Lemmy

Jest to zdecydowanie najgorsza biografia autorstwa Micka Walla ze wszystkich, które do tej pory przeczytałem. Mam wrażenie, że autor napisał ją na kolanie, a jedyną motywacją, która nim kierowała, było opublikowanie książki w jak najkrótszych czasie po śmierci Lemmy'ego. Nie będę się rozpisywał nad decyzją o doborze wypowiedzi osób związanych z Lemmy'm ani rezygnacji ze szczegółowego opisu późniejszych lat działalności Motörhead na rzecz bardziej dokładnego przedstawienia lat wcześniejszych. Jest to wybór autora, jedni będą zachwyceni, inni się wynudzą, czytając o Hawkwind. Mam jednak zastrzeżenia do oceny poszczególnych wydawnictw Motörhead ze strony autora. Rozumiem, że jedne albumy ceni on sobie bardziej, a inne traktuje jako nieporozumienie. Jest to jego subiektywna opinia i ma do niej prawo. Jednak kategoryczne oceny wymierzone w kierunku jednych albumów przy gloryfikacji drugich (wcześniejszych, które mi osobiście nierzadko mniej podchodzą niż np. The World Is Yours czy też Aftershock) to trochę krok za daleko. Tak jakby wszyscy mieli kochać Overkill i Ace of Spades, a resztę traktować po macoszemu. Bzdura. Historia muzyki zna mnóstwo podobnych przykładów, gdzie w myśl utartej opinii dany album uznawano za kultowy, przełomowy, rewolucyjny, jedyny w swoim rodzaju etc. A ja np. dziesięć razy bardziej wolę Seventh Son... lub Somewhere in Time... Ironów niż dużo słabsze w moim odczuciu Number... czy też Piece of Mind. Książka ma przebłyski, momentami przyjemnie się ją czyta. ale to trochę za mało, żeby uznać ją za pozycję wartą przeczytania. Jest to o tyle dziwne i niezrozumiałe, że życie Lemmy'ego jest właściwie gotowym materiałem do napisania tego rodzaju książki. Mam nadzieję, że ktoś się za to weźmie i zrobi to lepiej. A najlepiej zrobiłby to Jarosław Szubrycht. Biografią Slayera i Vadera udowodnił, że kronikarz z niego pierwszych lotów i - co jeszcze ważniejsze - potrafi pisać w sposób ciekawy.

Mick Wall ma specyficzny styl jeżeli chodzi o biografie zespołów, tutaj mamy do czynienia z kultową postacią która jest autorytetem dla wielu pokoleń rcokowego i w ogóle ciężkiego grania, szalone czasy rocknrollowego życia które jak się okazuje nie do końca jest tak bestroskie i łatwe a ostatecznie zabójcze.

To był prawdziwy Mister Rock! Człowiek z pokolenia Beatlesów, wychowany na podobnej muzyce, ostatecznie poszedł w zupełnie innym kierunki. Prehistoria jego grania to przeróżne badziewne kapelki, z reguły mniej znane. Jednak w wieku już średnim poszedł zupełnie inną drogą. Przełom nastąpił, gdy trafił do The Hawkwind, tam - z przypadku zaczął grać na basie, później też śpiewać i pisać kawałki. Prowadził życie prawdziwego rock`n`rollowca, choć podkreślał, że brał tylko amfę i czasem palił trawkę. Za to alkohol i mało pruderyjne panienki stanowiły podstawę jego egzystencji. W końcu z Hawkwind widowiskowo wyleciał, by założyć własną, metalową grupę Motörhead. Z tym zespołem (w zmiennych składach) grał do śmierci, stając się już w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku prawdziwym autorytetem dla fanów i muzyków metalowych. Wielu przebojów nie odnotował, choć kilka piosenek zalicza się do metalowej klasyki (sprawdź na you toube drogi czytelniku). Mick Wall, autor biografii, był bardzo dobrym znajomym Lemmy`go. Otrzymujemy więc dokładną historię Motörhead i wiele anegdot oo samym Lemmym, prawie z pierwszej ręki. Są tacy wprawdzie, którzy twierdzą, że Lemmy był okrutnym mitomanem... Jeśli nawet (a nikt go na bladze nie przyłapał)... Zmyślać też trzeba umieć i lubić. Lemmy wydawał się nieśmiertelny, bowiem od końca lat osiemdziesiątych uważany był za umierającego. Podobno lekarze mawiali, że musi ćpać, bo tylko to trzyma go przy życiu (tak twierdził sam Lemmy - nazwisk lekarzy nie podał). No ale w końcu pożegnał ten świat - zmógł go nowotwór. Ale są i tacy, którzy twierdzą, że w odróżnieniu od Elvisa, ciągle żyje. ;-) Wypowiadają się ludzie, z którymi grał, a także menedżerowie, producenci i wielu nieznanych, którzy stykali się z nim rzadko. Plusem książki są też liczne niepublikowane dotąd wypowiedzi bohatera.