Kres

Książka niebanalna, łącząca różne gatunki, a przede wszystkim niezwykła w swojej prostocie. Licząca lekko ponad 350 stron książka autorstwa Mateusza Barczyka uderza czytelnika prosto w czułe miejsca, bowiem opowiada o życiu. Niezwykłym życiu, to fakt, ale jednak życiu. Opowieść o cudach dnia codziennego, o niezwykłości tego co nas otacza i ludzi, którzy każdego dnia przechodzą koło nas. Opowieść o zmianach i stawaniu się lepszą wesją siebie z każdym kolejnym dniem. Jednak droga do tego nie jest usłana różami, lecz wyboistymi ścieżkami i także i o tym jest powyższa książka. W Katowicach (jak orientalnie to brzmi przy ciągłym czytaniu o Warszawie, Wrocławiu czy innych "znanych" miastach Polski), na dachu jednego z wieżowców poznajemy tytułowego Kresa - chłopaka, który decyduje się odebrać sobie życie. Znudzony i zmarnowany swoim dotychczasowym życiem odczuwa potrzebę zmiany. I właśnie w tym momencie kiedy postanawia skończyć ze sobą raz na zawsze, otrzymuje drugą szansę. Szansą na stanie się lepszym człowiekiem i szerzeniem dobra wśród ludzi, zarówno tych bliskich, jak i tych nieznajomych. Kres skrywa bowiem w sobie pewną tajemnicę - obdarzony jest pewnymi nadnaturalnymi zdolnościami, które od dziś postanawia wykorzystać w szerzeniu dobra. Pomaga mu w tym grupka nowo poznanych przyjaciół o równie niezwykłych umiejętnościach. Czytając "Kresa" niejednokrotnie nachodziło mnie skojarzenie ze stylem i przemyśleniami brytyjskiego pisarza Neila Gaimana. Wiadomo, nie jest to poziom Gaimana, ale czuć taki podobny styl i bajkowy klimat opowieści tworzonej przez p. Barczyka w swojej debiutanckiej powieści. Autor podobnie jak Gaiman bierze na tapet zwykłego, niczym nie wyróżniającego się człowieka i obdarowuje go tajemniczą mocą i wiedzą (podobnie jak miało to miejsce np. w " Nigdziebądź", albo w "Gwiezdnym Pyle"), dzięki czemu nagle ta zwykła i niczym nie wyróżniająca się historia staje się fantastyczna i niezwykle angażująca. Barczyk skupia się na drobnych szczegółach, detalach i tam stara się znaleźć ukryte piękno, podobnie jak sam Gaiman. Dodatkowo stara bawić się słowem i niejednokrotnie bardzo dobrze mu to wychodzi! Zatem zaryzykuję stwierdzenie, że Mateusz Barczyk może być naszym rodzimym Neilem Gaimanem. Oczywiście nie takim wypisz wymaluj, ale jednak coś w tym jest. I myślę, że to w zupełności wystarczy by dać "Kresowi" i jego autorowi szansę :) Jeśli spodobało Ci się co tu napisałem to zapraszam na mojego Instagrama po więcej recenzji I ciekawostek ze świata kultury, będę wdzięczny za każdy rodzaj wsparcia :) https://www.instagram.com/kulturiada/