Komodo

flaki z olejem, nudy totalne, bohaterowie kompletnie antpatyczni, historia do niczwgo nie dązy, nic nie daje czytelnikowi. strata czasu i pieniędzy

Kupiłam książkę sugerując się opiniami. Fakt, czyta się bardzo dobrze, ale właściwie nic nowego nie wnosi. Opisy ryb, środowiska morskiego super, główna bohaterka natomiast wiecznie mająca żal, który dla mnie nie jest zrozumiały. Każdy ma swoje życie, nie porównuje je ciągle do innych. Na pewno książka nie zapadnie jakoś szczególnie w mojej pamięci.

Każda książka Vanna jest dla mnie niezwykła. Bardzo ciekawa, wciągająca. Wprost nie mogę się od nich oderwać. Najnowsza Komodo nie jest aż tak trudna jak np. Legenda o samobójstwie.

Trzyma w napięciu i można zanurzyć się w tej książce jak w wannie z pianką!!!

To trzecia książka tego autora. To coś właśnie dla mnie

Fantastyczne opisy podwodnego świata.

Ładne wydanie

David Vann tym razem zabiera swoich czytelników na wyspę Komodo do Indonezyjskiego Parku Narodowego zawsze ukrytego za burzowymi chmurami. Na zaproszenie brata - siostra Tracy wraz z matką udają się na dwutygodniowy pobyt połączony z nauką nurkowania. Już od samego początku czujemy napiętą relację między członkami rodziny. Wakacyjny pobyt zamienia się w scenę rozgrywek między bratem, a siostrą. Każde zanurzenie w głębiny rodzi w głowie Tracy całe spektrum bólu, do głosu dochodzą skrywane podświadomie negatywne emocje, rozczarowanie rodzicielstwem i nieudane małżeństwo. Czepiająca się o wszystko kobieta coraz bardziej torpeduje swoim gniewem brata, obwiniając go za nieudane małżeństwo, a podczas kolejnego nurkowania dochodzi pomiędzy rodzeństwem do rękoczynów. Odpalony lont wybucha. Co będzie dalej i kto przetrwa ten pojedynek sił w dzikich wodach indonezyjskiego archipelagu - po odpowiedź na to pytanie zapraszam już bezpośrednio do książki. Komodo to nic innego jak wiwisekcja relacji rodzinnych. Vann kładzie tutaj nacisk na psychikę bohaterów rozkładając na czynniki pierwsze toksyczne relacje na linii mąż - żona, matka- córka, brat - siostra. Autor w sposób realistyczny obnaża rodzinne piekło ukazując świat kobiety zmęczonej macierzyństwem i nieudanym małżeństwem. Od miłości do nienawiści cienka granica. Punkt kulminacyjny ulokowany jest w samym środku powieści, karmieni nieustannie narastającym napięciem docieramy, aż do momentu, kiedy zło wylewa się na bohaterów, nieszczęście jest nieuniknione. Vann po raz kolejny nie rozczarowuje. Tworzy prozę skondensowaną i sugestywną pokazującą konkretne problemy. Nikt inny nie potrafi w sposób tak realistyczny ukazać rodzinnego piekła, przekaz jest jasny i dobitny. Jeśli liczymy na emocje to mamy prawo ich tutaj oczekiwać. Choć na dokładkę autor serwuje nam piękne opisy morskich głębin, co w jego wykonaniu jest nowością. W porównaniu do poprzednich tytułów Komodo to zdecydowanie lżejszy kaliber niż np. Legenda o samobójstwie, czy Brud. Dlatego polecam go na sam początek przygód z twórczością tego autora.

No to po kolei. Siostra Vanna - autora Komodo (i wielu innych bardzo dobrych i bardzo autobiograficznych powieści z "Legendą o samobójstwie" i "Komodo" właśnie, wśród moich ulubionych) nienawidzi go za to, że się rozwiódł. Sama przeżywała ciężkie chwile opiekując się córkami bliźniaczkami bez pomocy ze strony męża. Vann nurkował w Archipelagu Wysp Komodo, tak więc wszystkie opisy podwodnego świata zawarte w książce pochodzą nie z pogłębiinego researchu, a z naocznych obserwacji pisarza, który - jak sam twierdzi - "pisze tylko o tym, co sam widział, o tym co przeży i czego doświadczył. Kiedy na przedwczorajszym spotkaniu online z autorem zapytałam Davida Vanna o to, czy nie bał się pisać z perspektywy matki (a o tym w dużej mierze był post, w którym gorąco polecałam wam "Komodo"), odpowiedział, że wcale nie pisał z perspektywy matki. Pisał z własnej perspektywy. Bo nawet jeśli różnimy się pod względem płci, czy nie przeżywamy życia podobnie? Czyż nie podobnie przeżywamy żałobę, frustrację, zmęczenie, niemożność robienia tego, co chcielibyśmy w życiu robić. Oczywiście sytuacja w jakiej znalazła się jego siostra po urodzeniu dzieci i jej zachowanie były dla autora inspiracją, ale pisał od siebie. I mnie ta odpowiedź bardzo przekonuje. Mam nadzieję, że zachęciłam Was do lektury bo tak sobie myślę, że Vann jest na chwilę obecną jednym z moich ulubionych autorów - mężczyzn.