Inside Drumming

Recenzję płyty Jana Pilcha, wybitnego krakowskiego perkusisty, pedagoga, kompozytora, jazzmana i lidera zespołów, należy rozpocząć od refleksji natury psychologicznej. Otóż wbrew temu, co się powszechnie uważa za pewne i słuszne, udostępnianie własnych przejawów kreatywności na nośnikach trwałych, a nie jedynie podczas występów na żywo, powinno odbywać się ze znacznym poślizgiem czasowym.

W przypadku nagrań Jana Pilcha warunek ów został spełniony z dbałością wręcz nadmierną - ukazały się one bowiem na płycie po... 11 latach od ich nagrania na żywo, co miało miejsce pewnego wiosennego wieczoru w gościnnych podwojach Radia Kraków. Po wysłuchaniu płyty mogę także stwierdzić autorytatywnie, że Jan Pilch nie odbiega od psychicznej normy i zdecydował się na uwiecznienie "antyku" na płycie - nie dlatego, że jest osobnikiem pozbawionym w sposób kliniczny samokrytycyzmu, ale dlatego, że wykon, który odbył się w roku 1997 był wykonem ponadczasowym. Jako słuchacz uczestniczyłem w owym wydarzeniu i, będąc w stanie znacznego pobudzenia emocjonalnego, napisałem 11 lat temu następujące słowa, które ukazały się drukiem w najbardziej poczytnym polskim dzienniku: "W artystycznej koncepcji Pilcha muzyka współczesna, jazz i rock, wzbogacone o struktury rytmiczne różnych kultur istnieją wspólnie na równych prawach. Najwięcej jednak jest jazzu: to z tej muzyki pochodzi feeling, improwizacja, frazowanie, energia. Całość jest bardzo spójna, dobrze wyważona, zajmująca, napięcia są doskonale konstruowane, a brzmienia bogate. Transowa, naładowana ekspresją muzyka, rzeczywiście wyzwala emocje, jest w niej siła i tajemnica. Fascynuje".

Czadowo zagrał na gitarze basowej Wojtek Bobrowski. Pięknie w klimat zespołu wkomponował się Marek Bałata, który pozostając w tle tchnął momentami w muzykę elementy magiczne. I w końcu Leszek Szczerba, przy którego improwizacjach wciąż opada mi szczęka, a od cudnie udramatyzowanego brzmienia ciarki lecą po kręgosłupie lawinowo.