Grumpy & sunshine

Wspaniała. Świetne dialogi. Pełne błyskotliwych żartów, ironicznych podtekstów oraz napięcia seksualnego. A sceny erotyczne to miód na moje serce. 😍😍😍😍😍😍

5/5 Totalna polecajka

Czasem przeciwieństwa się przyciągają, czasem idealnie uzupełniają, a czasem nie są nawet w stanie przebywać w swoim towarzystwie. Nie ma uniwersalnej rady na stworzenie dobranej pary i składa się na to wiele zmiennych, nie tylko podobieństwa – bądź ich brak. Ale gdy pojawia się chemia zawsze warto spróbować – może to będzie ten jedyny/ta jedyna? Mabel pracuje jako ghostwriterka, choć skrycie marzy, by kiedyś napisać własną powieść. Ma słabość do niecodziennych strojów, oddane przyjaciółki i w miarę stabilną sytuację życiową. Doskonale zdaje sobie sprawę z własnych mankamentów, jednak jej bliscy oferują jej zupełną akceptację. W pracy jest niezwykle ceniona, ponieważ potrafi nakłonić do zwierzeń. I stąd jej najnowsze zlecenie… Alfie jest emerytowanym piłkarzem, który odnosił niebotyczne sukcesy. Zasłynął jednak nie tylko dzięki swojemu talentowi, ale i gburowatemu usposobieniu. Nie był ulubieńcem mediów z uwagi na trudności w przeprowadzaniu wywiadów, za to fani właśnie za tę autentyczność go pokochali. Obecnie żyje skromnie, pomimo milionów na koncie, nie przepada za technologią, czy rozgłosem. Nie jest też w pełni przekonany do napisania książki o sobie, ale naciski zdają się nie mieć końca… I tak w jego życiu pojawia się Mabel. „Grumpy & Sunshine” to książka, wobec której miałam spore oczekiwania z powodu motywów, jakie w niej znajdziemy: ponurak i słoneczko, różnica wieku, praca nad książką, zestawienie na zasadzie przeciwieństw – brzmi świetnie, prawda? Niestety, tytułowy grumpy bywał marudny i wycofany, ale też niczym za pośrednictwem działania magicznej różdżki potrafił zmienić się w wygadanego mężczyznę głoszącego swoje poglądy. Słoneczka również było tu jak na lekarstwo, więcej znalazłam opisów pozytywnego nastawienia Mabel, aniżeli jego oznak w jej zachowaniu. Kobieta miała ewidentne kompleksy związane ze swoją wagą, które wymagałyby profesjonalnej pomocy, a wszelkie odezwy w swoim kierunku traktowała niczym fatfobię. Age gap to dla mnie naprawdę spora różnica wieku, a tu znajdziemy jedynie pięcioletnią, do tego bohaterowie, mimo że już po trzydziestce zachowywali się jak nieopierzeni nastolatkowie. Pracy nad książką też było niewiele, zastąpionej przez nieustanne rozważania w narracji trzecioosobowej co do wydarzeń, uczuć i własnych wątpliwości. Dialogi, które powinny ożywić tę pozycję w większości były dziwne, pełne chaosu i pozbawione większego sensu, a czasem nawet wywoływały u mnie zażenowanie. Rozumiem, że zamiarem Autorki miało być wprowadzenie elementów humorystycznych do powieści, jednak w mojej ocenie to się nie udało, a dwa parsknięcia śmiechu z mojej strony to zbyt mało, by uznać książkę za zabawną. Za to było tu sporo o przeciwieństwach, jednak nieustanne przypominanie o różnicach w fizycznych walorach postaci sprawiło, że miałam tego przesyt. Gorące sceny też mnie nie urzekły, pozostawiając więcej niesmaku, aniżeli jakiegokolwiek rozpalenia wyobraźni. Ciekawym motywem jest ukazanie siły mediów społecznościowych, łatwości w ocenianiu zza szklanego ekranu czy wpływu dziennikarzy na życie osób publicznych. Pojawił się tu ważny wątek dotyczący alkoholizmu, jednak potraktowany został bardzo po macoszemu i niewiele z niego wyniknęło, a szkoda, bo miał on potencjał. Podobnie jak cała książka, bowiem pomysł na nią zdecydowanie był znakomity, jednak styl pisania Autorki sprawił, że miałam trudności w odnalezieniu się w tej historii i moim jedynym marzeniem było przebrnąć przez nią jak najszybciej. Ogromnie żałuję i piszę to z bólem serca, ale nie jestem w stanie polecić tej pozycji. Choć oczywiście należy pamiętać o tym, że gusta są różne i Wam może się ona spodobać – za co mocno trzymam kciuki!

⚽️Książka „Grumpy & Sunshine” Charlotte Stein to idealny przykład na to, że nie ocenia się książki po okładce. Ja oceniłam, wręcz się nią zachwyciłam, bo jest totalnie w moim stylu i przez to liczyłam, że w treści również się zakocham, że będzie to lekka i zabawna lektura, która mnie pochłonie, ale niestety okazało się, że ta pozycja trafia na listę moich największych rozczarowań w 2025 roku. 📖Zacznę od tego, że niesamowicie ciężko mi się tę książkę czytało. Styl autorki mnie po prostu męczył i odkładałam ją co kilka kartek, bo w ogóle nie mogłam się wkręcić i wczuć w fabułę. Gdyby nie audiobook, to jestem pewna, że zrobiłabym DNF. Bardzo dziwnie buduje zdania, niektóre były totalnie bez sensu, wprowadza mnóstwo infantylnych przemyśleń i ciągle przeskakuje pomiędzy różnymi tematami. Domyślam się, że w wielu scenach miało być to być zabawne, ale mi humor w tej pozycji zupełnie nie pasował i przez większość czasu zamiast rozbawienia czułam zażenowanie. ⚽️Postacie zachowywały się niesamowicie dziecinnie i ani trochę ich nie polubiłam. Ciężko było mi zrozumieć ich zachowania czy się z nimi utożsamić. Pomiędzy Mabel i Alfiem nie czułam ani odrobiny chemii. Wszystko pomiędzy nimi było sztywne, płaskie i pozbawione emocji. Przez większą część książki po prostu rozmawiali „o niczym” i dosłownie nic ciekawego się tutaj nie wydarzyło. Czułam pomiędzy nimi tylko lekką sympatię i bardziej mi pasowali na przyjaciół, niż na kochanków. Natomiast w drugiej części książki, gdy ich związek nabrał tempa, to autorka wpada oczywiście ze skrajności w skrajność i były już tylko wzmianki o seksie i cała relacja zaczęła się skupiać się na nim. 📖Jeżeli liczycie na motyw piłki nożnej czy ogólnie sportu to także się rozczarujecie. Na ten temat są może dwa zdania i fabuła głównie skupia się na tym, że Alfie jest marudą, który stroni od elektroniki i podczas największej popularności był niemiły dla prasy i kolegów z drużyny. Jak normalnie kocham motyw grumpy & sunshine, tak tutaj miałam już w połowie książki dość bohaterów. Dosłownie ich jedynymi cechami było to, że Alfie był marudny, a Mabel niezdarna i „zabawna”. To cała ich osobowość. ⚽️Losy bohaterów były mi totalnie obojętne, nie poczułam z nimi więzi, nie wywołała ta historia we mnie żadnych emocji. Miałam po prostu w nosie to, co się dzieje i czułam się wyłącznie zirytowana. Jedyny plus jaki na ten moment dostrzegam jest taki, że to dość krótka pozycja i można się z nią uporać w kilka godzin. Ale i tak dziękuję za audiobook, bo gdyby nie on to bym się pewnie poddała w połowie. 📖A samo zakończenie? Aż mi ręce opadły. Serio. Dramat z niczego, ucięty jakby w połowie, w żaden sposób nie rozwinięty, ani nie wyjaśniony. On nie miał najmniejszego sensu! Później nagle przeskok czasowy, który - a jakże! - także nie miał żadnego sensu, bo ostatecznie całe nieporozumienie zostało wyjaśnione w jednej, krótkiej rozmowie. Więc po co tyle czasu bohaterowie zmarnowali? Już bym wolała, żeby nie było tam żadnych nieporozumień, bo to, co dostałam tylko jeszcze mocniej mnie rozczarowało i sprawiło, że nie mogę traktować tej książki poważnie. ⚽️Ta historia mogła być naprawdę dobra. Miała potencjał, świetne motywy, przyciągającą wzrok okładkę, nietypową główną bohaterkę, ale jednak ewidentnie coś tu nie zagrało. Czuję się potwornie rozczarowana, bo naprawdę liczyłam, że się polubimy. 📖Niestety ja polecić tej historii nie mogę, bo szczerze mówiąc nie potrafię znaleźć ani jednej rzeczy, która by w niej mi przypadła do gustu. Jest to na pewno jedno z moich większych rozczarowań ostatnich miesięcy. A zapowiadało się tak dobrze!

Charlotte Stein w „Grumpy & Sunshine" obiecuje pełną humoru i emocji opowieść o przeciwnościach, które przyciągają się z siłą huraganu. Czy te obietnice zostały spełnione? Punktem wyjścia historii jest nietypowe zlecenie – ghostwriterka Mabel Willicker ma pomóc byłemu piłkarzowi Alfiemu Hardingowi spisać jego wspomnienia. On nie znosi mówić o sobie, ona jest uparta i uroczo chaotyczna. W teorii to idealny przepis na motyw "grumpy & sunshine", ale w praktyce wiele elementów tej relacji nie wybrzmiewa tak dobrze, jak powinno. Dla mnie największym problemem jest niedopracowanie wątków. Piłkarska przeszłość Alfiego zostaje jedynie napomknięta, jakby autorka zapomniała, że to jeden z kluczowych elementów jego postaci. Motyw ghostwritingu również szybko schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca dynamicznym, choć momentami absurdalnym dialogom. Jeśli liczyliście na wnikliwe studium relacji między pisarką a opornym sportowcem – niestety, tu tego brakuje. Równie problematyczne są same postacie. Alfie ma być marudnym samotnikiem, ale w gruncie rzeczy nie jest ani wystarczająco oschły, ani przekonująco zraniony, by jego przemiana miała jakąkolwiek wagę. Mabel natomiast, zamiast uroczej i przenikliwej, częściej wydaje się po prostu irytująca. Ich interakcje bywają męczące, a budowanie chemii między bohaterami sprowadza się głównie do potknięć i niezręcznych sytuacji, które szybko ustępują miejsca nagłemu wybuchowi fizycznej namiętności. Owszem, w "Grumpy & Sunshine" znajdziemy momenty humorystyczne, ale częściej wprawiały mnie one w zażenowanie niż w autentyczne rozbawienie. Dialogi bywają tu przegadane, a sytuacje, które miałyby budować napięcie, wypadają raczej dość chaotycznie. Styl Stein nie każdemu przypadnie do gustu – jest nieco poszatkowany, czasem wręcz niezgrabny, przez co trudno mi było wczuć się w pełni akcję. Zakończenie natomiast to festiwal niedopracowania. Konflikt między bohaterami wydaje się wymuszony, a jego rozwiązanie przychodzi, ot tak, łatwo i szybko. To kolejny przykład na to, że Stein miała pomysł na intrygujący punkt wyjścia, ale czegoś zabrakło… Może konsekwencji w prowadzeniu historii. Nie można jednak odmówić tej książce pewnych zalet. Motyw plus-size bohaterki jest zdecydowanie na plus – wciąż rzadko spotyka się w romansach protagonistki, które odbiegają od hollywoodzkiego ideału. Fajnym akcentem są też wstawki w postaci tweetów, artykułów i fragmentów książki, choć nie zawsze mają one rzeczywisty wpływ na fabułę. Podsumowując „Grumpy & Sunshine" to książka, która mogła być fantastycznym romansem z nutą humoru, ale finalnie sprawia wrażenie niedopracowanej. Niestety, mimo dobrze zapowiadającego się konceptu, książka pozostawia sporo do życzenia, a jej potencjał wydaje się niewykorzystany. Owszem jest lekka i do przeczytania w jeden wieczór, więc jeśli szukacie czegoś mało wymagającego i nie przeszkadzają Wam niedociągnięcia, możecie spędzić z nią miły czas. Jednak dla tych z Was, którzy szukają kompletnej historii i czegoś więcej, może być to rozczarowanie 🌤️. Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @wydawnictwopapieroweserca (współpraca reklamowa) 🩷.

@książki_moim_światem [współpraca reklamowa wydawnictwo papierowe serca] Recenzje tej książki pisałam na bieżąco po zakończeniu czytania każdego dnia. Z początku ciężko mi się ją ciężko czytało, ze względu na narrację trzecioosobową. Oczywiście z czasem idzie się przestawić ale tutaj bardzo mi ona kolidowała z lekkim, słodkim romansem. Tę historię oceniam jedynie ze względu na humor jaki w niej, który rzeczywiście do mnie trafiał. Pomysł na książkę genialny ale wykonanie zdecydowanie poległo. Niestety jednak sama historia był dla mnie tak dziwna i pełna zawieszeń. Nie mogłam się połapać o co w tym wszystkich chodziło! Zbyt skomplikowana, a narracja wcale tego nie ułatwiała. Miałam wrażenie, że bohaterowie są z innej epoki, a używanie telefonu było jak rzucanie zaklęcia - czyli niewykonalne. Irytowały mnie krótkie rozdziały pooddzielane przez przypadkowe maile, które "miały być takim przerywnikiem " . To była ciężka przeprawa. Po tę książkę sięgałam z bólem i nie chciałam jej kończyć tylko od razu odłożyć na stos hańby. Jednak by być w porządku w stosunku do was i wydawnictwa przeczytałam ją, by wystawić odpowiednią recenzję. Przedstawiono bohaterów jako mam wrażenie "odmieńców" różnili się od innych i od samych siebie. Główna bohaterka wkurzała tym paranoicznym myśleniem, a on byciem gburem przez większość czasu i słowo "emerytowany" jest jego idealnym odzwierciedleniem. Książka zdecydowanie mi się nie podobała. To była nudna książka o nudnych i dziwnych bohaterach. Jednak historia może przypaść do gustu osobom, które lubią słodkie romanse z trochę dziwnymi niekonwencjonalnymi bohaterami, którzy mimo swoich dziwactw przyciągną was do siebie. Ta książka jest również dla was jeśli lubicie narrację trzecioosobową. Miałam co do niej wielkie nadzieje ale totalnie się rozczarowałam... Teraz taka moja mała dygresja. Bardzo się cieszę, że autorki i autorzy pokazują świat jakim jest, w którym nie wszyscy jesteśmy wysportowani, w pełni zarządzamy swoim życiem oraz że mamy nad nim pełną kontrolę, tylko właśnie z ciałem, które lubimy trochę większym ale każdy żyje tak jak lubi i nie możemy każdemu narzucić tego jak ma wyglądać. Jednak jest coś nad czym bardzo ubolewam, mianowicie to, że jeśli ktoś ma jakiś problem to musi być trochę większy i to on ma nam pokazać, że każdy powinien akceptować siebie. Nie przypominam sobie żeby w książkach były pokazane wady bycia szczupłym i ich problemem z przytyciem albo jak ich postrzegają bliscy. Mam nadzieję, że w końcu powstanie adekwatna książka by pokazać drugą stronę medalu ale nie anoreksję, która oczywiście jest problemem, a tą zdrową szczupłość, która również ma swoje wady. Nie patrzmy na tych troszkę większych od nas ludzi jakby mieli problemy, bo wcale tak nie musi być. To jest jak najbardziej zdrowa sylwetka i nie powinna być w ogóle negowana, czy przedstawiana jak coś z czym trzeba walczyć! Drugi raz z pewnością nie sięgnę po tę książkę, ale wam radzę się przekonać czy jest ona w waszym guście! Z.

Grumpy & Sunshine to jeden z moich ulubionych motywów w romansach, dlatego nie mogłam przejść obojętnie obok książki, której tytuł zapowiadał, że będzie to świetna historia, w której przeciwieństwa się przyciągają. Jednak czy powieść Charlotte Stein okazała się tak fantastyczna, jak sam motyw? Już spieszę z wyjaśnieniem. Główna bohaterka — Mabel Willicker to urocza i pogodna ghostwriterka, która ma za zadanie spisać i przedstawić w pozytywnym świetle wspomnienia ulubieńca tłumów, znanego piłkarza — Alfiego Hardinga. Chociaż współpraca z kimś jego pokroju brzmi niczym spełnienie marzeń, Mabel szybko przekonuje się, że współpraca może okazać się trudnym orzechem do zgryzienia, dlatego już po pierwszej interakcji rezygnuje ze zlecenia. Czy Harding pogodzi się z odmową kobiety? Jedno jest pewne, w przypadku tej dwójki nic nie jest takie, na jakie wygląda. Czy ich umowa biznesowa przerodzi się w coś więcej? Czy fani piłkarza przyczynią się do połączenia tej dwójki? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam was do lektury. Muszę przyznać, że początek historii był całkiem obiecujący. Ciekawe motywy, nieudana pierwsza interakcja głównych bohaterów i scena z gazem pieprzowym, która rozbawiła mnie do łez, dawały nadzieje na to, że będzie to lekka i zabawna historia w sam raz na początek urlopu. Niestety im dalej w las, tym było coraz gorzej, a to, co początkowo mnie zachwyciło, z czasem stało się męczące i irytujące. A mowa tutaj oczywiście o nieporadności głównego bohatera, który podobno był znanym piłkarzem, a wydawał się zagubionym chłopcem, którego trzeba prowadzić za rękę na każdym kroku. I niestety wbrew tytułowi tej historii, w mojej ocenie wcale nie był gburkiem, co miało też wpływ na moją ogólną ocenę, bo nie rozumiem, jak można nazwać swoją książkę „When Grumpy Met Sunshine”, a potem nie umieścić w niej głównych bohaterów, którzy idealnie by ten tytuł zobrazowali. Kolejnym aspektem, który zdecydowanie nie przypadł mi do gustu, był styl pisania autorki. W mojej ocenie był zbyt chaotyczny, a cała książka zwyczajnie nieprzemyślana i niedopracowana. Wiele wątków, które pojawiły się na tych 415 stronach, nie została dokończona, przez co czuję podwójną frustrację. Tak naprawdę jedyne co naprawdę mi się w tej historii podobało to wrzucane na końcu rozdziałów fragmenty gazet, czy screeny komentarzy z mediów społecznościowych, ale jest to zdecydowanie zbyt mało, aby wystawić tej książce pozytywną opinię, dlatego niestety nie polecam lektury „Grumpy & Sunshine”. Natomiast jeżeli szukacie książek z podobnym wątkiem, czyli romansem pomiędzy sportowcem i ghostwriterką polecę wam publikację polskiej autorki Ludki Skrzydlewskiej „Puck me up”.

Współpraca reklamowa [TikTok: comfort_book_] 🩵 Jestem przekonana, że jest to historia, która spodoba się każdej dziewczynie, która kocha romanse, motyw grumpy x sunshine oraz „przeciwieństwa się przyciągają” 💛 Ona jest jak słoneczko, ciągle uśmiechnięta, radosna, wyrozumiała i ciepła. Z pozoru nie pasująca do kanonu piękna, który jest powszechnie uważany za idealny, ponieważ ma parę kilo więcej. Nie przeszkadza jej to w osiąganiu swoich celów i stawianiu sobie nowych wyzwań. Mabel jest ghostwroterką, pisarką, która zajmuje się biografiami znanych osób. I tak właśnie poznaje emerytowanego już piłkarza Alfiego. Jej zadaniem jest napisanie o nim książki. Alfie jest zdecydowanie przeciwieństwem Mabel. Gburowaty pesymista z wiecznym grymasem, zamiast uśmiechu na twarzy. Gdy pierwszy raz spotyka wesołą dziewczynę jest wręcz…..zniesmaczony. Nie chce odkrywać przed nią swoich wspomnień i sekretów. Nie lubi mówić o sobie i nie chce ujawniać czegokolwiek na swój temat. Po pierwszej, ostrej wymianie zdań Mabel stwierdza, że żadnej współpracy nie będzie. Po prostu się nie dogadają i koniec. KROPKA. Warto dodać, że parę dni po tej sytuacji, Alfie i Mabel znowu wpadają na siebie, jednak w mniej „przyjemnych okolicznościach. Dziewczyna bierze go za mordercę i następnie traktuje go gazem pieprzowym. Po tej sytuacji nawiązują rozmowę, całkiem przyjemną. Nie da się ukryć, że pomiędzy tym dwojgiem iskrzy, odrobinkę, ale jednak. Dochodzi do kilku dwuznacznych sytuacji między nimi i uwaga, głównym prowodyrem tychże wydarzeń jest nieco niezręczny i mało taktowny Alfie. Media zaczynają uważać ich za parę. By podsycić promocję książki i zainteresować szerze grono fanów, wpadają na pomysł by stworzyć parę. RAZEM. Ale nie taka prawdziwą, tylko na nocy, tylko dla świateł reflektorów. A co się stanie, gdy jedno z nich tak naprawdę nie udawało? I od samego początku miało nadzieję na coś więcej? Powiem Wam tylko tyle, Alfie pomalutku zaczyna odkrywać swoje sekrety przed Mabel, czesze jej nawet włosy! Robi herbatę i gdy tylko znajduje się w opałach, przychodzi z odsieczą. Ale nie byłoby tak pięknie, gdyby coś się nie zepsuło. Bo jak niby zawodowy były piłkarz, przystojniak, miałby się zakochać w takiej zwykłej pisarce. Przecież nie ma takiej opcji. A może jednak? Jeśli chcecie się przekonać jakie perypetie spotykają bohaterów w książce musicie się sami przekonać. Gwarantuje Wam, że na niejednej scenie będziecie się śmiać, głośno 🤭 Serdecznie Wam polecam! Moje ocena to oczywiście ⭐️⭐️⭐️⭐️/5

"Bo to prawda, nie dysponowała odpowiednim słownictwem, by to wszystko opisać. Ale wiedziała jak to nazwać z perspektywy kogoś, kto nigdy nie śmierdział groszem. I jeśli miała być szczera, przez to czuła, że to uzasadnione przemyślenia. Więc daka in się ponieść." ☀️☀️☀️ Czy jest jakaś książka, co do której mieliście duże oczekiwania, a ona Was rozczarowała? Po "Grumpy & Suneshine" spodziewałam się czegoś innego. Zachęcający opis, ciekawy tytuł i przyciągająca wzrok okładka sprawiły, że z wielką ochotą po nią sięgnęłam. Niestety całość okazała się niemałym rozczarowaniem. Już nie pamiętam kiedy miałam tak, że nie potrafiłam wczuć się w powieść i niemal zmuszałam się do jej przeczytania. Wierzyłam, że gdzieś tam, w którymś momencie mnie porwie, zafascynuje, oczaruje, ale im bardziej zagłębiałam się w lekturę, tym większe było moje rozczarowanie i zwiększał się poziom irytacji. Miał być gbur i słoneczko, które go tej gburowatości pozbyło. Miał być romans nie z tej Ziemi. Miało być zabawnie, a przy tym namiętnie. Tylko gdzieś to po drodze całkowicie się rozlało... Mabel jest ghostwritrerką. Lubi swoją pracę, jest w niej doceniana i lubiana. Dlatego kiedy dostaje zlecenia napisania swojej pierwszej powieści, nie kryje swojej radości, ale jest także pełna obaw. Napisanie biografii sławnego, emerytowanego piłkarza nie jest szczytem jej marzeń, niemniej podejmuje się wyzwania. Wie, że Alfie potrafi być gburowaty, wszak taka krąży o nim opinia, a mimo to się nie zraża. Postanawia dać mu szansę, co wcale nie jest łatwe, zważywszy na fakt, że mężczyzna podchodzi sceptycznie do napisania książki o nim. Nie lubi sławy i rozgłosu. Stroni od wszelkiej technologii, a także żyje skromnie, mimo iż na jego koncie jest wiele zer. Lecz w jakiś sposób Mabel zaskarbia jego sympatię i Alfie wpuszcza ją do swojego świata. Szybko okazuje się, że z gburowatością mężczyzna ma mało wspólnego. Bliżej mu do "ciepłych kluch" nich pewnego siebie i znającego swoją wartość piłkarza... Szkoda, bo spodziewałam się naprawdę świetnej, momentami zabawnej, a momentami wręcz pikantnej lektury, z piłką nożną w tle... I nawet teraz, pisząc tę recenzję, szukam pozytywów, ale niestety nic takiego nie znajduję. No, może poza wstawkami między rozdziałami, ktore w jakiś sposób urozmaiciły całość. Ale to wciąż za mało. Tutaj zabrakło tego "czegoś", zabrakło emocji, zabrakło efektu łaaaał... Szkoda. Bo zapowiadało się naprawdę dobrze. Czytaliście? Jeśli tak, to jakie są Wasze wrażenia? Dajcie znać 🙂 Uściski ❤️

[ współpraca reklamowa ] "Grumpy & Sunshine" to nie była zła pozycja i wierzę, że wielu osobom przypadnie ona bardzo do gustu, ale dla mnie tutaj trochę zabrakło, a może też miałam trochę zbyt wygórowane oczekiwania? Tego nie jestem w stanie określić, ale może od początku. Historia opowiada o Mabel, która ma zostać ghostwriterką Alfiego i pomóc mu napisać jego biografię. No i zacznijmy od samej akcji. Trochę dla mnie za mało było tego pisania, o którym wspomniano już w opisie, ale na to mogłabym przymknąć oko. Jednak nie mogę tego zrobić w przypadku tego, że mamy tutaj motyw fake dating, którego wykonania do mnie ani trochę nie przemawiało. Dodatkowo miałam problem z tym jak została poprowadzona cała akcja, bo "Grumpy & Sunshine" to jedna z tych pozycji, gdzie miałam wrażenie, że zostałam wrzucona w sam środek akcji i zastanawiałam się, czy aby na pewno nasi bohaterowie wcześniej się nie znali. No właśnie skoro już mowa o Mabel i Alfie to tutaj pojawia się chyba największy mój problem z tą pozycją. Kocham ich osobno, ale kompletnie nie kupuję ich razem. W ogóle nie czułam tej ich relacji. Między nimi nie było dla mnie ani grama chemii. Nie wiem, czy to kwestia tłumaczenia, czy i w oryginalnej wersji tak było, ale no to nie było to. A jak już wspomniałam o kwestiach tłumaczenia to sceny zbliżeń, podczas których odczuwałam lekki dyskomfort, ale znowu może w oryginale byłoby inaczej. No, ale dobra narzekam, narzekam, a przecież oceniłam tę pozycję na 3 gwiazdki. No właśnie, bo tak jak wspomniałam ta pozycja sama w sobie nie była zła, bo zdobyła u mnie plusy za inne rzeczy, które w sumie się w większości ze sobą łączą. Zacznijmy od tego, że Mabel była bohaterką plus size i cieszy mnie fakt, że coraz częściej spotykam się z takimi bohaterkami. Ona dawała tak pozytywną energię, pokazywała jak dobrze czuję się będąc taką jaka jest. To zaś łączy się z kolejną ważną dla mnie rzeczą, czyli ukazaniem ciemnych stron sławy, a przede wszystkim tym jak jest postrzegany wygląd przez media, ale także fanów. Poza tym samo zakończenie też zadziałało na plus w tej książce, bo w końcu poczułam, że faktycznie między bohaterami coś zaiskrzyło! "Grumpy & Sunshine" to może nie będzie pozycja, do której kiedyś wrócę, ale na pewno będę ją mimo wszystko całkiem miło wspominać, a zwłaszcza bohaterów!

DNF na 50%. Ta książka to mój drugi DNF w życiu, z czego pierwszy był jakieś 3 lata temu. 🥲 Alfie, emerytowany piłkarz poszukuje ghostwrittera, który napisałby jego biografię. Tym sposobem trafia na Mebel, która ma mu w tym pomóc. Ich pierwsze spotkanie nie należy do udanych, drugie z resztą też nie, ale mimo wszystko Mebel decyduje, że podejmie się tego zlecenia, bo w mężczyźnie jest coś, co ją intryguje. Byłam bardzo podekscytowana na myśl o tej książce, ponieważ zapowiadała się świetnie. Romans z piłkarzem, różnica wieku i nieco większa bohaterka brzmiało jak połączenie idealne. I oczywiście, nawiązując do tytułu, motyw grumpy x sunshine. Zderzenie się z rzeczywistością było dla mnie bardzo bolesne… Już po pierwszych stronach wiedziałam, że nie będzie to książka dla mnie. Narracja trzecioosobowa, która nigdy nie była dla mnie minusem, tutaj stała się ogromną wadą. Dziwny język, który chyba miał sprawić, że książka będzie śmieszna, przyniósł odwrotny efekt. Książka to jeden wielki chaos, akcja była po prostu dziwna. Widać, że autorka chciała uczynić z tej książki na siłę komedię romantyczną, co poskutkowało tym, że książka stała się po prostu wielkim żartem. Chciałam skończyć tą książkę, ale po 200 stronach w ogóle nie byłam zainteresowana dalszą akcją i czytanie jej po prostu mnie męczyło. Ich cały „układ” na udawanie związku był bez sensu. Nie zdążyłam polubić głównych bohaterów, jak dla mnie byli płytcy i jak cała książka- dziwni. Zdania sformułowane tak, że czasami musiałam czytać je dwukrotnie, aby domyśleć się, o co chodzi. Świetnym pomysłem i przyjemnym przerywnikiem były fragmenty z gazet, artykułów, maili i rozmów, które znajdowały się po każdym rozdziale. Podobał mi się ten zabieg i chciałabym widzieć więcej tego typu rozwiązań w książkach. Myślę, że książka znalazłaby swoich fanów, może ktoś polubiłby się właśnie z tym specyficznym stylem pisania. Pamiętajcie, że jest to wyłącznie moja opinia, jeżeli interesuje was ten tytuł, to przeczytajcie go, aby wyrobić własne zdanie, ale miejcie na uwadze, że nie jest to romans taki jak każdy. Właśnie ze względu na ten język. Podsumowując, ta książka to jeden wielki zmarnowany potencjał… Ocena 1,5/5 ⭐️.

Książka „Grumpy Sunshine” kusiła znanymi i lubianymi motywami. ✨️ grumpy sunshine (jest!) ✨️ age gap (6 lat różnicy to dużo?) ✨️ forced proximity ✨️ przyciąganie przeciwieństw Zapowiadała się cudowna historia. Jednak już na starcie odrzuciła mnie narracja trzecioosbowa. Głownie przez nią nie mogłam wczuć się w emocje bohaterów. Pomysł na książkę był ciekawy i mógł odnieść sukces, jednak wykonanie pozostawia wiele do życzenia. Alfie Harding pożegnał się z karierą zawodowego piłkarza. To idealny moment, aby napisać swoją biografię. Jednak Alfie jest specyficznym człowiekiem, który nie umie o sobie opowiadać. Dlatego jego menadżer postanawia wynająć ghostwritera. Po kilku nieudanych współpracach piłkarz poznaje Mabel. Już przy pierwszym spotkaniu dochodzi między nimi do nieporozumienia. Kolejne również nie należą do udanych, ponieważ mężczyzna dostaje w twarz… gazem pieprzowym. Mimo zawirowań dochodzi do współpracy, która szybko staje się dość owocna. Mabel ma, bowiem dar prowadzenia rozmowy. Jej specyficzne poczucie humoru zbliża ją do zamkniętego w sobie Alfiego. Długie rozmowy zbliżają tych dwoje do siebie. Fani piłkarza doszukują się między nim romansu. Aby nie zdradzić prawdziwego powodu spotkań oboje postanawiają udawać związek. To może być przepis na katastrofę lub pierwszy krok do odsłonięcia prawdziwych uczuć. Bohaterowie, jak sam tytuł „Grumpy Sunshine” wskazuje byli skrajnie różni. Alfie typowy gbur, jednak ze specyficznym poczuciem humoru i ujmującą szorstkością oraz opiekuńczością. Mabel chodzące słoneczko, jednak dość irytująca. Jej monotonne monologi wewnętrzne skutecznie odbierały przyjemność z lektury. Zamiast lekkiej, zabawnej bohaterki, otrzymałam postać, która nieustannie analizuje wszystko w sposób, który bardziej męczy niż bawi. Razem tworzyli niecodzienną parę. Ich specyficzne dialogi momentami wydawały mi się sztuczne i wymuszone. Nadawały dziwny ton ich relacji. Niby przyjaciele, ale nie do końca. Sam motyw udawanego związku był ciekawy, ale wykonanie pozostawia wiele do życzenia. Podsumowując, mimo, że książka miała być lekką i przyjemną lekturą to otrzymałam specyficzną i trudną w odbiorze historię. Uroczą a jednocześnie irytującą.

★⁠★⁠☆⁠☆⁠☆⁠☆☆⁠☆⁠☆⁠☆ [ współpraca reklamowa ] O boże jak ja się zawiodłam na tej książce😭 Jest to chyba pierwsza książka w tym roku, którą oceniłam tak nisko i naprawdę mi przykro, bo po opisie i motywach miałam cichą nadzieję, że to będzie coś naprawdę dobrego, bo zapowiadało się kozacko. Jednak, gdy zaczęłam czytać miałam ochotę od razu to skończyć... Czytało mi się to koszmarnie. Dłużyło mi się, totalnie nie mogłam się wciągnąć, a do tego panował jak dla mnie w tym tekście taki chaos, że kompletnie nie mogłam się odnaleźć w tym co się właśnie dzieje. Nie wiem czy to kwestia tłumaczenia czy w oryginale te zdania też są tak zagmatwane, bo niestety nie mam porównania. Do tego niektóre żarty, które się tutaj pojawiały, czy ogólnie sytuacje które z założenia wydaje mi się miały być zabawne dla mnie po prostu były żenujące albo bez sensowne w niektórych momentach. Żeby nie było tak pesymistycznie muszę przyznać, że zamysł na fabułę serio mi się spodobał. Emerytowany piłkarz o którym tak naprawdę mało wiadomo. Ghostwritterka, która ma napisać dla niego biografie, a do tego motyw fake dating. No brzmi cudownie🫠 ale niestety jak dla mnie coś tu nie pykło😭 Między bohaterami nie czułam żadnych emocji, ale może to też przez to że w ogóle nie czułam tej książki i czytałam, żeby w ogóle zrozumieć o co chodzi autorce w danej scenie i przez to nie miałam kiedy wczuć się we wszystkie emocje. Jakieś 200 pierwszych stron było najgorsze. Ciągnęło mi się niesamowicie. Nie wydarzyło się tak naprawdę nic ciekawego i to był ten moment w którym myślałam czy nie zrobić dnf'a. Jednak przebrnęłam i ta druga połowa szła lepiej no ale tak jak pisałam nie było to nic zachwycającego. Już pomijając sam fakt tego, że ciężko mi się czytało tą książkę to też czegoś mi w niej brakowało. Niby było to chaotyczne i dużo się działo, ale jednocześnie nie było to nic istotnego. Mega mi smutno, że tak zawiodłam się na tej książce, bo naprawdę lubię motyw fake dating i zapowiadało się ciekawie, bo do tej pory nie trafiłam na książkę z takimi wątkami, a tu taki klops...

Urocza Mabel Wilicker zostaje ghostwriterką byłego piłkarza Alfiego Hardinga, który zgodził się na upublicznienie swoich wspomnień. Choć Mabel jest dobra w swoim fachu, to to zlecenie będzie wyjątkowe, gdyż Alfie słynie ze swojej małomówności i raczej nie lubi opowiadać o sobie, a prywatność traktuje jak twierdzę nie do zdobycia. Po kilku nieporadnych i dosyć zabawnych spotkaniach ta dwójka podejmuje współpracę przy książce, jednak ich umowa biznesowa zostaje opacznie zrozumiana przez opinię publiczną, fani piłkarza upatrują w Mabel jego nową ukochaną, co powoduje wiele zabawnych sytuacji. ,,Grumpy&Sunshine" to historia pełna specyficznego humoru, który nie każdemu przypadnie do gustu. To moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, więc początkowo nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Moim zdaniem sam pomysł na fabułę był niezły, emerytowany piłkarz i pisarka, do tego o zdecydowanie przeciwnych charakterach. Tylko, że jakoś się to po drodze rozjechało. Samego faktu wspólnego pisania książki było mało, piłkarskich wspomnień mało, nawet główna bohaterka, jak na osobę Sunshine, była mało słoneczna... 🤭 Dobra, co podobało mi się w książce? W pewien sposób postać Alfiego, ta jego niechęć do technologii, niezdarność i zdystansowanie. Delikatnie można było go polubić. Dostrzegłam też humor, choć nie jest on łatwy, naprawdę trzeba przyzwyczaić się do stylu autorki, aby go odnaleźć. Tylko czy ta historia jest warta, aż takich poszukiwań? No nie wiem 🤭 Relacja między głównymi bohaterami rozwijała się powoli, jak dla mnie wyglądało to bardziej na przyjaźń niż głębsze uczucie. Trochę więcej zaczęło iskrzyć, tak około 260 strony, druga część powieści nabrała rumieńców, momentami aż nadto w porównaniu z pierwszą połową książki, gdzie nie działo się za dużo. 😅 Czasem czytając ich dialogi czułam zażenowanie, czasem miałam wrażenie, że rozmawiają o niczym, te wstawki trochę rozleniwiały akcję, która i tak nie pędziła.

Ocena: 2/5 ⭐️ Jak widzę motyw found family albo grumpy sunshine, to biorę książkę w ciemno i w większości przypadków jestem zadowolona. Tym razem mamy tutaj do czynienia (pozornie) z wątkiem grumpy sunshine, jak sugeruje tytuł, ale dla mnie sarkastycznie była to esencja tego motywu — a raczej to, co zostało na dnie słoika z tą esencją. Jak piłkarzyk Alfie i stereotypy książkowe tworzą wybuchową mieszankę czegoś na pewno, ale czego?🤷🏼‍♀️ Według mnie postacie nie kontrastowały wystarczająco mocno, a relacji brakowało większej dynamiki, jak na taką długość książki. Mamy tutaj historię Mabel, ghostwriterki, która staje przed wyzwaniem współpracy z nieznośnym Alfiem, emerytowanym piłkarzem. Współpracują ze sobą po to, aby Mabel spisała jego wspomnienia, tworząc biografię jego osiągnięć i kulis sławy. Mabel jest słodka jak ciasteczko, jest po prostu definicją sunshine (jak na mój gust… zbyt naiwną).🤷🏼‍♀️ Alfie miał być grumpy, a w rzeczywistości autorka przedstawiła go jako zagubionego faceta, który jest zraniony i po prostu naburmuszony. 🤷🏼‍♀️ Chyba mam inną definicję grumpy. W wyniku pewnego przypadku zostają zmuszeni udawać parę i, jak można się tego spodziewać, zaczyna się rodzić między nimi „prawdziwa” chemia. Niestety, dla mnie książka po prostu mogła być krótsza. Nie uważam, żeby istniała konieczność aż takiego rozwlekania całej relacji — tym bardziej że większość fabuły to sytuacje rodem z podstawówki i płytkie dialogi. Niestety, ale myślałam, że autorka dostarczy nam czegoś zupełnie innego. Przede wszystkim pojawił się mój ukochany problem, czyli: Mnóstwo rozpoczętych i niezakończonych wątków. A do tego, na koniec książki przyznam, że prawie nic nie wiem o jego piłkarskiej karierze. Podsumowanie jest takie: nie wszystko złotem, co się świeci, dzieci. Spróbujcie swoich sił, może akurat was ta historia oczaruje. 👀♥️ [ współpraca reklamowa @wydawnictwopapieroweserca ] instagram: viktooria3311

„– ɴɪᴇ ᴍᴏɢᴌᴀʙʏś ᴡʏᴅᴀć ꜱɪę ɢᴌᴜᴘɪᴜᴛᴋᴀ ᴛʏʟᴋᴏ ᴅʟᴀᴛᴇɢᴏ, żᴇ ꜱɪę ʀᴏᴢᴇśᴍɪᴀᴌᴀś, ᴍᴀʙᴇʟ. ᴄʜᴄę, żᴇʙʏś ꜱɪę śᴍɪᴀᴌᴀ. ᴄʜᴄę, żᴇʙʏś ʙʏᴌᴀ ʀᴀᴅᴏꜱɴᴀ. ᴀʟʙᴏ ᴘʀᴢʏɴᴀᴊᴍɴɪᴇᴊ ɴᴀ ᴛʏʟᴇ ʀᴀᴅᴏꜱɴᴀ, ɴᴀ ɪʟᴇ ᴍᴏżᴇꜱᴢ, ᴘʀᴢʏ ᴛᴀᴋɪᴍ ɴᴀʙᴜʀᴍᴜꜱᴢᴏɴʏᴍ ᴛʏᴘɪᴇ ᴊᴀᴋ ᴊᴀ.” ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊᴀ Grumpy x sunshine – jeden z moich ulubionych motywów. Książka o takim tytule chyba nie może mnie rozczarować, prawda? Prawda? Sięgając po tę książkę, miałam nadzieję na lekką, zabawną historię z dobrze poprowadzonym motywem grumpy & sunshine. Opis obiecywał interesujące połączenie – były piłkarz stroniący od mediów i introwertyczna bohaterka, która miała pomóc mu napisać książkę. Niestety, szybko okazało się, że wiele z tych elementów zostało potraktowanych po łebkach. Różnica wieku? Niewyczuwalna. Piłkarska przeszłość bohatera? Zaledwie wspomniana. Wątek wspólnego pisania? Niemal natychmiast zapomniany. Największym problemem tej powieści są jednak bohaterowie i ich relacja. Ich osobowości wydawały się jednowymiarowe – on niby marudny, ale w sumie nie aż tak, ona miała być zabawna i urocza, ale przez większość czasu była po prostu irytująca. Nie poczułam między nimi żadnej chemii, ich rozmowy były rozwlekłe i często o niczym, a kiedy w końcu zaczęło się coś dziać, cała relacja sprowadziła się głównie do fizyczności. Dialogi były męczące, a humor – zamiast bawić – wprawiał mnie w zażenowanie. Niestety niejednokrotnie. Samo zakończenie było dla mnie gwoździem do trumny. Cały dramat wydał mi się sztucznie wykreowany, konflikt ledwo naszkicowany, a jego rozwiązanie przyszło zbyt łatwo i szybko. Gdyby autorka bardziej skupiła się na rozwoju postaci i sensownym poprowadzeniu fabuły, mogłaby to być naprawdę ciepła i angażująca historia. Niestety, wyszło nijako i chaotycznie, a ja zamknęłam książkę z poczuciem rozczarowania. Trzymajcie się, Alicja ☀️ /współpraca reklamowa/

Uwielbiam lekkie romanse, które pozwalają oderwać się od rzeczywistości i całkowicie zanurzyć w lekturze. Ta książka pojawiła się w idealnym momencie – potrzebowałam czegoś świeżego, ale z małym twistem. Tytuł doskonale oddaje naszych bohaterów. On to typowy gbur – a przynajmniej za takiego chce uchodzić. Ona jest natomiast prawdziwym słoneczkiem, którego obecność rozświetla każde miejsce. Mabel ma za zadanie otworzyć Alfiego, by móc napisać jego biografię. Nie jest to łatwe, bo on skrzętnie ukrywa swoje tajemnice i uczucia. W miarę rozwoju fabuły bohaterowie zawierają układ, którego głównym założeniem jest udawanie związku. Początkowo wydaje się to proste, ale gdy w grę wchodzą prawdziwe emocje, granica między udawaniem a rzeczywistością zaczyna się zacierać. Oboje próbują powstrzymać rodzące się uczucia, ale im dłużej są razem, tym trudniej jest im się od siebie odsunąć. Wątek romantyczny jest intensywny – nie tyle przez sceny fizycznej bliskości, co przez emocje bohaterów. Każdy udawany gest i każde pozorne zbliżenie wywołuje dreszcz ekscytacji. Co więcej, książka porusza ważny temat fat shamingu i robi to w bardzo rzetelny sposób. Mabel, będąc w centrum medialnego zainteresowania, staje się celem brutalnych komentarzy. Liczba obraźliwych uwag, jakie na nią spadają, jest zatrważająca. Autorka świetnie ukazuje emocje osoby poddanej takiej krzywdzie, a moim zdaniem ten temat powinien być częściej poruszany w literaturze. Jeśli chodzi o plot twist, jest on dość przewidywalny – jak to często bywa w romansach – ale zakończenie jest niezwykle urocze. Cieszę się, że historia bohaterów potoczyła się w taki właśnie sposób. To była lekka i przyjemna opowieść, która znalazła mnie w idealnym momencie. Jeśli szukacie niezobowiązującej, ciepłej lektury, gorąco polecam Wam Grumpy & Sunshine!

Miałam wobec tej książki duże wymagania, powiedziałabym nawet, że bardzo duże i niestety się rozczarowałam. Spodziewałam się całkiem innej historii. Po tych wszystkich pozytywnych zapowiedziach i polecajkach liczyłam na przyjemną lekturę, a jedyne co było w niej przyjemne, to szybko ubywające kartki. Zaczynając od początku myślałam, że książka będzie o piłkarzu (co prawda emerytowanym, ale jednak) i ghostwriterce, która pomaga mu pisać książkę. Skończyło się na tym, że piłka jest wspomniana tylko kilka razy, pisanie książki schodzi całkiem na ostatni plan, a fabuła skupia się głównie na ich udawanych związku, do czego tak naprawdę doszło przez przypadek. Nie czułam totalnie żadnej chemii między bohaterami. Miałam wrażenie, że ich relacja była bardziej przyjacielska niż romantyczna. Nawet wszystkie rozmowy Mabel i Alfiego oraz ich czyny na to wskazywały, zachowywali się bardziej jak najlepsi przyjaciele. Dopiero pod koniec książki, jak weszli na bardziej intymny poziom to zrobiło się troszkę ciekawiej i można było wyczuć delikatne uczucia, ale nadal to nie było to. Zakończenie mogło naprawić większą część książki, bo już naprawdę zaczęło się robić lepiej i się wykręciłam, to autorka serwuje nam takie zachowanie Mabel, że w sumie to nadal nie wiem co się tam wydarzyło i czemu stracili tyle czasu (hello, przypominam, że to książka o dorosłych dojrzałych ludziach, a nie nastolatkach, którzy rzucają fochem przy pierwszej lepszej okazji). Plus jest taki, że mimo mało wciągającej fabuły i troszkę nijakich bohaterów książkę naprawdę czytało się szybko. Autorka ma trochę specyficzny styl pisania, ale powiedziałabym, że nawet przyjemny.

[WSPÓŁPRACA REKLAMOWA] ☆RECENZJA☆ ♧Tytuł: Grumpy & sunshine ♧Autor: Charlotte Stein ♧Wydawnictwo: Papierowe Serca ♡ “Grumpy & sunshine” to historia Alfiego Hardinga, czyli byłego piłkarza, który został namówiony do napisania swojej biografii i właśnie do tego zadania miał zatrudnić ghostwritera, ale żaden z nich mu nie pasował, do czasu, aż nie pojawiła się Mabel Willicker, którą na pierwszy spotkaniu obraża. Przez to, że Mabel jest widziana często w obecności Alfiego, fani zaczynają podejrzewać, że coś ich łączy i własnie dlatego postanawiają udawać parę. ♡ “Grumpy & sunshine” to jednotomowa historia Mabel Willicker i Alfiego Hardinga, autorstwa Charlotte Stein. Jestem wielką fanką motywu grumpy & sunshine, dlatego miałam ogromne oczekiwania co do tej pozycji i niestety się trochę przeliczyłam. ♡ Oczekiwałam naprawdę wiele i chyba to był mój błąd, z początku podeszłam z wielką ekscytacją do tej historii, która zaczęła z czasem opadać. Książka sama w sobie nie była zła, historia miała ogromny potencjał, ale gorzej było z wykonaniem tego planu. Miałam wrażenie, że losy Mabel i Alfiego były przeciągnięte, co zaczęło mnie w pewnym momencie nudzić i trochę męczyć. Jedyne co ratowało jakkolwiek tą książkę to motyw fake datingu, który również mógł zostać poprowadzony lepiej, ale jednak był on najlepszym w książce. ♡ Znajdziecie tu takie motywy jak: grumpy x sunshine, fake dating, wymuszona bliskość, ghostwriterka x były piłkarz. Jeśli jesteście fanami tych motywów to może warto samemu się przekonać, czy ta książka nie będzie dla was.

ᴡꜱᴘóᴌᴘʀᴀᴄᴀ ʀᴇᴋʟᴀᴍᴏᴡᴀ Ten tytuł to zdecydowanie moje rozczarowanie. Spodziewałam się po tytule czegoś totalnie innego! Opis był niesamowicie intrygujący, nie sądziłam, że książka może być zła, a jednak nie przypadła mi do gustu. Książka jest pisana w trzeciej osobie, ja jestem osobą co raczej nie zwraca uwagi na perspektywy pisania, ale tutaj nie potrafiłam się wkręcić. Zdecydowanie nie podszedł mi styl autorki. Alfie Harding: główny bohater. Przez całą książkę myślałam, że AGE GAP jest niesamowicie duży przez jego nieporadność. Autorka wykreowała go na ciamajdę. Ja naprawdę próbuję pojąć, dlaczego światowej klasy piłkarz nie potrafi używać telefonu i daje się wyrolować w każdy najmniejszy sposób... ja byłam w niesamowitym szoku, gdy na ostatniej stronie podany jest jego wiek. Jego postać mnie irytowała, ON WCAŁE NIE BYŁ GRUMPY! Zawiodłam się. Mabel Willicker: główna bohaterka, która też wcale nie była Sunshine. Jeżeli miałabym dać na odwrót tym bardziej nie byłaby też grumpy. Chociaż Mabel nie była, aż tak nieporadna, jak Alfie. Ona była irytująca i niezdecydowana. Miała być jego ghostwriterką, ten motyw/fabuła mogłaby być taka ciekawa. Ale on jej coś o sobie opowiadał, CO IDEALNIE NADAWAŁOBY SIĘ DO BIOGRAFII, ale dodawał na koniec, że tego opublikować tam nie może. Zdecydowanie nie polubiłam się z tą książką. Wiem, także, że nie sięgnę po kolejne książki autorki.

☀️”𝐆𝐫𝐮𝐦𝐩𝐲 & 𝐬𝐮𝐧𝐬𝐡𝐢𝐧𝐞” 𝐂𝐡𝐚𝐫𝐥𝐨𝐭𝐭𝐞 𝐒𝐭𝐞𝐢𝐧 [współpraca reklamowa] Recenzja: Zaczynając tę książkę liczyłam, że dostanę lekką i przyjemną komedię romantyczną, ale trochę się przeliczyłam. Zacznę od tego, że nie mogłam się wczuć za bardzo w akcję, być może dlatego, że dawno nie czytałam książki z narracją trzecioosobową. Uważam też, że ta książka mogłaby być o 100 stron krótsza, jak nie więcej, bo niektóre momenty nic nie wnosiły do fabuły. Jak sam tytuł wskazuje mamy tutaj dwa odmienne charaktery, on jest ponury i zrzędliwy, a przy tym czasami zachowywał się jak dziecko, ona ciepła i radosna, ale trochę irytująca. Kiedy były piłkarz chce napisać swoją autobiografię, wtedy zjawia się Mabel, która podejmuje się tego zadania, co akurat mnie zaciekawiło. Ich pierwsze spotkanie nie należy do najprzyjemniejszych, a później wcale nie jest łatwiej. Niektóre dialogi między nimi były trochę sztuczne, miałam wrażenie, że oni po prostu nie potrafią się w wielu kwestiach dogadać ani ze sobą normalnie rozmawiać. Nie mogę powiedzieć, że nie było zabawnych momentów, bo były, może nie do końca mnie wszystkie śmieszyły, ale jednak czasami pojawiał się uśmiech na mojej twarzy. Sięgając po tę książkę miałam nadzieję, że to będzie moja nowa ulubiona komedia romantyczna, niestety tak się w tym przypadku nie stało.

Recenzja książki „Grumpy&Sunshine” Charlotte Stein | Współpraca reklamowa z wydawnictwem papierowe serca| Kiedy były piłkarz Alfie Harding zostaje namówiony do sprzedaży swoich wspomnień, jest pewien, że nigdy nie będzie w stanie ich napisać. Nienawidzi opowiadania o sobie i nie chce ujawniać czegokolwiek na swój temat. Uparcie ukrywa emocje i nie wyobraża sobie uzewnętrzniania się w książce. Jedyna nadzieja w ghostwriterach. Szkoda tylko, że Alfie wszystkich odrzuca. Ale pojawia się ona... Krągła, pogodna i szalenie urocza Mabel Willicker wie, jak wydobyć z rozmówcy najmniejszy szczegół. Po pierwszej sprzeczce z Alfiem stwierdza, że niestety z tej współpracy nic nie będzie. Nie wspominając o tym, że później bierze mężczyznę za mordercę i traktuje gazem pieprzowym. Mabel jednak przyciąga go na każdym kroku, a ich relacja wzbudza podejrzliwość ludzi. Cóż mogę powiedzieć na temat tej książki… czuje lekkie rozczarowanie tą historią . Książka zawiera motywy jakie lubie Age gap , przyciąganie przeciwieństw , grumpy&sunshine ale czegoś tu zabrakło, nie do końca podoba mi się jak autorka wykreowała głównego bohatera , w tej historii to on jest starszy a zachowuje się jak nie poradne dziecko.Książkę czyta się dość szybko ale nie wciągnęła mnie ich historia.

Moje ulubione motywy! Miało być cudownie, a jak było? No właśnie… Z tą książką wiązałam wielkie nadzieje. Naprawde liczyłam, że mi się spodoba i chciałam, żeby tak było. W końcu kiedy słyszę “age gap”, “myślę wchodzę w to!”. Jednak tym razem się zawiodłam. I to nie samym motywem, a po prostu książką. Zwyczajowo doczytałam do setnej strony, zanim finalnie zrobiłam DNF. Natomiast już od pierwszych stron miałam wrażenie chaosu i nieporządku. Z jednej strony akcja nie była zbyt dynamiczna, a z drugiej nie miałam się w ogóle na tej historii skupić. To wszystko było dla mnie zbyt bałaganiarsko napisane i kompletnie byłam w stanie wgryźć się w tę książkę. Finalnie po prostu odechciało mi się ją czytać. Każde sięgnięcie po nią, choć sam opis mnie zachęcał, ostatecznie kończyło sie niechęcią do czytania. Nie wiem, czy to wina języka jakim jest napisana, czy samego stylu. Czytało się to po prostu bardzo opornie. Nie będę jej oceniać, bo ciężko mi to zrobić. Dla mnie ta książka jest chaosem i nie spodobał mi się styl autorki/tłumaczenie. Nie zaprzeczam, że może kiedyś do niej wrócę, ale na ten moment to mój pierwszy DNF w 2025. [Współpraca]

"Grumpy & Sunshine" to książka, co do której mam dosyć mieszane uczucia. Nie było bardzo źle, ale i nie było dobrze. Mogę określić ją jako specyficzną i dziwną ze względu na bohaterów. Motyw tytułowy został bardzo dobrze tu przedstawiony, bo każdy z bohaterów odpowiednio się w to wpasuje i to mi się bardzo podobało. Zakończenie? No cóż można z niego wyciągnąć jeden konkretny wniosek. Wystarczy czasami po prostu porozmawiać, szczerze a tego wszystkiego by nie było. Zdaję sobie że pełno jest takich książek, w przypadku których można byłoby tak powiedzieć, ale tutaj wręcz się o to prosiło, tym bardziej że zakończenie nie do końca mnie przekonało. Miała to być książka, która także gwarantuje wiele śmiesznych momentów i w moim przypadku tak nie do końca było. Wprawdzie pojawiały się sytuacje, które rozśmieszały, ale naprawdę było tego bardzo mało. No cóż, z pewnością nie była to dla mnie zachwycająca lektura. Jednak radzę się samemu przekonać, może Was akurat zachwyci. Miłego!

Zapowiadała się całkiem fajnie z opisu, ale już w trakcie czytania niekiedy mobilizowałam się bardzo, by przebrnąć dalej ( nie porzucam książek zawsze czytam do końca 😉 ) Trochę męczące, dziwne dialogi, bardzo długie rozważania bohaterów...Sam pomysł na książkę fajny, ale ogólnie...nie sięgnęłabym po nią drugi raz.