Fuga

Polecam

To książka o tym, jaka byłaby lub powinna być Polska, gdyby do jednego worka wrzucono przeszłość i teraźniejszość, domową ojczyznę z tą zaznaczoną na mapie albo kim naprawdę byliby Mickiewicz oraz Słowacki w przypadku porzucenia starań o rolę narodowych wieszczów na rzecz bardziej prozaicznych czynności. W „Fudze” Ci ostatni nie kojarzą się z wiekopomnymi utworami, lecz z nieproszonymi gośćmi, którzy niepostrzeżenie wyjadają reszki ze spiżarni, a przynajmniej w podobny sposób przedstawia ich Bartłomiej Chochoł, ujawniający przed czytelnikiem swoje najróżniejsze twarze. Każda z nich składa się na złożoną tożsamość jednostki ponadprzeciętnej, a zarazem niepokojącej, bo oblekającej w melancholię wywód o rodzinie i pozostawionej po niej spuściźnie. W słowach Chochoła kryje się tęsknota za tym, co bezpowrotnie przepadło i już nigdy nie wróci. Zachwycony „Cudzymi Słowami”, po „Fugę” sięgnąłem z ogromnym entuzjazmem i tym razem również się nie zawiodłem. Wit Szostak jawi mi się jako polski maestro literatury pięknej, czerpiący garściami z rodzimego podwórka i oscylujący wokół polskości, jaką chcielibyśmy dostrzegać w otaczającej Nas rzeczywistości. Korzystanie z dobrodziejstw historii pozwoliło mu stworzyć opowieść o takiej Polsce, jaką wymarzył sobie Bartłomiej Chochoł i której chciałby być nieodłączną częścią, mając realny wpływ na bieg wydarzeń z przeszłości, które zapisały się na kartach polskiej historii jako okresy podniosłe, choć z drugiej strony przygnębiające, jeśli weźmie się pod uwagę, że spora część z nich przywodzi na myśl tendencje narodowowyzwoleńcze. Niemniej, tę opowieść o marazmie przeplatają elementy fantastyki historycznej, czego uparcie poszukuję we współczesnych tekstach kultury. Sięganie po przeszłość w wydaniu Wita Szostaka wydaje się ciekawsze niż podążanie w kierunku cybernetycznej albo osadzonej w innej galaktyce przyszłości, szanse na dotarcie do których są raczej zerowe. Całe szczęście, że „Fugę” nie spowija kosmiczny pył, lecz żałobna atmosfera zadumy nad własnym losem, nakazująca czytelnikowi wykrzesać z siebie odrobinę wrażliwości, bez czego trudno byłoby przeżyć niesamowitą historię w wydaniu Wita Szostaka.