Falling Into Infinity

Jeden z najlepszych albumów Dream Theater, na którym znajduje się sporo utworów, które mocno wpłynęło na mnie i przyczyniło się do ukształtowania mojego gustu muzycznego i spowodowało chęć poznawania co raz to nowych obszarów z nurtu progressive rock/metal. Obowiązkowa pozycja dla fanów dobrego gitarowego grania i nieprzeciętnych kompozycji. Dla miłośnika Dream Theater absolutne "must have"!

Po dwóch bardzo technicznych albumach i zmianie personalnej zespół chyba spróbował wprowadzić coś nowego do swojej muzyki. Już pierwszy utwór na płycie wprowadzić może starych fanów w niepokój! Niby dalej słychać, że zespół grać potrafi, ale same kompozycje stały się lżejsze, bardziej piosenkowe i melodyjne, ale "progmetal" został zakopany 6 stóp pod ziemią. Mamy tutaj kilka ballad - jedne lepsze, drugie gorsze, w tych nie-balladowych numerach pojawiają się bezsensowne gonitwy instrumentalne, Petrucci nic ciekawego nie pokazuje, LaBrie też nie, a Sherinan męczy keyboard, gra sola, z których nic nie wynika. Dla mnie album ten jest ogromnym rozczarowaniem, jest zwyczajnie nudny, progmetalu tutaj nie widać, kilka technicznych zagrywek, kilka bezsensownych instrumentalnych gonitw - ten album zwyczajnie nie ma treści i nawet nie warto się z nim zaznajamiać.

No zawiodłem się, na okładce marynarze - odpalam, a tu szant nie ma. Są za to jakieś piekielne brzmienia z hipnotyzującymi solówkami dłuższymi niż utwory większości dzisiejszych zespołów. Co to ma być? Skomplikowana muzyka w dzisiejszych czasach? Utwory po 10 minut +? Obowiązkowa pozycja zespołu.

Świetny album

Naprawdę bardzo podoba mi się ten album Dream Theater. Taki lżejszy i dzięki temu bardzo przyjemnie się słucha. Mnie bardzo przypadł do gustu i praktycznie codzinnie słucham kilku piosenek z tego albumu np. Anna Lee. Więc polecam wszystkim którzy lubią tochę lżejszy rock i metal.