Cień eunucha

Duża obecność muzyki i tytułowy bohater, nieudacznik?, choć błyskotliwy dziennikarz. Służbowa kolacja z koleżanką z redakcji stała się dla bohatera prawdziwym koszmarem.... Dlaczego? Zapraszam do lektury.

Wspaniała proza, trzymająca w napięciu fabuła, za sprawą której czytający przenosi się w świat bohaterów.

Polecam

"Cień eunucha" to kumulacja wielu smaków, dźwięków i obrazów. Teraźniejszość miesza się z przeszłością, jednocześnie jest się czytelnikiem, obserwatorem i bohaterem. Delektujemy się fabułą, smakujemy jej i sycimy się. Każde słowo porusza nasze najdelikatniejsze emocje. Jaume Cabre pisze dosadnie. Opowieść o życiu zagubionego Miquela hipnotyzuje, trudno się od niej oderwać. Miquel Gensana to błyskotliwy dziennikarz muzyczny, który boryka się ze stratą przyjaciela. Chcąc oderwać się na chwilę od czarnych myśli, umawia się na kolację z koleżanką z pracy - Julią. Niestety spotkanie okazuje się koszmarem. Wszystko sprzysięgło się przeciwko niemu - potrawy, obsługa, towarzystwo, a przede wszystkim lokal. Mężczyzna to wielki nieudacznik. Nie wyszło mu z żadną kobietą, nie ma dzieci (niestety na nim kończy się ród). Zawsze marzył o tym by być artystą, ale zabrakło mu talentu. Nie zapobiegł bankructwu firmy i stracił dom rodzinny, w którym obecnie mieści się restauracja. Właśnie do tego lokalu zaprosiła go Julia, w wyniku czego wspomnienia wróciły. A on musi walczyć z nimi. Początkowo "Cień eunucha" czytałam nieco zatrwożona, nie wiedziałam co mnie czeka, pierwszy raz miałam styczność z Cabre. To prawda, na początku miałam opory z zaakceptowaniem stylu autora. Nie potrafiłam złapać rytmu, gubiłam się, bo tak bardzo chciałam zrozumieć, co autor chce mi przekazać. Im więcej czytałam, tym mocniej poznawałam tego pisarza. Muszę przyznać, że jest niezwykle wyważonym pisarzem, wnikliwym obserwatorem świata i ludzi. Potrafi celnie oddać, to co czerpie ze swego życia. Jego twórczość skłania do refleksji nad naszym życiem. Jego najnowszą książkę zaliczyłabym do tej dobrej literatury. Muszę przyznać, w pewnym momencie opowieść wciągnęła mnie tak mocno, że nie mogłam się od niej uwolnić. Jestem pod wrażeniem fabuły i galerii postaci, które stworzył. Dzięki nim historia żyje własnym życiem. Stworzył niezwykle wiarygodną postać Miquela. Jego wspomnienia są niezwykle prawdziwe. Autor zmusza czytelnika do nieustannej uwagi. Mnogość bohaterów, historii i miejsc, łączy się w całość, chwilowy brak uwagi skutkuje ponowną lekturą. Tak wielkie nagromadzenie postaci sprawia, że musimy rozrysować sobie w głowie mapę, która ich wszystkich łączy. Na szczęście w książce umieszczono spis osób, dzięki czemu możemy zapanować nad lekturą. U Cabre każde zdanie ma sens, nic nie dzieje się bez przyczyny. Każdy krok został przemyślany. Nie sposób się oderwać od tej książki. Autor przyciąga Czytelnika zarówno tego wymagającego, jak i tego który preferuje lżejszą literaturę. Tego wymagającego ujmie językiem, formą, natomiast tego szukającego chwili oddechu, zachwyci intrygującą historią z tajemnicą głównego bohatera. Pisarz w ciekawy sposób kreuje swoich bohaterów, sprawia, że odbiorca ma przed oczyma daną postać. Przykładem tego jest Miquel, który ma problem z wyjawieniem tajemnicy Julii. Z jednej strony żal mi go, z drugiej to irytujący facet, który pozbawiony jest, w jakimś sensie, męskości. Poza ludźmi również miejsca żyją swoim życiem. Powieść Cabre nie daje prostych odpowiedzi na trudne pytania. Skłania do myślenia. "Cień eunucha" to opowieść o tym, jak trudne jest życie w cieniu kłamstw i niedomówień. o tym, jak wielką cenę należy zapłacić za ujawnienie tego, co wielu chciałaby ukryć.

Czytalem juz kolejna ksiazke autora. Niestety, juz nie zaskakuje

Powieść ta w Polsce ukazała się po 20 latach od wydania w Hiszpanii. Należy o tym pamiętać. Opowieść zaczyna się niczym mroczny kryminał. Michael spotyka się na kolacji z Julia, po tym jak odbył się pogrzeb przyjaciela. Nie była to jednak zwykła śmierć, a morderstwo, o którym niewielu wie. Julia, aby móc powspominać przyjaciela, nieświadomie wybrała niefortunnie lokal. To on po części staje się bohaterem książki. Lokal, w którym kiedyś żyli mieszkańcy, a teraz obsługa, nastrój, potrawy stają się koszmarem Michaela. Z każdego zakamarku wyłania się nowe widmo przeszłości sagi rodzinnej. To o niej zaczyna opowiadać Michael, zamiast o zmarłym Bolosie. Główną część opowieści stanowią historie o wielokrotnym opuszczaniu i powracaniu do domu, co wiązało się zawsze z poczuciem winy. Przez wiele lat poszukując miejsca dla siebie, Michael przżył zarówno rewolucję jak i fascynację i wielką miłość. Obcował zarówno ze sztuką i kobietą, które to wywarły na niego największy wpływ. W takim połączeniu do głosu dochodziły emocje i uczucia, które trudno ukryć przed światem zewnętrznym. Michael jednak jako dorosły mężczyzna ma poczucie, że jeszcze nie dojrzał i nadal poszukuje swojego miejsca. Świadczą o tym jego liczne przydomki w drzewie genealogicznym. Świadczy za tym również zastosowany przez autora zabieg literacki, w którym bohater wypowiada się zarówno w pierwszo – jaki i trzecioosobowej formie, poszukując swojej tożsamości. Jednym ze znaków, że przechodzisz w dojrzałość, jest akceptacja zasady, że w życiu nie istnieje replay. Że życie to taka gra, w której kostki rzuca się tylko raz. No więc nie: ja chyba jeszcze ciągle nie dorosłem. Autor tworząc powieść w latach 1991 do 1996 stworzył 3 – osobowego narratora. Podobnie jak w późniejszych jego dziełach, w jednym zdaniu wypowiada się zewnętrzny narrator opisujący fakty, by za moment do głosu dopuścić samego bohatera, opisującego uczucia. Powoduje to, że ksiązki Cabre są wyjątkowe, ale też wymagające. Z biegiem czasu w książce coraz większe znaczenie ma muzyka. Pod koniec powieści przekształca się ona z dotychczasowego tła w dominujący element, który wpływa na rytm, ale też na samego bohatera. Książki Cabre to uczta dla duszy. www.lubieczytac.blogujaca.pl

Swoją przygodę z Jaume Cabre zacząłem oczywiście od "Wyznaję". Tą pierwszą z jego książek przeczytałem z zapartym tchem. Uwielbiam literaturę hiszpańską od Zafona, poprzez Falconesa, czy też Mendozę. Ta literatura skrzy się niczym przetykane słońcem barwne krajobrazy i wyobraźnia iście również południowa. W "Wyznaję" Cabre dodał do tego wszystkiego rozważania nad dobrem i złem, które dawały sporo do myślenia. W kolejnych "Głosach Pamano" Autor powrócił do bardzo popularnego tematu rozliczeń Hiszpanów z frankizmem, niestety zabrakło trochę obiektywizmu, czego po Pisarzu tego formatu mógłbym się spodziewać bardziej. Nie wiem i nie chcę zgadywać o czym jest ta powieść. Komentarz ograniczę zatem do tego czego oczekuje po tym naprawdę ciekawym pisarzu. Oczekuję tego, że tak jak dobrze zaczął swoją przygodę z polskim czytelnikiem w "Wyznaję", aby w kolejnej książce a po niej następnych zmusił nas do na tyle istotnych refleksji, abyśmy mogli powiedzieć, że nie jest to pisarz grający tylko na emocjach ale siegający do dna duszy. Bo to jest droga, która jest drogą tych największych.

Rewelacja, mimo że to dość trudna w odbiorze powieść (ach, jakże ja kocham, gdy w jednym zdaniu mówi dwóch narratorów). Przyznaję, że na początku miałam problem, by się w to "wgryźć" - ale gdy już się udało, było warto, bo Cabre pokazał nam tragiczną i przejmującą opowieść rodzinną, pełną rozczarowań i niewykorzystanych szans. Dopełniającymi się narracjami autor zadaje pytanie "Dlaczego tak łatwo przegapiamy nieliczne, naprawdę ważne momenty w życiu?" i chyba nie znajduje na nie odpowiedzi. My za to znajdujemy świetną powieść. Polecam. A po nieco dłuższą recenzję zapraszam na Nerw Słowa: http://nerwslowa.blogspot.com/2016/08/ksiazka-niezwykle-poczytny-majstersztyk.html#more

Książka Cień eunucha dowodzi tylko jak wielkim pisarzem pozostaje Jaume Cabre. Zagłębienie się w tę historię było interesującym, fascynującym przeżyciem. Pomijając wszystko, lubię, podziwiam styl Cabre, jak przedstawia tu postać głównego bohatera, obrazuje jego emocje. Książki Jaume Cabre zawsze pozostają wyjątkowe, ta również ma w sobie coś. Niebywały kunszt i plastyczność wyrazu, podobała mi się ta historia, Cabre porusza tutaj sprawy ważne, takie, obok których trudno przejść obojętnie, bo budzą refleksje, niepokój.. Innymi słowy, opowieść ta w żywy, wyraźny sposób oddziałuje na czytelnika.