Chimera

„Chimera” to trzy nowele splecione w jedną opowieść – mitologiczną, samokrytyczną i prowokacyjnie autorefleksyjną. Barth sięga po znane figury: Scheherazadę, Perseusza i Bellerofona, ale zamiast na nowo opowiadać ich historie, rozkłada je na części. Ukazuje, jak tworzy się opowieść i jak łatwo mit przeradza się w pustą formę. Autor bawi się formą: staje się bohaterem, narrator splata się z mitem, a sama opowieść mówi o sobie. To tekst postmodernistyczny – erudycyjny, ironiczny i metatekstowy. Jakie tematy porusza? Kryzys tożsamości, pustka legendy, rola twórcy i czytelnika. Wszystko to podane w innowacyjnej formie, z błyskotliwością i dystansem. Autor ciekawie gra z mitem. Oferuje refleksję nad opowiadaniem i rolą pamięci. Styl jest gęsty, pełen dygresji oraz nowatorskiego ujęcia tożsamości i intertekstualności, co czyni lekturę wyzwaniem. Przesadna erudycja autora oraz autoironia mogą być dla niektórych przeszkodą. „Chimera” Johna Bartha to dla mnie literackie monstrum – pieczołowicie zbudowane z mitów, narracji, języka i autorefleksji. To powieść, która przedefiniowała granice, w jakich książka może otwierać się na samego siebie. Nie jest łatwa, ale nagroda za wysiłek jest ogromna. To feeria znaczeń, stylu i świadomości, które razem tworzą arcydzieło postmodernizmu. To opowieść o opowiadaniu samym w sobie, o tożsamości pisanej i nadpisywanej. Dla tych, którzy pragną zgłębić słowo i formę – lektura obowiązkowa.

Już dawno nie czytałem tekstu tak gęstego, mocnego, rzucającego wyzwanie, a jednocześnie po odłożeniu książki satysfakcjonującego. John Barth bawiąc się konwencją sięga po tematy i pojęcia, które bliskie współczesnemu czytelnikowi w odległych latach 70tych mogły prowokować do głębokiej refleksji. Książka to zbiór trzech minipowieści , które rekonstruują pojęcie mitu i adaptują je do współczesności. Teksty te traktują o kryzysie wieku średniego, poszukiwaniu własnej tożsamości, pojęciach feminizmu, odwróconej perspektywy i zależności pomiędzy kobietami i mężczyznami. Autor bawi się i żongluje językiem, i postmodernistycznym klimatem, który jak na dłoni objawia się w tych tekstach prowokując czytelnika do zagłębienia się w świat neologizmów i dysonansu poznawczego. Dzieło intertekstualne, przenikające różne sfery ludzkiego poznania, transcendentne w swojej niejednoznacznej naturze. Przyznam, że czasem bolał mnie ten tekst, a jednak przeradzało się to w niezwykłą przyjemność z lektury. Polecam. Jednak trzeba być przygotowanym na nieoczywistość. Współpraca barterowa/reklamowa z Państwowy Instytut Wydawniczy

Tekst który próbuję być mocnym i mieć jakiś przekaz, jednak próbuje to słowo klucz, groteskowy, nie przyjemny do czytania, wulgaryzmy co wepchnięte na siłę. Nic tak słabego jeszcze nie czytałem, nie dotrwałem do końca 2 noweli.