Opis produktu
Magnum Opus Busoniego wreszcie dostępne na wideo
Stworzenie opery "Doktor Faust" Ferruccio Busoniego było złożonym procesem twórczym, który trwał dwanaście lat i pozostał niedokończony aż do śmierci kompozytora w 1924 roku. Premiera odbyła się pośmiertnie 21 maja 1925 roku w Dreźnie w wykonaniu jego ucznia Philippa Jarnacha. Włoski reżyser Davide Livermore przeniósł tę pierwszą wersję, w oryginalnej niemieckiej wersji językowej, na scenę we Florencji w lutym 2023 roku z Dietrichem Henschelem w roli tytułowej i Danielem Brenną jako Mefistofelesem. Livermore postrzega operę jako psychoanalityczną podróż w głąb samego Busoniego: wszystkie postacie, od bohaterów po drugoplanową obsadę, są aspektami samego kompozytora i w rzeczywistości nieustannie noszą maskę jego twarzy.
Historia paktu Fausta z diabłem, oparta na tragicznej sztuce Goethego, jest dobrze znana, ale struktura opery reprezentuje unikalną koncepcję Busoniego, podzieloną na dwa prologi, piękne orkiestrowe intermezzo i trzy sceny. Rezultatem jest jedno z najbardziej kreatywnych i niepokojących dzieł Busoniego, zgłębiające idee racjonalności i metafizycznych wątpliwości, a także koncepcje sztuczności i udawania nieodłącznie związane z przedstawieniem operowym.
Stworzenie opery "Doktor Faust" Ferruccio Busoniego było złożonym procesem twórczym, który trwał dwanaście lat i pozostał niedokończony aż do śmierci kompozytora w 1924 roku. Premiera odbyła się pośmiertnie 21 maja 1925 roku w Dreźnie w wykonaniu jego ucznia Philippa Jarnacha. Włoski reżyser Davide Livermore przeniósł tę pierwszą wersję, w oryginalnej niemieckiej wersji językowej, na scenę we Florencji w lutym 2023 roku z Dietrichem Henschelem w roli tytułowej i Danielem Brenną jako Mefistofelesem. Livermore postrzega operę jako psychoanalityczną podróż w głąb samego Busoniego: wszystkie postacie, od bohaterów po drugoplanową obsadę, są aspektami samego kompozytora i w rzeczywistości nieustannie noszą maskę jego twarzy.
Historia paktu Fausta z diabłem, oparta na tragicznej sztuce Goethego, jest dobrze znana, ale struktura opery reprezentuje unikalną koncepcję Busoniego, podzieloną na dwa prologi, piękne orkiestrowe intermezzo i trzy sceny. Rezultatem jest jedno z najbardziej kreatywnych i niepokojących dzieł Busoniego, zgłębiające idee racjonalności i metafizycznych wątpliwości, a także koncepcje sztuczności i udawania nieodłącznie związane z przedstawieniem operowym.