Boruta

Fantastyczna

Lubicie powieści historyczne obsadzone w czasach pierwszych Piastów? Pociąga Was tajemniczość dawnych, słowiańskich bogów? Jeśli tak, to książka „Boruta” autorstwa Marcina Sobieralskiego jest tytułem, który obowiązkowo musicie przeczytać! Zanim jednak to zrobicie, musicie mieć świadomość, że jest to drugi tom serii, dlatego, jeśli nie znacie pierwszej części, zatytułowanej „Bastard” to natychmiast musicie nadrobić to niedopatrzenie . Bez tego niestety pewne wydarzenia będą dla Was niejasne, sprawiając, że przyjemność z lektury stanie się znacznie mniejsza. Boruta, syn Nikogo, potępiany przez własnego dziadka młodzieniec nadal żyje. Chociaż jego sytuacji nie można określić mianem dobrej. Upodlony przez kogoś, kogo zwał przyjacielem, sponiewierany przez los, gnije w lochu jednego z lokalnych możnowładców, by chwilę później stać się oznakowanym niewolnikiem skazanym na powolną śmierć. Cudem uratowany dołącza do drużyny Jaśka, zwanego Małym (swojego dawnego wroga), spłacając w ten sposób honorowy dług, jednocześnie ryzykując własnym życiem. Nie to jednak stanowi największy problem… To sny, mroczne, przepełnione złem nie dają mu zaznać spokoju, sprawiając, że wojownik zaczyna wierzyć w klątwę, jaka mogła stać się przyczyną jego udręki. Nie będę więcej pisać na temat treści, po prostu chwyćcie książkę i rozkoszujcie się historią wykreowaną przez autora. Zwłaszcza że Marcin Sobieralski zdecydowanie poświecił bardzo dużo czasu na poznanie epoki, o której pisze. Bez trudu można sobie wyobrazić zarówno miejsca, jak i opisane sytuacje będące niemal żywcem wyjęte z epoki pierwszych Piastów, gdy wiara w starych bogów powoli była wypierana przez chrześcijan. Ogromnym plusem jest język. Świetnie postarzony, ale na tyle zrozumiały, by nie utrudniać czytania. To właśnie on tworzy wyjątkową atmosferę, sprawiając, że przygody Boruty czyta się z zapartym tchem. Konstrukcji poszczególnych postaci również nie można nic zarzucić, ich charaktery idealnie współgrają z rolami wyznaczonymi im przez autora. Marcin Sobieralski, budując napięcie, które niczym sinusoida narasta i opada, nie pozwala swoim czytelnikom na odłożenie książki na bok, zasypując nowymi ciekawostkami czy wydarzeniami. Perełeczką jest ostatnie kilkanaście stron powieści. Mistycyzm, magia i poczucie pradawnego zła sprawiło, że gdy dotarłam do ostatniego zdania, to miałam ochotę krzyczeć ze złości. I tu następuje moja odezwa do autora: Panie Marcinie, tak się nie kończy takiej powieści! Oficjalnie żądam, aby natychmiast pojawił się trzeci tom tej historii, ponieważ jestem ciekawa, co wydarzy się później! Podsumowując: zdecydowanie polecam wszystkim miłośnikom historii i starych słowiańskich bogów!

„Boruta” to drugi tom powieści historycznej autorstwa Marcin Sobieralski. Jego debiutancka powieść „Bastard” bardzo mi się spodobało i z przyjemnością sięgnęłam po kontynuację, która okazała się jeszcze lepszą lekturą. Akcja książki osadzona jest w czasach Piastów, kiedy w około jest wiele wojen, okrucieństwa i przemocy. Boruta to syn Nikogo, który trafia do niewoli i zostaje sprzedany handlarzowi niewolników. Został pozbawiony honoru i godności. Obity i wymęczony siedzi w lochu na Zawodziu. Z pomocą Małego udaje mu się uciec i przyłączyć do niebezpiecznej misji. Na wolności nie jest jednak tak jak myślał. Dręczą go sny, który jak się później okazały są elementem klątwy. Mężczyzna stara się zrobić wszystko by odczynić urok. Czy mu się to uda? Czy dowie się kto rzucił na niego klątwę i po co? „Boruta” to powieść, która wciąga od pierwszej strony. Nie jest ona grubą książką i czyta się bardzo szybko, pomimo, że autor często stosuje nazwy miejscowości, które inaczej dzisiaj brzmią. Ja osobiście nie mam z tym problemu. Uważam, że jest to duży atut tego rodzaju powieści. Można dzięki temu poczuć bardziej klimat średniowiecznych czasów. Ci co obawiają się takiego zabiegu w powieściach historycznych nie mają czego się bać. Pomimo języka stylizowanego na czasy pierwszych Piastów, jest on zrozumiały i nie wpływa na odbiór książki. Autor bardzo dobrze wykreował głównego bohatera, który w trakcie swojej wędrówki odkrywał co w życiu jest najważniejsze. Na uwagę zasługuje również największy wróg, który stał się przyjacielem Boruty. Mowa o Małym. Jego cięty język nie jeden raz wywołał u mnie wybuch śmiechu. W książce nie zabraknie słowiańskich mitów legend i podań, które przeplatają się z współczesnymi opracowaniami naukowymi. Widać więc, że autor włożył dużo pracy w napisanie swojej powieści. Nie zabraknie tutaj również wielu emocji. Zwłaszcza uczucia napięcia. Jeśli lubicie powieści historyczne, zwłaszcza te osadzone w średniowieczu to bardzo polecam zarówno „Bastard” jak i „Borute”. [współpraca reklamowa] Wydawnictwo Novaeres

Książka wciągnęła mnie właściwie już od samego początku i niezwykle cieszyłam się z powrotu do świata wykreowanego przez autora. Powieść, podobnie jak pierwszy tom została napisana w lekkim, przyjemnym stylu, dzięki czemu strony wręcz same się przewracają. Historia jest pełna humoru, ciekawych zwrotów akcji oraz wspaniałego słowiańskiego klimatu i co się z tym wiąże, wielu nawiązań do naszej miologii i dlatego też myślę, że fani np. Wiedźmina powinni być bardzo zadowoleni 😄. Jeśli chodzi o bohaterów, to są oni całkiem dobrze wykreowani i zapadają w pamięć. Oprócz tytułowego Boruty szczególnie polubiłam Małego, którego cięte uwagi niejednokrotnie wywołały u mnie śmiech. Zaciekawiła mnie również postać samozwańczego guślarza - Tryśka, o którym z chęcią dowiedziałabym się czegoś więcej. Żałuję jedynie, że wątek z Uną nie został tu bardziej rozwinięty, ale koniec końców nie przeszkadza mi to jakoś bardzo i nie czuję wielkiego rozczarowania z tego powodu. Podsumowując, jest to naprawdę kawał dobrej, klimatycznej przygodówki, przy której można naprawdę świetnie się bawić i rozerwać. Gorąco polecam! 😄🔥