Blind Rage

Acceptu słucham od 1984 roku. Znam ich całą dyskografię, którą zbierałem przez te ponad trzydzieści lat. Są w niej albumy bardzo udane, jak Breaker czy Metal Heart oraz mniej udane, jak chociażby Predator. Powrót grupy płytą Blood of the Nations zaskoczył mnie bardzo. Album uważam za średnio udany. Stalingrad jest dużym krokiem naprzód, a Blind Rage... Cóż, powrót w naprawdę wielkim stylu. Accept w swoim najlepszym składzie, z fantastycznym wokalem Marka Tornillo. Panowie udowadniają, że rock'n'roll nie jest domeną młodych. Znakomicie zagrana i zaaranżowana nowoczesna muzyka heavy metalowa sięgająca do korzeni zespołu. Typowe dla Acceptu i Wolfa Hoffmana szorstkie riffy rozpoczynające i rozwijające tematy muzyczne, wgniatająca w fotel sekcja rytmiczna w wykonaniu Petera Baltesa na basie i Stefana Szwarzmanna na perkusji, no i oczywiście melodyjne, wpadające w ucho refren. Głos Marka Tornillo osiągnał chyba apogeum. Niesamowity, dynamiczny, szorstki, podobny do Dirkschneiedera ale jednak całkiem inny, jedyny. Blind Rage należy do albumów, które słucha się od początku do końca. Nie ma na niej słabych utworów. Nie ma nudy. JEst za to tempo, rytm i świetne teksty, jak zawsze u Accept-u, zaangażowane. Nie grają i nie śpiewają o niczym, ale o naszym świecie i naszych sprawach. Za to cenię Accept od ponad 30 lat, odkąd po raz pierwszy usłyszałem Braker, Accept zachwycił mnie na zawsze. I jak śpiewa Udo "hey rock'n'roller, You and Your music make me rockin' man".

Doskonała, szybka i ciężka, Accept nie zawodzi w żadnym aspekcie. Świetna płyta.

Prawdopodobnie najlepsza ich płyta

Kolejna doskonała produkcja gigantów, twardy szorstki "czad" dla prawdziwych facetów, jadąc samochodem noga sama się prostuje, brawo ..... i nic dodać nic ująć.