Błękit

Ponad czterysta stron to wyzwanie, a z drugiej strony... Zapełnić je w sposób atrakcyjny dla czytelnika to dopiero wyczyn. Nasz bohater to powieściopisarz Ethan Clein, który rezygnuje z życia w Stanach Zjednoczonych i rusza na egzotyczne archipelag, tak absurdalny pomysł mógłby się wydawać dla nas czystą abstrakcją oraz pochopną decyzją. A tak naprawdę to głębsza historia, która ukazuje nie tylko różnorodność kultur, ale również to jak stereotypowo postrzegamy drugą stronę. Na podstawie historii Ethana widzimy zależność między zderzonymi ze sobą dwoma światami i wzajemnego wpływu na przemiany po obu stronach. Te dwa skrajne światy są ciekawym obrazem dla czytelnika nie tylko pod kątem samej ciekawostki literackiej, ale również często psychologicznej. Realizm jest zaskakujący, a autor bardzo się postarał by krajobraz nas pochłonął w całości, oczarował i zawładnął nami. Ta książka daj sobie tylnej ocenie jest wyższym levelem dla czytelników, którzy pragną czegoś więcej niż zwykłego czytadła oraz mają ambicje na wyjątkowo dobrą propozycję. "Błękit" zaskoczył mnie od pierwszej do ostatniej strony, pozostawiając zaskakujące emocje, a także jakiś niedosyt wewnętrzny, którego nie jestem w stanie określić, czego w ogóle się nie spodziewałam... I tak powinno się właśnie pisać książki.

Ponad czterysta stron to wyzwanie, a z drugiej strony... Zapełnić je w sposób atrakcyjny dla czytelnika to dopiero wyczyn. Nasz bohater to powieściopisarz Ethan Clein, który rezygnuje z życia w Stanach Zjednoczonych i rusza na egzotyczny archipelag, tak absurdalny pomysł mógłby się wydawać dla nas czystą abstrakcją oraz pochopną decyzją. A tak naprawdę to głębsza historia, która ukazuje nie tylko różnorodność kultur, ale również to jak stereotypowo postrzegamy drugą stronę. Na podstawie historii Ethana widzimy zależność między zderzonymi ze sobą dwoma światami i wzajemnego wpływu na przemiany po obu stronach. Te dwa skrajne światy są ciekawym obrazem dla czytelnika nie tylko pod kątem samej ciekawostki literackiej, ale również często psychologicznej. Realizm jest zaskakujący, a autor bardzo się postarał by krajobraz nas pochłonął w całości, oczarował i zawładnął nami. Ta książka w mojej ocenie jest wyższym levelem dla czytelników, którzy pragną czegoś więcej niż zwykłego czytadła oraz mają ambicje na wyjątkowo dobrą propozycję. "Błękit" zaskoczył mnie od pierwszej do ostatniej strony, pozostawiając zaskakujące emocje, a także jakiś niedosyt wewnętrzny, którego nie jestem w stanie określić, czego w ogóle się nie spodziewałam... I tak powinno się właśnie pisać książki

Nie jest to moja pierwsza styczność z książką tego gatunku i wiedziałam, że nie mogę nastawiać się na wiele i oczekiwać niewiadomo czego. Tak też zrobiłam ale wszelkie moje próby wciągnięcia się w fabułę kończyły się fiaskiem. Styl pisania był dobry ale nie aż tak bardzo. Niekiedy irytowały mnie porównania w książce. Cieszę się niezmiernie, że nie były rozbudowane jak u Mickiewicza w „Panu Tadeuszu”. Z bohaterami się nie zżyłam. Nie polubiłam ich. Żadnego. Irytowali mnie na każdym kroku i co mnie najbardziej zażenowało w trakcie czytania „Błękitu” były działania niektórych bohaterów. Kobieta wyskakująca z łódki, bo mężczyzna jej nie pokochał. Naprawdę? Już działania Wokulskiego w „Lalce” były lepsze i lepiej opisane”. Akcja mnie niezmiernie nudziła od samego początku. Z całych sił starałam się znaleźć jakieś plusy całej tej książki i jedynie co mogę powiedzieć, to że nawet okej ma opisane zachowanie mieszkańców, którzy mieszkają w słabo rozwiniętej wiosce i mają oni styczność z ludźmi z nowoczesnego świata. Szkoda tylko, że autor więcej nie opisał życia mieszkańców na wyspie, jakieś tradycje czy inne zwyczaje bo nawet byłam tego ciekawa. W moim odczuciu są wątki, które nie zostały zakończone, tylko urwane i zapomniane. Współpraca barterowa