Artemisia

Bardzo szczegółowa, jednocześnie poruszająca biografia wspaniałej malarki i odważnej kobiety, plus Florencja w szesnastym wieku

„Artemisia. Niezwykła kobieta, genialna malarka” wydana przez @dom_wydawniczy_rebis, która tworzyła w okresie wczesnego baroku, czyli wtedy kiedy inne kobiety, niezależnie od statusu, zajmowały się domem, albo były zamykane w dwóch zgoła odmiennych instytucjach, w których to, pobożnie lub nie, służyły mężczyznom. I jeśli teraz szukacie w głowie kto zacz, to spokojnie, bo ja sama do tego roku nic o niej nie wiedziałam. O Artemisi Gentileschi przeczytałam kilka tygodni temu, pochłaniając „Kobiety, o których myśli się nocą”, ale to był dopiero przedsmak tego, co czekało na mnie w beletryzowanej biografii tej włoskiej malarki, spisanej piórem Alexandry Lapierre. Zanim jednak Artemisia stała się pełnoprawną artystką, jej nazwisko kojarzono z pierwszą, głośną sprawą sądową, którą wytoczyła swojemu oprawcy. Wielokrotny gwałt i matrymonialne oszustwo nadszarpnęło co prawda reputację rodziny Gentileschi, ale ten haniebny akt zaowocował obrazami, które nadały kurs jej życiowym wyborom. Chciała malować i być co najmniej tak sławna, jak jej ojciec. Książka jest niesamowita pod wieloma względami. To atrakcyjny kąsek dla wielbicieli sztuki, ponieważ gęsto jest tu od kultowych miejsc i artystów, którzy tworzyli na początku XVII wieku. Czytelnik znajdzie tu mnóstwo smaczków dotyczących zarówno życia, jak i tajników pracy twórców, ot choćby dotyczące produkcji olejów do mieszania barwników czy psiej śliny, której używano do... tajemnica do odkrycia w książce. Bibliofili uderzy w serce sposób potraktowania książek z biblioteki Fryderyka V (zbiór dołączono do Biblioteki Watykańskiej...) a mnie hipnotyzuje wręcz psychologiczny obraz ojca i córki. Stała kontrola Orazia, jego ciągłe manipulacje wzbudzające poczucie winy u jedynej córki, absolutny brak akceptacji jej kobiecości, kiedy dojrzewała, wreszcie milczenie używane jako broń, służące do kontroli wielkości bólu, jaki zadawał swemu dziecku. O umniejszaniu umiejętności Artemisi nie wspomnę. W jej wnętrzu do samego końca jątrzyła się wielka Rana Ojca, którą zakrywała licznymi kontaktami z innymi mężczyznami. Czy to obraz wolności i potwierdzenie feministycznej ideologii? Absolutnie nie. To, jak bardzo postać ojca wpłynęła na jej życie, ma oddźwięk nawet w tym, jak porzuca swą prawdziwą miłość, którą w jakimś momencie udaje jej się spotkać. Ten na wskroś toksyczny związek ojca i córki miewał przebłyski wspaniałomyślności. Jednym z takich momentów jest wyrażenie przez Orazia zgody na wstąpienie artystki do Accademii del Disegno, co oficjalnie przypieczętowało jej karierę. Na uwagę zasługują tutaj materiały, które znalazły się na końcu książki. Historia autorki o tym, jak zainteresowała się postacią Artemisi, jej praca w archiwach, dodam, że mamy tu oryginalne, włoskie przedruki z rozprawy. Absolutnie wspaniałe zestawienie postaci występujących w książce oraz bibliografia mieszcząca się na ponad czterdziestu stronach. Chapeau bas. Polecam gorąco! IG @angelkubrick

Wyobraźcie sobie czasy, kiedy kobieta nie ma żadnego prawa głosu, kiedy mimo ogromnego talentu nie wolno jej malować, nie może się sprzeciwiać ojcu, jest gwałcona i torturowana. Mimo tego postanawia się nie poddawać. Wiedziałam, że Artemisia Gentileschi urodzona w 1593 w Rzymie to wybitna włoska malarka reprezentująca wczesny barok. Córka malarza fresków Orazia Gentileschiego, wywodzącego się ze szkoły Caravaggia. Była jedną z pierwszych kobiet, które podejmowały w swoim malarstwie tematykę religijną i historyczną, uznawaną za niedostępną dla kobiet. Malowała w pracowni ojca, wykazując znacznie większy talent niż jej bracia. Jednym z jej pierwszych obrazów był Zuzanna i starcy. Namalowała go mając 17 lat. I to nieomal wszystko, co wiedziałam o Artemisi. W książce Alexandry Lapierre beletryzowanej biografii malarki jawi się nie tylko jako wybitna artystka, pierwsza kobieta, która została przyjęta w poczet florenckiej Accademia del Disegno, ale też wspaniała kobieta. W swoim życiu przeszła bardzo wiele, spotkało ją potworne zło, ale zawsze potrafiła się podnieść i walczyć o swoje marzenia. Książkę czyta się niesamowicie od deski do deski jednym tchem, wchodząc w świat Artemisi. Chodzimy z nią po wnętrzach domów, zaglądamy do pracowni, odwiedzamy możne rody włoskie i koronowane głowy, bijemy się o swoje, ale też dostajemy w skórę od życia. Nawet wybieramy się w siedemnastowiecznym świecie w podróż do Paryża i Londynu. Artemisia staje się nam dużo bliższa niż byśmy przeczytali suchą notkę o niej i jej twórczości. Dzięki tej książce mamy szansę ją nie tylko poznać, ale też zrozumieć. To kobieta z krwi i kości, która zapamiętamy i polubimy. To też nie jest powieść, bo wszystko zostało oparte o fakty. Autorka bardzo dużo pracy włożyła w przygotowanie materiałów co widać po aneksach, bibliografii, indeksie nazwisk, i materiałach archiwalnych. Jestem pełna podziwu zarówno dla bohaterki Artemisi, jak i autorki jej bibliografii Alexandry Lapierre. Z przyjemnością czytałabym więcej tak napisanych opowieści o życiu artystów.

"Artemisia. Niezwykła kobieta, genialna malarka" to niesamowita historia, biografia jednej z pierwszych wielkich malarek w historii. Książka jest świetnie napisana, czyta się ją szybko dzięki temu, że została zbeletryzowana. Z drugiej strony poruszone są tutaj również trudne tematy, fragmenty z życia Artemisi i ludzi z jej epoki. Na pewno nie jest to lektura lekka i prosta. Mimo to trudno oderwać się od czytania. Trzeba przyznać, że była to niezwykła kobieta, która podążała własną ścieżką. Niekiedy prowadziła ją w miejsca, które były dla kobiet obce. Jak Akademia florencka - była pierwszą artystką tam przyjętą. To nie tylko historia malarki, ale również córki. Przeczytamy tutaj o trudnej relacji jaka łączyła ją z ojcem, ale również o jej przeżyciach i jak sobie poradziła w różnych sytuacjach. Muszę przyznać, że zanim sięgnęłam po tę książkę, nie słyszałam o Artemisi. Cieszę się, że dzięki tej lekturze ją odkryłam. Bardzo polecam ten tytuł, koniecznie musicie go przeczytać!