Algiers

Debiutancki album Algiers naznaczony został obietnicą przeszłości. Oddziałuje niczym muzyka gospel, ma w sobie siłę soulowych protest songów z lat sześćdziesiątych oraz intensywność hardcore`u, połączoną z mocą post-punku i no wave.

Jak mówił kiedyś Karol Marks: „tradycja wszystkich zmarłych pokoleń ciąży, jak zmora na umysłach żyjących”. Jednak zamiast cieszyć się tym nostalgicznym stanem, zespół stara się przenieść te dźwięki w przyszłość. W jedenastu utworach, które wypełniły album „Algiers”, trzech emigrantów z dalekiego amerykańskiego południa atakuje ciemiężców, głosicieli odnowy religijnej i wojowników odpowiedzialnych za kulturowy szok kapitalizmu. Każdy krzyk wokalisty Franklina Jamesa Fishera zabiera słuchacza od czasów przepoconego ferworu Temptations z okresu Dennisa Edwardsa, przeprowadza przez bunt spod znaku Niny Simone, doprowadzając do samotnego wycia o północy w stylu PJ Harvey. Gitary Lee Tesche pulsują razem z partiami basu Ryana Mahana.