Twarze

Choć bardzo rzadko mi się zdarza czytać książki psychologiczne to na prawdę je lubię i cenię. Problemem jest jednak trafienie na tę, która będzie godna uwagi. Jak było w przypadku tej jakże niepozornej objętościowo książeczki? Lisa to młoda kobieta zmagająca się z chorobą psychiczną. Mąż ją zdradza, gosposia gnębi, a ona czuję się najnormalniej w świecie zagubiona i samotna. Poznając ją i jej losy odnosimy wrażenie, że nikt nie chce jej pomóc, a wręcz zostaje nakłoniona do popełnienia samobójstwa - do jego próby dochodzi, ale Lisa w ostatniej chwili nim dojdzie do tragedii dzwoni do swojego lekarza psychiatry. W szpitalu towarzyszymy kobiecie podczas załamania i znaczącego pogorszenia jej stanu. Ale potem krok po kroku wraca do zdrowia. Głosy i zniekształcone twarze, które ją gnębiły daję Lisie spokój. Ciężka i wymagająca dużej uwagi pozycja przenosi nas w świat zupełnie inny niż nasz codzienny, świat osoby zmagającej się z poważną chorobą psychiczną. Poważny stan i strach głównej bohaterki, który towarzyszy bohaterce dotyka również nas. Warto poświęcić odrobinę czasu jakiego wymaga ta książka i zapoznać się z "Twarzami" Tove Ditlevsen. Żałuję, że tak wspaniała pozycja jest niedoceniana i słabo znana przez czytelników. Dlatego proszę weźcie proszę ten skromny egzemplarz w swoje ręce i zagłębcie się w świat obcy zdrowym ludziom...

Lise Mundus zdaje się wieść całkiem zwyczajne i normalne życie, jednak tak naprawdę znajduje się na krawędzi chaosu. Choć odniosła spektakularny sukces jako autorka książek dla dzieci, powoli traci kontakt z rzeczywistością i kontrolę nad swoim umysłem: boi się wychodzić z domu i spoglądać w ludzkie twarze, które na jej oczach rozpadają się, zmieniają lub też nabywają zwierzęcych cech; słyszy głosy dobywające się zza ścian i z rur, zaniedbuje dzieci, o które troszczy się gosposia. Dręczą ją liczne obsesje i fobie oraz mania prześladowcza; pogłębiająca się choroba komplikuje i tak trudne relacje z mężem, nasilają się też halucynacje i omamy wzrokowo - słuchowe: wydaje jej się, że każda napotkana osoba źle jej życzy, demaskuje jej prawdziwe bądź wyimaginowane słabości, poddaje bezwzględnej krytyce, zaś rodzina i personel medyczny są w zmowie i spiskują, by pozbawić ją życia. Lise początkowo nie jest świadoma swojej choroby ani tego, jak poważny jest jej stan. Czuje się wyobcowana, bezra

Lise, żona i matka, wiedzie zwyczajne życie. Na co dzień Lise w zaciszu własnego domu pisze książki dla dzieci, które przynoszą jej sławę i rozgłos. Czy to właśnie wtedy wszystko się zaczęło zmieniać? A może już wcześniej nie było tak jak powinno? Tak czy inaczej bohaterka coraz bardziej zaczyna tracić kontakt z rzeczywistością. Wszyscy wokół niej, m.in. mąż, znajomi czy sąsiedzi dziwnie się zachowują, podejrzliwie na nią patrzą i chcą jej zrobić krzywdę. Stopniowo jej stan się pogarsza aż omamy słuchowe i wzrokowe doprowadzają ją do ostatecznego kroku. Jej życie, dotychczas uporządkowane, wywraca się do góry nogami a my z bliska będziemy oglądać dramat tej kobiety, czuć jak wszyscy ją obserwują, słyszeć i widzieć straszne rzeczy a więc na chwilę poczujemy się jak bohaterka tej książki – bezradna, samotna i zmęczona tą ciągłą walką o normalność. Jednym słowem senny koszmar, z którego nie jesteśmy się w stanie obudzić. Książka ta była fascynującą podróżą w głąb umysłu... Polecam!

"Twarze" to nie jest łatwa książka. Już sama okładka wprowadza czytelnika w świat Lise, rozmazane otaczające twarze. To wstrząsająca i przygnębiająca opowieść chorej kobiety, która nie ma wsparcia bliskich - może liczyć tylko na siebie. Otaczające ją obrazy i urojenia nie ułatwiają sytuacji. Możemy zobaczyć, z jakim cierpieniem i wysiłkiem muszą zmierzyć się osoby chore psychicznie, aby wrócić do normalności . Ta mała, cienka, niepozorna książeczka niesie za sobą ogromny przekaz emocjonalny - ból, strach, brak oparcia i miłości, zwątpienie. Tove Ditlevsen przelała na karty powieści swoje lęki i strachy - sprawiła, że historia jest bardzo realna, wstrząsa czytelnikiem i dociera w najdalsze zakamarki jego duszy. To książka, po którą trzeba sięgnąć świadomie - to nie jest lekka i przyjemna lektura.