Wieczna królowa. Życia Ginewry. Tom 1

Wieczna Królowa to książka, w którą nie weszłam od razu, ale im dalej czytałam, tym bardziej mnie do siebie przekonywała. Początek był dla mnie dość ciężki, bo historia rozwija się spokojnie i potrzebowałam chwili, żeby naprawdę wczuć się w ten świat. Nie jest to jedna z tych książek, które od pierwszych stron rzucają czytelnika w środek intensywnej akcji. Tutaj wszystko buduje się stopniowo, bardziej przez klimat, tajemnice i odkrywanie kolejnych elementów fabuły. Na początku trochę mi to przeszkadzało, ale z czasem zaczęłam doceniać ten sposób prowadzenia opowieści. Historia skupia się na Verze, która po stracie bliskiej osoby próbuje poukładać swoje życie na nowo. Jej codzienność zmienia się w momencie, gdy w pensjonacie prowadzonym przez jej rodziców pojawia się tajemniczy mężczyzna twierdzący, że jest Merlinem. To właśnie on mówi jej, że Vera nie jest zwyczajną dziewczyną, ale Ginewrą, królową z Camelotu, która żyła w VII wieku. Aby uratować jej życie czarodziej musiał przenieść ją w czasie. Problem w tym, że bohaterka niczego z tamtego życia nie pamięta. Utraciła wspomnienia ze swojej poprzedniej egzystencji, a to właśnie one mogą okazać się kluczowe dla uratowania Arthura i przywrócenia magii. W ten sposób Vera zostaje wyrwana ze znanej sobie rzeczywistości i zmuszona do powrotu do świata, który kiedyś był jej, ale teraz wydaje się niemal całkowicie obcy. Bardzo podobał mi się motyw utraconej pamięci, bo dzięki niemu ta historia nie jest tylko kolejnym retellingiem legend arturiańskich. Vera trafia do miejsca, które teoretycznie powinno być jej bliskie, a jednocześnie musi poznawać je od nowa. To daje ciekawy efekt, bo razem z nią odkrywamy przeszłość, dawne zależności i znaczenie wydarzeń, których ona sama nie pamięta. Ten zabieg dobrze działa, bo sprawia, że bohaterka nie ma nad wszystkim kontroli i nie jest wszechwiedząca. Zamiast tego stopniowo składa własną historię z fragmentów, emocji i cudzych słów. Relacja Very z Arturem jest jednym z ważniejszych elementów książki, ale na szczęście nie została pokazana w banalny sposób. Po jej powrocie Artur nie potrafi na nią patrzeć, co od razu nadaje ich relacji ciężar i tworzy wyraźny dystans. To nie jest historia oparta na prostym schemacie wielkiego uczucia, które od razu wraca na dawne tory. Między nimi od początku czuć napięcie, niedopowiedzenia i ślad czegoś, czego Vera jeszcze nie rozumie, bo nie ma dostępu do własnych wspomnień. Właśnie dlatego wątek enemies to lovers wypada tutaj naprawdę dobrze. Nie jest dodany na siłę, tylko wynika z fabuły i z przeszłości bohaterów, która cały czas wpływa na ich zachowanie. Jednocześnie książka ma w sobie coś z cosy fantasy. Mimo że pojawiają się tu większe stawki, magia i motyw ratowania Camelotu, całość ma bardzo przyjemny, otulający klimat. Jest w tej historii coś miękkiego i baśniowego, co sprawia, że dobrze się w niej zanurzyć. To nie oznacza, że nic się nie dzieje, ale raczej że autorka bardziej stawia na atmosferę i emocjonalny wydźwięk niż na nieustanną akcję. Dla mnie to akurat było dużym plusem, bo ten klimat dobrze współgrał z legendami arturiańskimi i sprawiał, że historia miała swój własny charakter. Jeśli chodzi o styl pisania, to jest on lekki i przystępny, chociaż właśnie przez spokojniejsze tempo na początku trudno było mi się w tę książkę wkręcić. Później zaczęło to jednak działać na jej korzyść. Autorka prowadzi fabułę w sposób dość łagodny, skupiając się bardziej na budowaniu nastroju i odkrywaniu tajemnic niż na nagłych zwrotach akcji. Dzięki temu książka ma swój rytm i nie sprawia wrażenia chaotycznej. Dobrze wypada też sposób, w jaki stopniowo odsłaniane są kolejne informacje, bo to właśnie one sprawiają, że z czasem coraz bardziej chce się czytać dalej. Motyw legend arturiańskich wypadł tutaj naprawdę ciekawie. Wcześniej miałam z nimi kontakt głównie przez serial Przygody Merlina, dlatego interesowało mnie, jak taki klimat zostanie pokazany w książce. W Wiecznej Królowej nie jest to tylko tło, ale ważna część całej historii. Camelot, Merlin, Artur i Ginewra tworzą świat, który ma w sobie magię, tajemnicę i pewną melancholię, ale jednocześnie nie jest przedstawiony w sposób ciężki czy przesadnie patetyczny. To raczej bardziej współczesne i emocjonalne podejście do znanych motywów, co bardzo mi odpowiadało. Ostatecznie jest to książka, która potrzebowała trochę czasu, żeby mnie do siebie przekonać, ale kiedy już weszłam w tę historię, naprawdę dobrze mi się ją czytało. Najbardziej spodobał mi się pomysł połączenia utraconej pamięci, arturiańskich legend i relacji, która od początku naznaczona jest przeszłością. Do tego dochodzi przyjemny, momentami wręcz otulający klimat, dzięki któremu całość czyta się z dużą przyjemnością. Dla mnie Wieczna Królowa była interesującą i klimatyczną lekturą, która może spodobać się osobom lubiącym romantasy,cosy fantasy, motywy przeznaczenia i historie o powrocie do dawno utraconego świata.

Wieczna królowa Paula Lafferty [współpraca reklamowa z Wydawnictwo Jaguar] Od zawsze jestem fanką legendy o Królu Arturze. Nie mogłam więc przejść obojętnie obok Wiecznej królowej, która zaintrygowała mnie opisem i przekonała do siebie motywami. Od razu czułam, że to coś dla mnie, choć miałam obawy, że dostanę nudnawą opowieść, powielającą te same schematy albo bajkową, przesłodzoną opowiastkę, pozbawioną głębi. Zamiast tego, bardzo opisowy, szczegółowy i przyjemny styl autorki porwał mnie najpierw w nijakie czasy teraźniejsze, w których zwyczajna, zmagająca się z żałobą po ukochanym Vera, dowiaduje się, że jest królową Ginewrą i musi ocalić magię oraz całe królestwo. Chwilę później przeniósł mnie wraz z główną bohaterką i Merilnem do VII wieku, majestatycznego Camelot, które Vera może uratować tylko poprzez odzyskanie utraconych wspomnień z poprzedniego życia oraz Króla Artura - legendarnego władcy i.. jej męża. Autorka wzbogaciła średniowieczny Camelot obecnością magii i uzyskała znane nam z filmów o Królu Arturze klimat i atmosferę. W tej opowieści fakty historyczne, średniowieczna kultura, obyczaje i mentalność splatają się z fantastyczną wizją autorki. A choć wydarzenia w Wiecznej Królowej różnią się od znanych nam legend o Królu Arturze, to elementy tych dwóch opowieści łączą się ze sobą w zupełnie nieoczekiwany, zaskakujący i świeży sposób. Wspaniale jest przeczytać w końcu retelling tej legendy, w której główną bohaterką jest Ginewra, a nie władca lub któryś z rycerzy. Verę obdarzyłam ogromną sympatią. Autorka dała jej też ostro popalić. Stworzony przez nią świat nie był łaskawy, a wręcz brutalny. Beznadziejna sytuacja w jakiej główna bohaterka się znalazła i niesprawiedliwości z którymi musiała się zmierzyć, w pewnym momencie doprowadziły mnie do płaczu. Zdecydowanie nie narzekałam na brak emocji! Tym co najbardziej ujęło mnie w tej historii są bohaterowie. Motyw found family, który uwielbiam, wyjątkowo mocno ogrzał moje serce. Nie da się nie pokochać troskliwego i zabawnego Lancelota, dobrodusznego i lojalnego Parsifala, wspierającej i mądrej Matildy, czy szczerego i altruistycznego Gawaina. Ich wzajemne relacje są pełne milosci, troski, akceptacji. A to jak traktują Verę wyciska z oczu łzy wzruszenia. Wszyscy razem tworzą wyjątkową rodzinę, co powoduje ukłucie żalu w sercu, na myśl, że na ostatnich stronach trzeba będzie się z nimi rozstać. Pokochałam prawie każdego, a tych kilkoro pozostałych, znalazło się w moim kręgu podejrzanych o złe intencje. Moje oczekiwania względem wątku romantycznego były bardzo wysokie. Autorka zafundowała naprawdę dobry slow burn, czym zdobyła moje serce, ponieważ jestem jego ogromną fanką. Było też swego rodzaju enemies to lovers, więc zdecydowanie nie brakowało emocji. Brak komunikacji i niedopowiedzenia, czyli zabiegi, na które w książkach mam uczulenie oraz brak chemii z prawdziwego zdarzenia sprawił, że nie był to wątek idealny, ale mimo wszystko z niecierpliwością czekałam na każdą kolejną rozmowę, taniec czy dotyk. Najbardziej zaskoczyła mnie szczegółowość świata przedstawionego przez autorkę, złożoność systemu magicznego i misternie utkana intryga, którą bohaterowie próbują rozwikłać. Fakt, że Vera straciła pamięć, bardzo to utrudnił i sprawił, że również ją sama czułam jakbym utraciła coś ważnego, jakiś element, który pozwoliłby mi rozwiązać zagadkę. Czas na ratunek dla królestwa nieubłaganie ucieka sprawił, że atmosfera opowieści od pierwszych chwil była bardzo intensywna. Wokół pełno sekretów, a brak wspomnień z poprzedniego życia Very zmusił mnie do podejrzliwości wobec każdej osoby, gestu i słowa. Zwroty akcji zaskakiwały, a sekrety i intrygi wzbudziły we mnie ogromną ciekawość. W ostatnich rozdziałach niewiele się wyjaśniło, a sytuacja stała się jeszcze bardziej skomplikowana. Fantasy z prawdziwego zdarzenia. Bawiłam się wspaniale i chcę więcej. Pozostaje mi tylko ćwiczyć cierpliwość i trzymać kciuki, żeby kontynuacja jak najprędzej wpadła w moje ręce.

„ᴡɪᴇᴄᴢɴᴀ ᴋʀᴏ́ʟᴏᴡᴀ” ᴘᴀᴜʟᴀ ʟᴀꜰꜰᴇʀᴛʏ ᴘʀᴇᴍɪᴇʀᴀ: 8.04 ᴡʏᴅᴀᴡɴɪᴄᴛᴡᴏ: [ᴡꜱᴘᴏʟᴘʀᴀᴄᴀ ʀᴇᴋʟᴀᴍᴏᴡᴀ]: — „𝐎𝐛𝐞𝐜𝐧𝐢𝐞 𝐛𝐢𝐞𝐠𝐚𝐥𝐚 𝐧𝐢𝐞 𝐭𝐲𝐥𝐞 𝐰 𝐩𝐨𝐠𝐨𝐧𝐢 𝐳𝐚 𝐜𝐮𝐝𝐞𝐦, 𝐢𝐥𝐞 𝐩𝐨 𝐭𝐨, 𝐛𝐲 𝐮𝐜𝐢𝐞𝐜 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐝 𝐞𝐦𝐨𝐜𝐣𝐚𝐦𝐢.” ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊᴀ Dzisiaj przychodzę do was z recenzją ,,𝐖𝐢𝐞𝐜𝐳𝐧𝐚 𝐤𝐫𝐨́𝐥𝐨𝐰𝐚” 𝐏𝐚𝐮𝐥𝐚 𝐋𝐚𝐟𝐟𝐞𝐫𝐭𝐲✨👑🕰️🔮 » „Wieczna królowa” to powieść łącząca legendy arturiańskie z magią, podróżami w czasie i elementami romantasy. Opowiada historię Very, która została adoptowana przez Allison i Martina, a o swoich biologicznych rodzicach nigdy nie mogła dowiedzieć się niczego więcej, podobno przez skandal, który wybuchł w domu dziecka, dokumenty dotyczące jej pochodzenia zaginęły. Od najmłodszych lat zmagała się z brakiem zrozumienia i poczuciem wyobcowania, raz rówieśnicy lgnęli do niej, zapraszali ją na imprezy, przyjaźnili się z nią i randkowali, by później nagle całkowicie odsunąć się od jej osoby. Doświadczyła także pierwszej miłości, poznając Vincenta, którego śmierć brutalnie jej odebrała. Vera widziała duchy i wyczuwała nadprzyrodzoną energię w miejscu swojej pracy, zabytkowym, pięćsetletnim hotelu, aż pewnego dnia pojawił się tam tajemniczy gość. To właśnie wtedy jej życie wywróciło się do góry nogami, ponieważ po powrocie do dawnego świata nie pamiętała nic ze swojego wcześniejszego życia jako królowa Ginewra i przez całą historię próbowała odzyskać utracone wspomnienia oraz zrozumieć, kim naprawdę była. W Camelocie spotykała również Artura i Lancelota, a relacja z tym pierwszym od początku była daleka od idealnej, Artur wyraźnie nie przepadał za Verą, co dodatkowo utrudniało jej odnalezienie się w nowej rzeczywistości. Sama Vera desperacko próbowała przystosować się do realiów dawnych czasów i zrozumieć swoje miejsce w tym świecie, jednak brak wspomnień sprawiał, że czuła się tam obco i zagubiona. Postać Merlina wzbudzała we mnie ogromne oczekiwania, ponieważ to jedna z najważniejszych postaci legend arturiańskich, potężny czarodziej, bez którego król Artur nigdy nie zasiadłby na tronie Camelotu. W tej historii jednak wydawał mi się zbyt współczesny w zachowaniu i momentami nieco spłycony. To właśnie on oznajmił Verze, że jest królową Ginewrą i musi wrócić z nim do XVII wieku, aby ocalić Camelot oraz całą magię królestwa. Jak wy zareagowalibyście na takie wyznanie? Ja chyba uznałabym go za kompletnego wariata. Ważnym elementem tej książki była także świadomość zdrowia psychicznego oraz pokazanie, jak ogromny wpływ na nasze samopoczucie mają relacje z innymi ludźmi. Doceniam również piękne opisy otaczającego świata i klimatyczne przedstawienie krajobrazów. Uważam jednak, że choć książka miała ogromny potencjał, nie ,,dowiozła” wszystkiego w stu procentach i ostatecznie nie usatysfakcjonowała mnie tak bardzo, jak się spodziewałam. » Książka to opowieść osadzona w świecie legend arturiańskich, gdzie magia, przeznaczenie i dawne przepowiednie splatają się z losem bohaterów. 3/5 ⭐️ xoxo, duszek TikTok: duszapowiesci

"Uważała, że uczucie rodzi się z czasem, w miarę jak powstaje więź pomiędzy dwiema duszami – gdy nici sympatii powoli splatają się w silną, wytrzymałą linę miłości" Co jeśli okaże się, że... jesteś częścią legendy? Vera prowadzi zwyczajne życie. Do czasu. Nagle w jej życiu pojawia się tajemniczy mężczyzna, który mówi, że jest nikim innym niż... królową Ginewrą. Tak, dokładnie nią. A to nie wszystkie rewelacje, które dla niej ma. Bo tak się składa, że Camelot jest w niebezpieczeństwie i tylko ona może ocalić królestwo. Bez presji, prawda? Vera to bohaterka, którą kocha się od razu... albo po kilku stronach. Bezpośrednia, odważna i totalnie nie wpasowuje się w klimat królewskich standardów. Przeklina, a to nie do końca wypada królowej, prawda? Mówi to co myśli i nie można jej nie polubić. Problem jest tylko z Arturem... Pojawia się tutaj naprawdę bardzo wiele postaci, które skradły moje serce i które od pierwszych stron polubiłam. Przede wszystkim Lancelot - uwielbiam. Lekkomyślny, odważny i gotowy dla przyjaciół na wszystko. Jego relacja z Verą jest cudowna. Również polubiłam pewnego czarodzieja i nie, nie mówię tutaj o Merlinie. A co do Merlin...mam mieszane uczucia. Z jednej strony traktuje Verę przedmiotowo, a z drugiej - zależy mu na niej. Nie wiadomo co się kryje za jego postępowaniem. Artur, oj Artur. Z nim było trudno. Na początku chłodny, pełen dystansu, wręcz odpychający. Wie w jakiej sytuacji jest Vera, ale jej nie pomaga przystosować się do nowych warunków. Co więcej - jego zachowanie sprawia, że inni patrzą na nią niechętnie i spotyka się z wrogością. Jednak...kiedy poznałam powody jego zachowania byłam mu w stanie to wybaczyć. Nie spodziewałam się, że ta książka tak bardzo mnie wciągnie. Od początku jest bardzo ciekawie, a styl autorki powoduje, że czyta się z przyjemnością. Jest wiele momentów pełnych humoru, ale też i napięcia. Czas ucieka. Tik tak. Czasu coraz mniej, a zagrożenie stale rośnie. Każdy coś ukrywa. Nikt nie mówi całej prawdy. "Magia wymiera. Jeśli nadal będzie gasła w takim tempie, najdalej w ciągu dwóch pokoleń całkowicie zniknie z naszego życia. Nie wiem, czy świat zdoła bez niej przetrwać" Fabuła rozwija się powoli, ale ani przez chwilę nie ma nudno. Pojawia się pełno pytań, a odpowiedzi brak. Im historia coraz bardziej się rozwija, tym wzrasta również zagrożenie dla królestwa. Rozwiązanie tkwi w bohaterce, ale czy naprawdę? Autorka w naprawdę bardzo ciekawy sposób przedstawia legendy arturiańskie. To coś świeżego, innego, a zarazem znajomego. Świat jest bogaty, rozbudowany i toczy się równolegle do świata bohaterki. Wątek romantyczny? Subtelny, delikatny i powolny tak jak lubię. Artur nie widzi w niej Ginewry. Widzi Verę. Po jego początkowym dystansie nie ma śladu, a bohaterzy coraz bardziej się zbliżają. Chcę więcej! A zakończenie? Urwać w takim momencie? Nieładnie.

,,Wieczna królowa" legendy artujańskie, ale w całkiem nowym wydaniu. Legendy nigdy nie są dokładne. Przecież zawsze jest ich kilka wersji. Nic więcej dziwnego jeśli niektóre rzeczy zostaną przez nie ukryte... Po śmierci chłopaka Vera nie widzi sensu dalszego życia. Nie ma przyjaciół i jedynie kochający rodzice są dla niej sensem życia. Do czasu, aż niespodziewanie w ich rodzinnym hotelu pojawia się mężczyzna. Twierdzi on, że jest Merlinem, a że sama Vera jest tak naprawdę Ginewrą. Starożytną władczynią, która szybciej pojawi się w legendach niż na lekcjach historii. I podobno tylko ona może uratować królestwo Artura (niby jej męża) i przywrócić dawnemu światu magię. Sama podróż do VII wieku nie jest zła. Lecz nic nie jest takie jakie powinno. Świat, w którym przyszło żyć Verze jest całkiem inny od tego, którego uczyła się w podręcznikach. A najgorsze jest to, że musi sobie przypomnieć swoje poprzednie życie. Życie Ginewry, aby uratować świat, którego całkiem nie zna. Jakie sekrety kryją się przed Verą? Czemu Artur zachowuję się tak dziwnie? Co lub kto pozbawił ją wspomnień? I co tak naprawdę się tutaj dzieje? Tego Vera będzue musiała dowiedzieć się już sama. Miało być świetnie. A wyszło jak wyszło. Podsumowując książkę w dwóch zdaniach. Ta książka miała na serio potencjał, ale po drodze coś nie wyszło. Ale od początku. Vera, tak z dupy dowiaduje się, że jest Ginewrą i że powinna żyć w VII wieku. Spoko. Czemu nie. Tylko czemu laska przechodzi obok tego jakby nic się nie stało. Jakby co tydzień ktoś dowiadywał się, że został wysłany z przeszłości i przyszłość i że teraz ma wrócić do swoich czasów. I rozumiem, że niby rodzice wiedzieli (oni też chyba założyli, że to całkiem normalne), ale ja na jej miejscu nie poszłabym z nieznajomym mężczyzną nie mając pewności, że to nie jakoś łgarz. Idąc dalej. Vera znajduje się już w tym swoim świecie poznaje Artura i co? Niby tacy zakochani, a jednak cały czas się kłócą. I później godzą i kochają się (nie w dosłownym znaczeniu) i później znowu się kłócą/oddalają się od siebie bo coś i tak w kółko. Ciągle dzieje się ten smak schemat tylko w i nycb warunkach. Merlin też bym staranie irytującą postacią, ale to chyba tak miało być patrząc na jego charakter. O ile reszta bohaterów jest całkiem ciekawa i fabuła momentami nawet nadrabia, to pojawia się narracja. Która się co chwila zmieniała. Raz było pół rozdziału z perspektywy Very, by później pojawiły się trzy, cztery zdania z innej perspektywy i znowu była Very. I ja długo nie byłam pewna, czy to tylko w mojej głowie tak jest, ale upewniłam się i tak było naprawdę. Podsumowując. Miało być wspaniałe wyszło średnio. Historia nawet ciekawa, ale można było to napisać dużo lepiej. Chociaż końcówka cno nadgania środek historii dalej nie na tyle by uratować całość.

Legendy arturiańskie od zawsze bardzo mnie fascynowały, a połączenie ich z retellingiem wydawało się wręcz gwarancją świetnej lektury. Czy jednak ta książka rzeczywiście spełniła moje oczekiwania? Po nagłej śmierci swojego chłopaka Vera najchętniej pożegnałaby się z życiem. Mimo to próbuje funkcjonować dalej. Pracuje w hotelu Glastonbury i stara się nie zwracać na siebie uwagi. Wszystko zmienia się w chwili, gdy w hotelu pojawia się tajemniczy mężczyzna twierdzący, że jest Merlinem, a ona sama jest królową Ginewrą i jedyną osobą zdolną uratować królestwo Artura oraz ocalić magię. Merlin przenosi Verę do VII wieku, jednak szybko okazuje się, że dziewczyna niczego nie pamięta ze swojego poprzedniego życia. Ta książka zapowiadała się naprawdę świetnie. Połączenie współczesności z podróżą do czasów arturiańskich było niezwykle intrygujące, a sam pomysł na fabułę bardzo mnie zaciekawił. Niestety wykonanie nie do końca mnie usatysfakcjonowało. Momentami książka wydawała się bardzo chaotyczna, a tempo powieści było nierówne. Niektóre sceny ciągnęły się zdecydowanie za długo, podczas gdy inne kończyły się zbyt szybko. Przez to podczas lektury czułam pewne rozchwianie i momentami książka zwyczajnie mnie męczyła. Muszę jednak przyznać, że sam motyw podróży w czasie oraz sposób wyjaśnienia działania magii zostały przedstawione naprawdę ciekawie. Wizja zanikającej magii i Very jako jedynej osoby zdolnej ocalić całe królestwo miała ogromny potencjał. Relacja między Verą a Arturem również była dość interesująca. Początkowo opierała się na motywie enemies to lovers i rozwijała się bardzo powoli. Szczerze mówiąc, nie zapałałam jednak wielką sympatią do samego Artura. Znacznie bardziej polubiłam Lancelota, który otoczył Ginewrę opieką, gdy była całkowicie zagubiona i zdana sama na siebie. Styl autorki niestety nie do końca przypadł mi do gustu. Zazwyczaj bardzo lubię rozbudowane opisy, jednak tutaj momentami wydawały mi się zbyt monotonne i rozwleczone, co wpływało na moją koncentrację podczas czytania. Samo zakończenie jednak częściowo wynagrodziło mi trudniejsze momenty lektury i skutecznie zasiało we mnie ciekawość dotyczącą dalszych losów bohaterów. To właśnie ono sprawiło, że prawdopodobnie sięgnę po kolejny tom. Ta książka nie okazała się dla mnie wielkim zachwytem, ale też nie była całkowitym rozczarowaniem. Myślę, że jeśli interesują Was motywy legend arturiańskich, podróże w czasie i retellingi, to warto samemu sprawdzić, czy ta historia Was oczaruje.

Legend arturiańskich nigdy nie znałam z książek, tylko z filmów i seriali. Dlatego Wieczna Królowa była dla mnie świetnym wejściem w ten świat… i to naprawdę wciągającym. Nie trafiamy od razu do królestwa Artura. Najpierw poznajemy Verę, która żyje we współczesnych czasach, aż nagle w jej życiu pojawia się Merlin i całkowicie wywraca jej rzeczywistość do góry nogami. Okazuje się, że Vera nie jest tym, za kogo się uważała, a prawda jest naprawdę szokująca – jest Ginewrą i to od niej może zależeć los królestwa Artura. Bardzo podobał mi się motyw przeniesienia w czasie (trochę jak w Outlander), ale jeszcze bardziej wciągnęło mnie to, jak Vera odnajduje się w nowej rzeczywistości. Z ogromną ciekawością śledziłam, czy odzyska pamięć, jak poradzi sobie na dworze i jakie wyzwania oraz niebezpieczeństwa na nią czekają. A uwierzcie było tego bardzo dużo. Życie codziennie przeplatało się z akcją. Ogromnym plusem byli dla mnie bohaterowie. Vera jest zagubiona, momentami sfrustrowana, ale bardzo ludzka i wiarygodna. Z kolei Artur… potrafił mnie nieźle zirytować, ale jednocześnie nie dało się go nie lubić, szczególnie gdy sam w końcu przyznał, że przez większość czasu zachowywał się jak „monstrualny głupek”. Najważniejsze, że w końcu to do niego dotarło. Ich relacja jest burzliwa, chłodna i pełna napięcia ale właśnie to sprawiło, że byłam bardzo ciekawa jak to wszystko się potoczy. Natomiast relacja Very z Lancelotem (najbardziej zaufanym rycerzem i przyjacielem Artura) to tutaj przyjaźń (choć podobno nie zawsze tak było), powiadano, że łączył ich romans. No i mamy drobne smaczki, które uwielbiam odnajdywać w książkach! Vera zabiera ze sobą do przeszłości kilka współczesnych rzeczy, a sceny, w których czyta Hobbita (a później nawet Artur do niej dołącza i razem odgrywają role Golluma czy krasnoludy), były po prostu świetne i bardzo ocieplały całą historię oraz ich relacje. W tle cały czas przewijają się magowie, knują, manipulują i mieszają, przez co trudno komukolwiek zaufać. Jednocześnie widać, że Arturowi naprawdę zależy na dobru królestwa i jego poddanych, żeby mogli żyć w królestwie bezpiecznym i dobrobycie. Historia idealnie przedstawia motyw przeznaczenia, błędów przeszłości. Zakończenie może nie było spektakularne, ale zdecydowanie daje poczucie, że to dopiero początek i że największe zagrożenie dopiero nadchodzi. Współpraca barterowa @pauly.nn.czyta

𝓦𝓲𝓮𝓬𝔃𝓷𝓪 𝓴𝓻𝓸𝓵𝓸𝔀𝓪 👸 °❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ ✩ 𝓐𝓾𝓽𝓸𝓻𝓴𝓪 : Paula Lafferty ✩ 𝓦𝔂𝓭𝓪𝔀𝓷𝓲𝓬𝓽𝔀𝓸 : @wydawnictwojaguar ✩ 𝓘𝓵𝓸𝓼𝓬 𝓼𝓽𝓻𝓸𝓷 : 512 ✩ 𝓚𝓪𝓽𝓮𝓰𝓸𝓻𝓲𝓪 𝔀𝓲𝓮𝓴𝓸𝔀𝓪 : 16+ ✩ 𝓞𝓬𝓮𝓷𝓪 : ✩ ✩ ✩,75/5 ✩ 𝓡𝓮𝓬𝓮𝓷𝔃𝓳𝓪 [ 𝓦𝓼𝓹𝓸𝓵𝓹𝓻𝓪𝓬𝓪 𝓫𝓪𝓻𝓽𝓮𝓻𝓸𝔀𝓪 ] @wydawnictwojaguar #wiecznakrólowa 𝓜𝓸𝓳𝓪 𝓸𝓹𝓲𝓷𝓲𝓪 °❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ Powiem szczerze - ostatnio trafiam na naprawdę trudnych bohaterów literackich i tutaj niestety było podobnie. „Wieczna królowa” to zdecydowanie książka dla fanów romantasy - mamy tu magię, legendy arturiańskie, podróż w czasie i tajemnicę, która stopniowo się odkrywa. I trzeba przyznać, że świat wykreowany przez autorkę naprawdę potrafi zainteresować oraz zaskoczyć. Jest różnorodny, zagadkowy i wyraźnie oderwany od rzeczywistości, co buduje niesamowity klimat całej historii. Na początku jednak dość ciężko było mi się w nią wciągnąć. Pióro autorki przekonało mnie dopiero mniej więcej w połowie książki - wcześniej momentami czułam, że czytanie jest trochę męczące. Z czasem robi się lepiej, historia zaczyna bardziej angażować i wtedy łatwiej wejść w ten świat. Trochę problematyczny był dla mnie też język. Pojawia się sporo współczesnych sformułowań wplecionych w realia dawnego świata, co nie zawsze ze sobą współgrało i momentami wybijało mnie z klimatu. Dodatkowo duża ilość wulgaryzmów nie do końca do mnie przemówiła. Jeśli chodzi o bohaterów no tutaj mam największy znak zapytania. Część z nich wydała mi się niezbyt dobrze wykreowana, a ich relacje często opierały się głównie na kłótniach, co momentami było męczące. Trudno było mi się z nimi zżyć czy im kibicować. Natomiast druga część była dla mnie całkowicie neutralna, lecz mimo tych gorszych odczuć, co do niektórych wątków doceniam pomysł na fabułę, klimat historii i samą koncepcję połączenia legend arturiańskich z wątkiem romantycznym. To książka, która ma w sobie ciekawy świat i wiele intrygujących elementów, dlatego myślę, że dla miłośników romantasy może okazać się naprawdę satysfakcjonującą lekturą. Jeśli nie przeszkadzają wam bohaterowie, którzy są czasami denerwujący to z zupełnością mogę polecić wam tą lekturę. Totalnie nie żałuje przeczytania tej historii, ponieważ świat w niej wykreowany był niesamowity i bardzo różnorodny, co osobiście mnie urzekło. 👸

Czy znana, myślę prawie wszystkim legenda o chłopcu, który wyciągnął miecz z kamienia i został królem, może dostać nowe życie? „Wieczna Królowa” udowadnia, że może ❤️❤️❤️📚 Jest to opowieść o Verze, dziewczynie, która po stracie bliskiej osoby wróciła do domu rodzinnego, aby poukładać sobie wszystko na nowo. Jednak pewnego dnia w pensjonacie jej rodziców pojawia się dziwny facet, który twierdzi, że Vera to tak naprawdę Ginewra (i to ta Ginewra, nie żadna reinkarnacja), urodziła się w VII wieku i musi natychmiast wracać z Merlinem (tak ten dziwny gość to ten Merlin) do Camelotu, żeby ratować Artura (który tak się składa jest mężem Very) i magię, bo w głowie Very są ukryte wspomnienia 😆 Ja wiem zagmatwane, i tak Vera też tak uważa 😆. Pojawiają się jednak pewne mocne argumenty, przez które dziewczyna decyduje się wyruszyć z czarodziejem do Camelotu 🫣 Po drodze dowiaduje się, że najlepszym sposobem na odzyskanie pamięci będzie nawiązanie relacji z królem (mężem 😉). Pojawia się jednak mały szkopuł - Artur nie jest w stanie patrzeć na Vere dłużej niż 3 sekundy…. Ta historia to wręcz idealny mix gatunkowy, mamy fantasy obsadzone w magicznym świecie, momentami cosy fantasy, Romantasy, skomplikowane intrygi, a także kilka dość brutalnych i mocno dosłownych scen. Pokochałam w tej książce, główną bohaterkę, której zależy na wykonaniu zadania, ale pomimo poznania prawdy o sobie i podróży w czasie Vera pozostaje sobą mocno wyprzedzając te czasy, co często prowadzi do zabawnych scen. Uwielbiam wątek romantyczny w tej historii, element drugiej szansy ale nie do końca. Napięcie między bohaterami, ponowne poznawanie się, odkrywanie nowych cech charakteru i budowanie tej relacji na nowo jest mocno angażujące i spowodowało, że parę razy piszczałam z radości. Bohaterowie poboczni są mocno rozwinięci dzięki czemu wpływają na rozwój fabuły, a ich relacje z Arturem i Ginewrą świetnie napędzają całą historię ❤️ Naprawdę bawiłam się przy tej książce cudownie, kilkukrotnie zaśmiałam się w głos i polecam tą książkę, każdemu komu marzy się Romantasy z ciekawym plotem i relacją romantyczną (nie jedną😉) i cudownym klimatem legend arturiańskich. 4,75/5⭐️

Vera po stracie stara się odnaleźć w codziennym życiu i pracy. Nieoczekiwanie jej rutynę przerywa pojawienie się tajemniczego gościa, który przedstawia się jako Merlin oraz informuję dziewczynę, że tak naprawdę jest królową Ginewrą, odrodzoną w przyszłości, a jej powrót do VII wieku i wspomnienia są konieczne do ocalenia królestwa Artura... To historia w interesujący sposób łącząca klasykę legend osadzonych w świecie króla Artura, rycerzy, Camelotu i magii, a zarazem dodająca jej akcentu nowoczesności w formie bohaterki z "naszych" czasów. Świat przedstawiony jest średniowieczem, któremu daleko do "ciemnych wieków". Wszechobecny powiew magicznych zdolności wśród wielu ludzi, nie tylko wybrańców jak Merlin, to istna kanonada fascynujących rozwiązań i codziennych udogodnień. Z przyjemnością podziwiałam wraz z Verą pełne barw miejsca, tak odległe, a zarazem swojskie, tak oddające dawne wieki, a przy tym będące nutą świeżości w ich ukazywaniu. Zabawa autorki formatem znanych legend oddaje je w zupełnie nowy sposób. Pewne rzeczy są pozostawione takimi, jakie je znamy z opowieści, inne zostały sprytnie przerobione, aby zgrabnie wykreować coś nowego i autentycznego. Szczególnie widać to po postaciach, które w swoich osobowościach posiadają swoistą duszę i charakter, zdatne do zauważenia i polubienia. W tym wszystkim szczególnie Lancelot wzbudził moją sympatię swoim niecodziennym podejściem do konwenansów i pogodą ducha. Interesująco rozwija się również relacja Very i Artura, niby połączonych węzłem małżeńskim, ale przez zawirowania czasowe i pamięciowe, zupełnie sobie obcych, muszących na nowo odnaleźć siebie i swoje przywiązanie w trudnej sytuacji. Autorka ukazała sporo trudnych emocji, które nimi szargały, trochę jedyne za szybko w moim odczuciu odnalazła się akceptacja losu, wątki docierania do siebie mogłyby potrwać kapkę dłużej. Z kolei sama akcja dla mnie rozwijała się za wolno, bardzo dużo poświęcono bowiem nowej codzienności, wręcz obyczajowej, Very w roli królowej, wolałabym szybsze dążenie do zwrotów akcji. Niemniej to i tak niezły debiut, który zapowiada obiecująco kolejne dzieła autorki 😊

Historie wykorzystujące motywy znanych legend coraz bardziej przebijają się do książkowych trendów. Bardzo mnie to cieszy, bo dzięki temu można sięgać po takie tytuły jak „Wieczna królowa” Pauli Lafferty. Vera po śmierci swojego chłopaka żyje z dnia na dzień bez większych planów. Jej codzienność to głównie praca w hotelu w Glastonbury, gdzie stara się pomagać ukochanym rodzicom. Wszystko zmienia się jednak, gdy w hotelu pojawia się tajemniczy Merlin, który twierdzi, że Vera urodziła się kilkanaście wieków temu jako legendarna Ginewra. Mimo, iż Vera początkowo nie wierzy w te rewelacje, nie mając zbytniego wyboru rusza w podróż do królestwa Artura aby poznać prawdę o sobie i uratować odległą czasowo krainę. „Wieczna królowa” to nowoczesne podejście do wątków znanych z arturiańskich legend. Z jednej strony mamy tu klasyczny klimat zamkowy, magiczny, pełen niebezpieczeństwa. Z drugiej strony mamy jednak bohaterkę nowoczesną, odrobinę niekonwencjonalną, ale mimo wszystko wychowaną w znanym czytelnikowi współczesnym świecie. Dzięki temu surowe realia średniowiecznych czasów zostają trochę ułagodzone przez bardziej postępowy styl bycia Very. Relacja głównej bohaterki z królem Arturem jest na pewno intrygująca. Nie ma tu szybkiego wybuchu uczuć, przesadzonych scen i przerysowanych wyznań. Ta dwójka ma swoje obawy i różnice, jednak z biegiem czasu ich więź naturalnie pogłębia się, gdy mają szansę bliżej się poznać. To, czy ta dwójka jest sobie przeznaczona nie jest jednak takie pewne, bo Vera nawiązuje w zamku różne relacje. W moim odczuciu jest to duży plus, bo eliminuje zbytnią przewidywalność. Ważnym elementem tego uniwersum jest też magia. Stopniowo dowiadujemy się o niej coraz więcej, odkrywamy kolejne jej mechanizmy i związane z mocą sekrety. Mimo, iż przypadły mi do gustu wątki magiczne, to na ten moment są one jednak trochę chaotycznie przedstawione. Zakładam jednak, że jest tutaj miejsce na uporządkowanie i wyjaśnienie tego magicznego systemu w kontynuacji przygód Very. Klimat już jest, teraz tylko pozostało ciekawie rozbudować tę magię. *współpraca recenzencka*

Główną bohaterką książki “Wieczna królowa. Życia Ginewry” jest Vera, młoda dziewczyna, która kilka miesięcy wcześniej straciła ukochanego w wypadku samochodowym. Trudno znosi tę stratę, zwłaszcza że przez większość życia była samotna, i nie miała przy sobie nikogo na dłużej. Po tym wydarzeniu swój czas poświęca głównie pracy w pensjonacie swoich przybranych rodziców. Pewnego dnia pojawia się w nim tajemniczy mężczyzna, który okazuje się być Merlinem. Zapewne kojarzycie go z legend o królu Arturze. Tak, to ten czarodziej! Oznajmia Verze, że jest ona kolejnym wcieleniem Ginewry, żony króla Artura. Brzmi nieprawdopodobnie, prawda? Merlin stawia Verę w sytuacji bez wyboru, musi wyruszyć z nim w podróż w czasie do VI wieku, by odzyskać utracone wspomnienia prawdziwej Ginewry, od których zależy los Artura oraz reszty świata. Przyznam szczerze, że czekałam na nawiązania do dobrze znanych legend - romansu z Lancelotem, zdrady Artura itp. Jednak historia potoczyła się nieco inaczej, co okazało się być miłym zaskoczeniem. Sama relacja Very i Artura to naprawdę slow burn, ale pamiętajcie, że jest to dopiero pierwszy tom. Jestem bardzo ciekawa, jak potoczy się ta historia. Czy będzie kontynuacją wątku Very i Artura? Czy może poznamy losy innych wcieleń Ginewry, skoro saga nazywa się „Życia Ginewry”? Sam zamysł rozgrywania akcji w czasach Artura bardzo mi się spodobał. Głównie dlatego, że ten motyw pojawił się również w „Siostrze Nocy” z cyklu Trzy Czarownice, która jest chyba moją ulubioną serią. Mam do niej ogromny sentyment, bo to właśnie dzięki niej na nowo zaczęłam czytać romantasy. Zwracam też dużą uwagę na język i styl autora. Lubię, gdy jest na tyle płynny, że nie zwraca na siebie uwagi i mogę całkowicie zanurzyć się w historii. W tym przypadku styl Lafferty mi nie przeszkadzał, choć momentami liczyłam na mniej opisów, a więcej dialogów. Jeśli lubicie książki łączące legendy, magię, romans koniecznie sięgnijcie po tę pozycję! @zczytarium [ współpraca @wydawnictwojaguar ]

[ współpraca reklamowa @wydawnictwojaguar ] Dziękuję za zaufanie ❤️ ocena: 4,5/5 ⭐️ „Wieczna królowa” autorstwa Pauli Lafferty to książka, która może się spodobać tym, którzy lubią legendy arturiańskie, ale oczekują czegoś więcej niż kolejna, schematyczna opowieść. Warta uwagi jest przede wszystkim postać Ginewry. Nie została sprowadzona do roli tła czy dekoracji, ale pokazana jako ktoś o wyraźnie zarysowanym charakterze, silna, choć nie bez swoich słabości i wewnętrznych rozterek. To nie jest postać jednoznaczna, lecz trochę złożona, co sprawia, że jej losy naprawdę wciągają. Relacje z Arturem i Lancelotem nie są tu proste ani oczywiste. Napięcie między nimi nadaje historii sporo emocji, a czasem wręcz zmusza do refleksji, bo trudno się od tej książki oderwać. Jeśli chodzi o bohaterów, trudno nie zauważyć, że autorka zadbała o to, by każdy z nich miał swoją prawdziwą „twarz”. Ginewra potrafi być zarówno zdecydowana, jak i zagubiona. Z kolei Lancelot wnosi do opowieści tzw. zamieszanie emocjonalne, przez co sytuacja robi się bardziej skomplikowana, a decyzje, które musi podjąć Ginewra, nabierają ciężaru. Na marginesie, sama Morgana też zasługuje na uwagę, nie jest po prostu czarnym charakterem bez motywacji. Wręcz przeciwnie, jej cele i motywacje są przedstawione w taki sposób, że staje się postacią o wiele ciekawszą niż zwykła przeciwniczka. Świat, który wykreowała autorka, jest dość bogaty i pełny detali. Połączenie magii z politycznymi rozgrywkami oraz dworskimi intrygami tworzy świetny klimat, momentami napięty, innym razem pełen tajemniczości. Opisy bywają bardzo sugestywne, niekiedy nawet poetyckie, co sprawia, że czytelnik łatwo się zanurza w tej opowieści. Szczególnie dobrze wypadły sceny związane z magią i wizjami, są barwne, pełne obrazów, które budują nastrój niepokoju, nie pozwalając zapomnieć o tym, że to nie tylko historia o ludziach, ale też o siłach, które nimi kierują. Trzeba przyznać, że książka ma w sobie coś, co naprawdę przyciąga.

"Wieczna królowa" autorstwa Pauli Lafferty, to historia inspirowana legendami arturiańskimi. Bardzo byłam ciekawa jak autorka sobie z tym poradzi. To historia dziewczyny, która zostaje przeniesiona ze współczesności do VII wieku i okazuje się Ginewrą. Tylko nic nie jest tak jak powinno być. Nie odzyskuje wspomnień, a to one są niezbędne do ocalenia świata i magii oraz Artur pała do niej wielką niechęcią. Tylko czemu??? Czy uda się ocalić Królestwo??? Ta historia nie jest zła, ale jej początek to jeden wielki zamęt i chaos. Zupełnie nie umiałam się w nim odnaleźć, a do tego ta narracja trzecioosobowa, do której musiałam się przyzwyczaić. Do tego nieracjonalne zachowanie Very na początku😅. Kto podążał by za obcym gdziekolwiek, nie mówiąc o przeszłości, a ona jakoś tak bez oporu, bez żadnych większych pytań, hop na głęboka wodę. Jak mam być szczera, to ten początek jest taki słabiutki, ale im dalej tym historia naprawdę wciąga. Wielki plus za postacie, a zwłaszcza Lancelota, który okazuje się być genialnym przyjacielem od samego początku. Jego lojalność, poczucie humoru i urok, to kombinacja idealna😁. Jeżeli chodzi o wątek romantyczny między Verą, a Arturem to był ciekawy. Toczy się swoim tempem. Vera nie zna wszystkich faktów, nie zna przeszłości, nie wie co inni się wycierpieć przez jej działania, nie zna przeszłości więc jest jak dziecko we mgle. Artur swoje już przeżył i nie chce więcej, więc będzie trzymał ją na dystans. Szkoda, że mamy tylko jeden rozdział z jego perspektywy 😅. Cały czas we wszystko będzie się mieszał Merlin, jak ja go nie lubię, manipulator jeden. Wszystko skaże magią i niepewnością, nawet ich powoli rozwijające się na nowo uczucia. To co ukrywają przed Verą będzie szokujące, ciekawie sobie to autorka wymyśliła. Musze przyznać, że dałam się zaskoczyć, a zakończenie obiecuje ciekawą kontynuację, na którą będę czekać. Jeżeli lubicie historie pełne magii i tajemnic, to śmiało możecie dać się jej skusić. Polecam 😊

To bez wątpienia jedna z najlepszych książek fantasy, jakie czytałam od dłuższego czasu. Zwykle nie przepadam za książkami pisanymi w trzeciej osobie, ale ta jest tak świetnie napisana, że dosłownie zapomniałam, że nie jest to narracja pierwszoosobowa. Vera żyje sobie normalnie do momentu kiedy w jej hotelu pojawia się nieznajomy, który twierdzi że jest Merlinem i że ona tak naprawdę jest królową Ginewrą. Brzmi abstrakcyjnie? Bo jest. Merlin przenosi ją do VII wieku, Vera nic nie pamięta, a król Artur jej zwyczajnie nie znosi. To mniej więcej tyle jeśli chodzi o spokojny początek. Przyznam szczerze że o legendach arturiańskich nie wiedziałam praktycznie nic i właśnie dlatego Vera okazała się idealną bohaterką dla mnie. Wchodzi w ten świat zdezorientowana, zagubiona i pełna pytań dokładnie tak jak ja jako czytelniczka. Paula Lafferty sprawia że zanurzenie się w tym świecie przychodzi zaskakująco naturalnie i łatwo, bez przytłaczającego zalewu informacji i nazw których nie sposób zapamiętać. To co kupiło mnie najbardziej to emocje. Sposób w jaki autorka oddaje zmieszanie, ból, tęsknotę i te wszystkie skomplikowane uczucia które targają Verą jest naprawdę na wysokim poziomie. Czytałam o niej i miałam wrażenie że przeżywam to razem z nią, nie tylko obserwuję z boku. Artura pokochałam. Obserwowanie jak na nowo buduje się ich relacja, krok po kroku, przez ból i nieufność i traumę było dla mnie absolutnym slow burn prezentem. Doceniam też to że ta historia nie jest powierzchowna. Świadomość zdrowia psychicznego jako motyw przewodni całej opowieści to wybór który uważam za genialny. Każdy bohater niesie za sobą coś własnego, każdy coś przeżył i każdy ma swój cel który z biegiem czytania staje się coraz wyraźniejszy. To debiut. DEBIUT. Kiedy się o tym dowiedziałam szczęka mi opadła i długo nie mogłam jej podnieść. Zakończenie sprawiło że dawno tak bardzo nie czekałam na kontynuację. Polecam całą sobą 💙 9/10 ⭐️

A co jeśli wszystko, co wiemy o królu Arturze to nieprawda? Może tego nie wiecie, ale jestem wielką miłośniczką legend arturiańskich. Zaczęło się od kiedy byłam małą dziewczynką i ta miłość trwa do dziś (i pewnie będzie jeszcze długo, długo trwać). Coś przeczuwałam, że “Wieczna królowa” mi się spodoba, ale totalnie nie spodziewałam się, że się w niej zakocham. Było warto przez dwa dni chodzić nieprzytomną, byleby jak najszybciej poznać tę niesamowitą historię. Lafferty tworzy historię, która pochłania w całości i kompletnie, lecz w najpiękniejszy możliwy sposób, zmienia historię króla Artura i królowej Ginewry. W pewien sposób zawsze, ale to zawsze, czułam pewien smutek związany z samą legendą, to i tak nie mogłam się oprzeć temu wariantowi. Do tego dochodzi motyw podróży w czasie, który również kocham całym sercem i, TARACH!, mamy ulubieńca roku! Verę pokochałam już po kilku stronach. Była tak bardzo autentyczna, tak ludzka, tak szczera, ale nie ukrywam, że to jej niewybredny język przemówił do mnie najbardziej. Autorka w zaskakujący sposób uczyniła z niej wcielenie królowej i chociaż niekiedy był to dość humorystycznie przeprowadzony motyw, to nie zabrakło dramatyzmu. Do Artura mam słabość od LAT, więc nie będę wchodzić w szczegóły, jednak i tutaj autorka nie próżnowała i przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Wątek romantyczny, bo w końcu to romantasy, był uzależniający i piękny. To jak bohaterowie poznają się na nowo, jak są niepewni swoich uczuć, jak się docierają… cud-miód malina. Polecam, szczerze i z ręką na sercu. Jestem totalną fanką tej historii i teraz nie tylko mam ochotę na inne historie inspirowane legendami arturiańskimi, rereadem “Siostry gwiazd” Marah Wolf czy przeczytaniem następnego tomu (niestety premiera oryginału dopiero w styczniu), ale teź jak najszybszy powrót do tej historii!

[współpraca recenzencka @wydawnictwojaguar ] „Wieczna królowa” nie do końca była tym czego się spodziewałam. Książka miała swoje lepsze i gorsze momenty. Jestem ogromną fanką legend arturiańskich i cieszy mnie, że ten motyw jest coraz powszechniejszy. Nie tylko na ekranach telewizorowi, ale i na papierze. Kolejne co doceniam to przenoszenie się w czasie, do innej rzeczywistości. Jako nastolatka bardzo przepadałam za takimi historiami, więc w pewnym sensie książka przeniosła mnie w czasie 😂 Główna bohaterka Vera i jej brak pamięci - ciekawy motyw, jednak jak dla mnie zbyt gładko poprowadzony. Po pierwsze jej wiara w nieznajomego i prawo całkowity brak obaw związanych z przeniesienie się do czasów, których zupełnie nie zna - zbyt mało wiarygodny. Praktycznie brak tu zaprzeczenia, strachu, podważania wszystkiego co jej powiedziano. Nie czułam tego. Relacja między Ginewry (Very) z Arturem - było to coś na wzór enemies to lovers w trochę innym wydaniu i mogło się udać gdyby nie szybkie przejście z niechęci do przyjaźni i miłości. Ich relacja była intrygująca, mogło być naprawdę ciekawie. Rozłąka, podróż w czasie, dawne urazy, ale kurczę coś mi w tym nie grało. Nie potrafiłam się w to wgryźć. Może z powodu stylu, ciężko było mi przebrnąć przez książkę, topornie mi się ją czytało. Na plus zdecydowanie budowa świata. Świetne było wytłumaczenie „ciemnych wieków”. Magia powszechnie używana przez ludzi, udogodnienia z nią związane - naprawdę dobrze się to czytało. Kolejnym plusem jest intryga, to jak autorka ukryła jej szczegóły między wydarzeniami i nie pozwoliła nam jej dojrzeć, aż do samego końca. Ostatecznie nie żałuje przeczytania tej książki. Na pewno potrzeba czasu żeby dotrzeć do końca, ale ostatecznie uważam, że mój wysiłek w jakimś stopniu został zrekompensowany samym zakończeniem.

[ Współpraca reklamowa @wydawnictwojaguar ] Na początku miałam mały problem, żeby wciągnąć się w tę historię, ponieważ jest ona napisana z perspektywy trzecioosobowej. Z czasem, jednak udało mi się wciągnąć w historię Very, a właściwie Ginewry i Artura. Mogłoby się wydawać, że Vera jest normalną dziewczyną, taką samą jak inne. Jednak nic bardziej mylnego, ponieważ dziewczyna pewnego dnia dowiaduje się, że tak naprawdę jest królową Ginewrą i musi cofnąć się w czasie, aby uratować królestwo. Nie jest to jednak, tak łatwe, jak mogłoby się wydawać, ponieważ Vera musi odkryć siebie na nowo i odzyskać utracone wspomnienia. Jej pierwsze spotkanie z królem Arturem, zdecydowanie nie przebiegło tak, jak się spodziewała, że będzie wyglądać. Król stwierdził, że nie jest Ginewrą i odszedł, zostawiając ją zagubioną we własnych myślach. Relacja między parą królewską przebiegała różnie, na początku praktycznie w ogóle ze sobą nie rozmawiali i mocno trzymali się na dystans, co nie pomagało Verze w odzyskiwaniu wspomnień. Mimo tego, że wydawałoby się, że Artur nie znosi dziewczyny, to wcale tak nie było, gdy nie patrzyła, to dbał o nią, żeby niczego jej nie brakowało i nie pozwalał, żeby ktoś bez żadnych konsekwencji obrażał królową. Vera od samego początku miała wsparcie w Lancelocie, który był najlepszym przyjacielem Artura. Niektórzy nawet uważali, że mają romans, jednak nic z tych rzeczy. Byli dla siebie bardziej jak rodzeństwo, które jest zawsze przy sobie i o siebie dba. To właśnie Lancelot namawiał króla do tego, żeby zaczął spędzać czas z dziewczyną. Jeśli szukacie książki, w której występuje magia, co chwilę są odkrywane kolejne tajemnice, a relacja między głównymi bohaterami nie jest przewidywalna, to ,,Wieczna Królowa" będzie dla Was idealna. Ocena: 4,5/5 ☆

,,Wieczna Królowa” 4,75/5 Jeśli kochacie film ,,Liceum Avalon” oraz serial ,,Merlin”, to totalnie wpadnie wam w gust ta książka. Podróże w czasie, legendy arturiańskie, a główni bohaterowie nie pałają do siebie sympatią! Vera po nagłej śmierci swojej najbliższej osoby, zatraca się w pracy w hotelu w Glastonbury. Pewnego dnia zjawia się nieznajomy, którym okazuje się Merlin. Przychodzi ze stwierdzeniem, że jest ona wcieleniem Ginewry, żony króla Artura. W jej rękach są losy królestwa, w którym zanika magia. Godząc się na to, Vera zostaje przeniesiona w czasie do VII wieku. Bohaterka musi sobie przypomnieć całe swoje wcześniejsze życie, a Król Artur, jej małżonek, w niczym jej tego nie ułatwia, będąc wobec niej oschły, zimny i zdystansowany. Czas ich goni. Czy zdoła ocalić królestwo? Na samym początku, do mementu aż bohaterka nie przeskoczyła do czasów arturiańskich, miałam mieszane uczucia co do tej książki. ALE O MATKO. Czym dalej czytałam, tym bardziej popadałam w obsesję. Sam fakt, że jest tu idealnie wyważone to, że się nie lubią jest cudowne! Oraz to jak stosunkowo wolno rozwijają się cieplejsze uczucia i przekonują się do siebie. Każdy z bohaterów coś za sobą prowadzi. Każdy z nich coś przeżył i jest zarysowany ich cel, może na pierwszym rzut nie widoczny, ale z biegiem czytania coraz bardziej to zauważamy. A JA JESTEM MIŁOŚNIKIEM SLOW BURNU. Sam pomysł na fabułę? GENIALNY. Mam teraz ochotę czytać tylko fanfiki i książki z motywem Merlina, Artura i Lancelota. Piszczałam i śmiałam się w czasie czytania. Zdecydowanie jest to pozycja, po którą polecam sięgnąć. Współpraca reklamowa z wydawnictwem Jaguar

[współpraca reklamowa] O mój boże, ależ to było niesamowite!!! Przysięgam, że to jest aktualnie najlepsza książka, jaką przeczytałam w tym miesiącu, jak nie w całym roku, chociaż on się jeszcze nie skończył, matko potrzebuje więcej tomów na już i chętnie w tym momencie zagłębię się w historię i legendy arturiańskie, bo sam fakt, że są tutaj wplatane, dodają jeszcze więcej do bycia w mojej topce. Sam fakt, że główna bohaterka Vera życie w teraźniejszości, ale musi się cofnąć w czasie do panowania Króla Artura, dodało takiego klimatu, że głowa wybucha, dodatkowo końcówka, DAMN RYCZAŁAM POTĘŻNIE, BO SIĘ NIE SPODZIEWAŁAM. Artur, oh Artur od początku był bardzo negatywnie nastawiony do powrotu właściwie to Ginewry z powrotem do królestwa, im dalej szłam w las i na samym końcu wiedząc, dlaczego taki był, moje serce chyba pękło w pół, zrobiło mi się go tak niesamowicie szkoda, przeszedł tak wiele i najzwyczajniej w świecie się bał. Lancelot, ależ ja go kocham!! Przysięgam, że przez pół książki wierzyłam w jego romans z Ginewrą XDDDDD, w pewnym momencie nawet trzymałam za nich kciuki, dopóki nie wydarzyła się pewna sytuacja 👀👀 Ostatnie rozdziały sprawiły, że nie wiedziałam, po czyjej stronie powinniśmy wszyscy stać, matko jedyna Merlin???? Vivienne??? NIC NIE ROZUMIEM, ta książka potrzebuje na już mieć drugi tom. Książka to totalny rollercoaster plot twistów, że głowa mała. Zdecydowanie jest to książka, która potrzebuje większy rozgłos!

Wieczna Królowa ciekawiła mnie od kiedy tylko zobaczyłam jej motywy. Legendy Arturiańskie z wątkiem enemies to lovers brzmią przecież świetnie. Pierwsze strony rzeczywiście mnie zachwyciły. Wręcz czułam ten rycerski klimat i byłam ciekawa każdej strony. Vera musiała odkryć tajemnice Camelotu oraz swojego wypadku, a ja razem z nią odkrywałam różnice pomiędzy znanymi legendami a „rzeczywistością”. I chyba to właśnie najbardziej mi przeszkadzało. Te różnice między naszymi legendami, a historią przekształconą na potrzeby książki. Jakoś od połowy książka zaczęła się dłużyć, codzienne sytuacje typu bieganie z Lancelotem, czy gry i picie z przyjaciółmi były bez przerwy powtarzane, co w pewnym momencie zaczęło być męczące. I mówię to jako osoba, która absolutnie kocha codzienność pokazywaną w książkach. Akcja zaczęła przyspieszać dopiero na ostatnich stu pięćdziesięciu stronach i choć były interesujące nie wiem czy będę sięgać po drugi tom. Nie jestem również fanką wątku romantycznego, bo to co miało być enemies to lovers okazało się po prostu ukrywaniem dawnych uczuć i strachu przed stratą. Najbardziej jednak nie mogłam znieść współczesnego języka i przekleństw wplątanych w co drugie zdanie. W książce, gdzie przenosimy się kilka stuleci wstecz liczyłam na wplecenie średniowiecznych zwrotów i pokazanie widocznej różnicy między poprzednim życiem Very, a tym w Camelocie. (Współpraca reklamowa)

[Współpraca reklamowa @wydawnictwojaguar] Vera po śmierci swojego chłopaka próbuje sobie radzić, pracuje w hotelu gdzie pewnego dnia pojawia się tajemniczy gość, który twierdzi, że ona jest Królową Ginewrą i jako jedyna może uratować królestwo Artura. Merlin przenosi ją do VII, choć ona niczego nie pamięta… Bardzo lubię gdy książki opierają się na legendach arturiańskich, choć nie czytałam ich dużo w swoim życiu. Tutaj przede wszystkim skusiła mnie wizja podróży w czasie, bo ten wątek potrafi zawsze urozmaicić akcję i sprawić, że będzie bardziej napięta, co autorce się udało, bo Vera przenosząc się do VII wieku nic nie pamiętała. Miałam jednak problem żeby się wkręcić, czułam jakbym została wrzucona na głęboką wodę i sama autorka miała problem żeby nie spowodować chaosu, który mimo wszystko się wkradł. Nie pomaga też narracja trzecioosobowa. Świat do którego się przenosimy był dla mnie ciekawy, sama rycerskość i magia były dobrze przedstawione, lecz często łapałam się na tym, że historia była dla mnie za wolna, czego się kompletnie nie spodziewam. No i sam język myślałam, że będzie bardziej wyniosły. Ta książka ma mocne jak i słabsze strony, lecz finalnie dobrze spędziłam przy niej czas. Podobało mi się, że wątek romantyczny tu był, ale nie przytłaczał reszty fabuły. Relacja Very i Artura, jego niechęć, która przekładała się też na relacje innych do niej były naprawdę ciekawe.

Wieczna królowa to książka z bardzo ciekawym pomysłem na fabułę, opowiadająca o Verze, która mieszka w Wielkiej Brytanii, dopóki nie odwiedza jej Merlin. Okazuje się, że dziewczyna jest tak naprawdę Ginewrą i musi wrócić do średniowiecza, aby ratować świat. Przyznam się, że przyciągnął mnie motyw podróży w czasie, który bardzo lubię. Początkowo historia zapowiadała się naprawdę obiecująco. Niestety im dalej w las, tym trudniej było mi się zaangażować. Miałam wrażenie, że Autorka nie do końca mogła się zdecydować, czy pisze dla młodzieży, czy dla dorosłych, przez co styl bywał niespójny i momentami zbyt uproszczony względem opisywanych scen. Same postacie również okazały się dość płaskie i brakowało im tego czegoś, co sprawiłoby, że bym się nimi zainteresowała. Nawet król Artur nie miał w sobie iskry, której należałoby oczekiwać od takiej postaci. Fabuła momentami stała w miejscu przez nieustanną dramę i nadmiar wątków miłosnych, co bywało dość męczące. Na plus oceniam jednak sam klimat rycerzy i magii, bo świat został przedstawiony z fajnym vibe’em. Tylko z czystej ciekawości zamierzam kiedyś sprawdzić kontynuację, choć na pewno nie będę pędziła łeb na szyję, aby dowiedzieć się, co będzie dalej.

Historia ta jest lekka i przyjemna w odbiorze, dzięki czemu czyta się ją bardzo szybko. Skupia się przede wszystkim na relacji Very i Artura oraz na ich codzienności. Najciekawszą postacią zdecydowanie jest główna bohaterka. Pomimo że stara się odnaleźć w nowej rzeczywistości, jej sposób mówienia i pewne przyzwyczajenia pozostają niezmienne. Dodatkowo jej spryt i inteligencja są dużym atutem powieści. Artur z kolei od początku wydaje się zamknięty w sobie i zdystansowany. Sprawia wrażenie szorstkiego, jednak wraz z rozwojem wydarzeń pokazuje się z całkiem innej strony. Najwięcej wątpliwości budzi we mnie Lancelot. Mam wobec niego bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony wzbudził moją sympatię, z drugiej natomiast irytował mnie. Fabuła jest intrygująca i utrzymana w klimacie rycerskim. Zamek, magia i walki pozwalają oderwać się od rzeczywistości oraz przenieść się do zupełnie innego świata. Jest jednak jeden element, który nie do końca mnie przekonał. Mam wrażenie, że Vera zbyt szybko pogodziła się z utratą swojego „normalnego” życia.

Poznajemy historię, w której granica między dwoma światami jest cieńsza, niż mogłoby się wydawać. Główna bohaterka musi zmierzyć się z dziedzictwem, które wykracza poza ramy jednego życia. To opowieść o odkrywaniu siebie i walce z góry narzuconym losem. Podobało mi się: Sam koncept reinkarnacji i przenikania się światów jest bardzo ciekawy. Autorka miała świetny pomysł na wyjściowy punkt fabuły. Klimat: Książka ma swój specyficzny, nieco oniryczny klimat, który fani fantasy na pewno docenią. Czego mi zabrakło? Mimo świetnego pomysłu, momentami czułam, że tempo akcji nie do końca mi odpowiada. Niektóre wątki mogłyby zostać nieco bardziej rozwinięte, bym mogła mocniej zżyć się z bohaterami. Podsumowując: "Wieczna Królowa" to poprawna lektura dla fanów lżejszego fantasy. Jeśli szukacie czegoś niezobowiązującego na dwa wieczory z ciekawym motywem przewodnim, warto sprawdzić ją na własnej skórze. Dla mnie była to ciekawa przygoda, choć zabrakło tej "iskry", która sprawiłaby, że nie mogłabym jej odłożyć.

„Wieczna królowa” opowiada historię Very, która z czasów współczesnych trafia na dwór Króla Artura jako Ginewra. Moim zdaniem warto się przekonać co z tego wynikło :) Akcja jest dynamiczna i cały czas coś się działo, choć klimat arturiański stanowi raczej tło. Sam motyw przeniesienia w czasie zapowiadał się bardzo ciekawie, ale był trochę za słabo odczuwalny. Mało tu intryg, dostaliśmy głównie codzienne życie bohaterów i budowanie relacji, ale to było całkiem ok i podobało mi się. Na plus wyróżnia się tajemnica podróży Very, trudno było odłożyć książkę, bo chciało się poznać rozwiązanie :) Bohaterowie momentami zachowywali się zbyt współcześnie, co może lekko zgrzytać, ale wątek miłosny typu slow burn został poprowadzony bardzo dobrze. Całość jest lekka i przyjemna w odbiorze, historia była wciągająca.

Wieczna Królowa to bardzo dobra książka, trochę bardziej skierowana do nastoletnich czytelników, niż dorosłych, ale bawiłam się na prawdę świetnie!