Studnie Norymbergi

To opowieść rozgrywająca się na dwóch płaszczyznach czasowych. Mimo, że wszystko dzieje się podczas wojny, przenosimy się do jej początku i końca. Do Zagłady i późniejszej chęci zemsty. Przede wszystkim jest to książka o bólu utraconej młodości, o tym, jak los okrutnie może pokrzyżować nasze plany. Historie przedstawionych w niej bohaterów przesiąknięte są cierpieniem, smutkiem i żalem. Bo byli to młodzi ludzie, tacy jak ja, jak Wy. Młodzi ludzie chcący studiować, pracować, żyć jak wszyscy inni. Młodzi ludzie mający plany i ogromny zapał, by czerpać z życia. A to, co się wydarzyło wpływ miało na całe ich późniejsze losy i nie dało o sobie zapomnieć. Studnie Norymbergi to książka, która do najłatwiejszych nie należy - zarówno ze względu na język, jak i treść. Mnie osobiście bardzo spodobała się ta forma, w jakiej została napisana, a od pierwszych stron zachwycałam się tym niełatwym językiem. Fakt - początkowo czasem się gubiłam, nie mogłam się połapać, bo opowieść „zawierająca granice miedzy przeszłością a teraźniejszością”, rzeczywiście dość mocno je zacierała. Jednak, gdy już poświęciłam jej tyle tylko uwagi ile byłam w stanie, wszystko się rozjaśniło i stało się zrozumiałe. Tak więc, przede wszystkim, jest to lektura wymagająca ogromnego skupienia, wyciszenia się i poświęcenia 100% uwagi tylko jej. Jeśli sięgniecie po nią z taką świadomością, wciągniecie się w te opowieść, polubicie bohaterów i będziecie o niej długo, długo myśleć. To książka dla osób, które o tematyce wojennej już trochę wiedzą, które orientują się w owym temacie, a jednocześnie chcą dowiedzieć się czegoś więcej. Czy to kolejna książka z gatunku literatury wojennej, warta uwagi i przeczytania? Zdecydowanie. Kolejna, a jednak na swój sposób inna, wyróżniająca się od reszty stylem i przedstawioną historią. Kolejna, a jednak wnosząca pewne fakty, o których wcześniej nie miałam pojęcia. Ukazuje wiele, budzi emocje, pielęgnuje w nas pamięć i szacunek, do osób które zginęły.

"Czy rzeczy niewyobrażalne przestają takie być, gdy już się wydarzą?" Temat zagłady, holocaustu, okupacji i getta pojawia się w wielu książkach. W wielu książkach, które niewiele mają wspólnego z prawdą, ale na szczęście pojawia się też w takich jak ta, gdzie autor z ogromnym szacunkiem podchodzi do tego, żeby nie przesadzić z fikcją, i rekonstruuje wydarzenia tak, aby czytelnik nawet na chwilę nie wątpił w prawdziwość wydarzeń, odczuć bohaterów i rozterek z którymi musieli się mierzyć. Wojenne Wilno, Jerozolima Północy, zwykli ludzie, którym z dnia na dzień wydarta jest wiara w człowieczeństwo, a zastąpiona walką, rozpaczą, śmiercią bliskich i ogromną bezradnością i niesprawiedliwością. Żydowska organizacja Nekama, z członkami której podróżujemy z Wilna przez Warszawę i Lublin, i z którą planujemy zemstę. Nekama to zemsta. Za Treblinkę, Majdanek, Auschwitz, Ponary. Za każde miejsce kaźni, za każdy horror getta, za każdą ludzką rzeźnię, za każdą niewinną duszę, którą zabrała nazistowska ideologia. Zemsta, która ostatecznie nie ma swojego ujścia. Plan zatrucia zapasów wody pitnej w największych niemieckich miastach w rezultacie spalił na panewce, co ma swój jeden wielki plus. Ofiara nie zamieniła się w kata. I w momencie kiedy czytam "Wanda to postać fikcyjna. Proszę jej nie szukać" zastanawiam się czy aby na pewno jest to postać fikcyjna, czy autor chce zwyczajnie zapewnić jej spokój po tym wszystkim co przeszła. Polecam wielce!

"Sześć milionów. Zabijmy sześć milionów Niemców, by pomścić miliony Żydów- powtarzają E 1945 roku członkowie grupy Nakam." Józef, Wanda, Róża, Witka i Aba. Przeżyli wojnę, ale walczą o sprawiedliwość. Chcą pomścić śmierć sześciu milionów swoich rodaków. Wszyscy należą do Nakam, grupy ocalałych Żydów. Mają plan, zatruć wodociągi arszenikiem i w ten sposób pozbyć się wrogów, którzy zamienili życie narodu żydowskiego w piekło. "Studnie Norymbergii" jest powieścią fikcyjną, jednak autor opowiada w niej o prawdziwych wydarzeniach, a niektóre z postaci są prawdziwe. Historie głównych bohaterów przepełnione są bólem, cierpieniem i smutkiem, młode osoby, które chciały żyć, bawić się, studiować, zmuszone były walczyć o swój przyszly los. W powieści autor zamieścił również wypowiedzi osób, ich wspomnienia. Myślę, że pomysl na fabułę jest dosyć oryginalny i podziwiam autora za pracę jaką wykonał, żeby tę książkę napisać. Powieść nie należy do łatwych i przyjemnych, jednak uważam, że każdy kto choć w niewielkim stopniu interesuje się historią, powinien ją przeczytać. "Studie Norymbergii" to kolejna książka z gatunku literatury wojennej, która zasługuje na uwagę. Dowiedziałam się z tej książki o wielu rzeczach, o których nie miałam pojęcia, choć temat drugiej wojny światowej nie jest mi obcy. Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz do recenzji ♥️

"Studnie Norymbergi" to oparta na faktach historia wileńskich Żydów. To książka o ludziach, którym została odebrana wolność, młodość, prawo do wszystkiego czego człowiek potrzebuje do normalnego życia. Nakam to znaczy mściciel. "Zabijamy szesc milionów Niemców, by pomścić sześć milionów Żydów". Te słowa powtarzają członkowie tej grupy w 1945 roku. Mają plan zatrucia wodociągów w największych niemieckich miastach. Losy naszych bohaterów przeplatają się czasowo. Tak naprawdę to książka o tym jak jesteśmy bezradni w obliczu zła i chorej ideologii. Autor wprowadził różne przestrzenie czasowe, które miały wprowadzić nas bardziej w ten czas. Autor poprzez swoją książkę chciał złożyć hołd żydowskiemu Wilnu. Jerozolinie Północy i poezji języka jidysz. Napewno znajdzie wielu zwolenników i wielu osobom przypadnie do gustu. Autor świetnie opisuje ból, cierpienie, wprowadza nas w tamten czas, wydarzenia. Niestety trudno mi się ją czytało, nie mogłam wgryźć się w nią. Mimo, że tematyka nie jest mi obca to tutaj coś nie zagrało. Sami musicie to ocenić czytając.