Spica

Kolejna świetna książka Tomasza Białkowskiego, którą miałam okazję przeczytać. Główną bohaterką jest niezwykle mocno doświadczona przez życie Iga Spica. Za namową przyjaciółki postanawia ona coś zmienić w swoim życiu, wyrwać się z kokonu traumy. Przyjmuje wyjazdowe zlecenie tłumaczenia negocjacji handlowych. Sprawa z pozoru banalna. Niby tak. Każdy doświadczony tłumacz sobie z tym poradzi. Jednak Iga Spica nie jest zwyczajną kobietą, nie jest zwyczajną, normalnie podchodzącą do życia i swojej pracy tłumaczką. Niezwykle mocno doświadczona przez los poprzez zabójstwo nastoletniego syna, cierpiąca w każdy możliwy sposób Spica robi wszystko żeby przetrwać, ale jednocześnie żeby zatracić siebie, ukarać siebie za to, że żyje. Tutaj należą się ogromne brawa dla autora za stworzenie tak poruszającej bohaterki. Jej losy mogliśmy śledzić w poprzednim tomie serii - Powróz. Jeżeli jednak nie znacie tego tomu (choć zachęcam do jego lektury), nic to. Autor licznymi nawiązaniami zręcznie wprowadza czytelnika w losy bohaterki. W ogóle Białkowski świetnie pisze, genialnie łączy ze sobą wątki (a tych w Spicy jest kilka), nic mu nie umyka, nic się nie urywa, co niestety jest częste u innych pisarzy. Do losów Spicy dołączył bardzo ciekawy, niezwykle tajemniczy wątek znalezienia w wiejskim kościele kłębowiska nagich, kobiecych ciał, a wśród nich małego chłopczyka, syna miejscowego policjanta. Co to oznacza? Z czym to się wiąże? Czy ma to związek z samą Igą Spicą? Co wspólnego z Igą, wydarzeniami ma pewien tajemniczy obraz? Pytania się mnożą. Do tego dochodzą mroczne znaleziska na terenie wyspy, związek jej mieszkańców z zabójstwem syna Igi i wiele, wiele innych. Im dalej w tekst, fabułę, tym jest ich więcej. Duszna, mroczna, podszyta niepewnością i lękiem atmosfera oraz mnóstwo zagadek. Udziałem Igi, ale i wspomnianego miejscowego policjanta stanie się wiele niesamowitych wydarzeń. Klimat tej powieści od samego początku jest mroczny, duszny, oblepiający. Miałam wrażenie, iż mrok, groza, niewyjaśnione przenikają każdą komórkę mojego ciała. Takie uczucie, nasilone zakończeniem, pozostaje z czytelnikiem do końca lektury. Czyta się genialnie. Do tego duszna atmosfera małej społeczności. Brrr. Nie daj Boże w takiej utknąć na dłużej. Wielkim atutem jest fakt, iż wiele miejsc, w których rozgrywa się akcja książki można z łatwością zidentyfikować. Znajdują się one w rodzinnej okolicy autora, Olsztynie i sąsiedztwie miasta. Spica to kolejny dowód na to, iż Tomasz Białkowski kładzie nacisk na jakość, a nie na ilość. I to się sprawdza. Nie idzie wzorem niektórych autorów, co miesiąc książka. Ubolewam, iż na kolejne pozycje tego autora trzeba długo czekać. Wiem jednak, iż warto. Gorąco zachęcam was do lektury Spicy, ale i innych książek Tomasza Białkowskiego. Mimo sporego dorobku to nadal wg. mnie za mało znany polski autor. Warto dać mu szansę.

Tomasz Białkowski to kolejny polski pisarz, którego mogłam poznać i powiem Wam, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. 📖 Od pierwszych stron można było poczuć bardzo mroźny klimat okalający tę historie i nie mówię tutaj o pogodzie, chociaż takowa też tutaj wtórowała. ❄️❄️❄️ Powodowała to zwłaszcza główna bohaterka, zimna w obyciu i zdystansowana, ale po tym co przeżyła nie można się temu dziwić, że właśnie takie podejście ma do ludzi i otaczającego ją świata. Spica to już druga część o losach tłumaczki Igi, ale spokojnie możecie przeczytać ją jako pierwszą, na pewno nie zagubicie się w fabule i nie będziecie mieli wrażenia, że coś jest niedopowiedziane. Styl autora jest bardzo specyficzny. Zdania są skonstruowane w prosty sposoby, bardzo dosadne, ale idealnie wpasowują się w panujący tu nastrój. Bohaterowie zostali wykreowani w ciekawy sposób, każdy z nich jest charakterny i skomplikowany, co dodaje ogromnego kolorytu. Emocje nabudowywane są stopniowo. Czytelnik z każdą chwilą jest coraz bardziej zaintrygowany i zafrapowany tym jak dalej to wszystko się potoczy. Gwarantuje, że dzieje się dużo i ciekawie, choć nie w zastraszająco szybkim tempie, ale w tym wypadku to tylko plus. A wszystko znowu ma związek ze sztuką. Tym razem poznajemy twórczość holenderskiego mało znanego, choć istotnego malarza Paulusa Pottera i jego obraz „Kara myśliwego”, płótno złożone z czternastu epizodów, a tematem przewodnim jest zemsta.

„Spica” Tomasza Białkowskiego to było moje pierwsze spotkanie z piórem autora i muszę przyznać, że było ono bardzo odświeżające na tle pozostałych współczesnych kryminałów dostępnych na rynku polskim. Historia jest duszna, mroczna, klimat mocno z kartki na kartkę się zagęszcza. Styl pisarza jest nietuzinkowy – zdania krótkie, proste, skupione na szczegółach otoczenia, przez co historia toczy się bardzo powoli. Mimo tego jak to może brzmieć, powieść dziwnie mocno wciąga, wymusza na czytelniku skupienie i uwagę. Bohaterowie są dosyć tragiczni, miałam wręcz skojarzenia z tragedią grecką – co może pójść źle – pójdzie. Do tego duszny klimat małej tajemniczej wioski, zamkniętej społeczności nasuwa od razu na myśl klasykę kryminału – od początku mamy ograniczoną liczbę podejrzanych, zamknięty krąg postaci. „Spica” to kryminał w wydaniu nietuzinkowym, artystycznym, coś dla uważnego i wymagającego czytelnika. Ja jestem zdecydowanie na tak i chcę więcej! Gorąco polecam!

"Spica" Tomasza Białkowskiego zabiera nas do brutalnego świata. Takiego, w którym niezwykle ważnym motywem działania jest zemsta. Jednak nie od razu dowiemy się, kto i z jakiego powodu planuje odwet. Zagrożenie czyha na bohaterów, niebezpieczeństwo pojawia się w najmniej oczekiwanym momencie. Pisarz tak prowadzi narrację, że mimo napięcia i niepokoju, trudno nam się oderwać od powieści. Chcemy odkryć zarówno przeszłość trzech najważniejszych postaci, jak i dowiedzieć się, co odkryją i co ich spotka. Czekamy w napięciu na rozwiązanie, choć zwroty akcji powodują, że czujemy się zwodzeni. Tomasz Białkowski długo nie pokazuje wszystkich powiązań, za to zabiera nas w podróż do dusznej rzeczywistości, w której przeszłość i teraźniejszość łączy motyw zemsty, a czytelnik długo się zastanawia, kto jest łowczym, a kto zwierzyną.