Schemat

"Schemat" to jedna z wrześniowych propozycji wydawnictwa Prószyński i S-ka. Bałam się jej więc postanowiłam ją przeczytać prawie na samym początku, a inne odłożyć by się bardziej nimi delektować. Niepotrzebnie się bałam. Uczciwie przyznaję, że "Schemat" jest jednym z najlepszych psychothrillerów przeczytanych przeze mnie w ostatnim czasie (a mało ich nie czytam). Jest bardzo wciągająca, a fabuła bardzo ciekawa. Akcja dzieje się w Hamburgu. Do młodej studentki kurier przynosi paczkę, Niby normalna rzecz, ale Nina nic nie zamawiała. Była to książka... oprawiona, w jak się okazało... w ludzką skórę. Kolejnym, bardzo przerażającym faktem jest to, że to nie jest ostatnia przesyłka, Giną też kobiety. Książka mimo, że wciągająca jest przerażająca. To nie taki zwykły kryminał, Zwykle mordercy mają przygotowany własny plan lub działają w amoku, a tutaj mamy do czynienia z odtwarzaniem akcji, która działa się w książce. Zabójca porywa, a potem okalecza kobiety, wycina im skórę na plechach by wiernie oddać treść książki. Można powiedzieć, że policjanci badający sprawę mieli łatwiej bo wystarczyło zerknąć do książki by wiedzieć co się stanie. Nic z tego. Sprawę mocno komplikuje fakt, że już kiedyś popełniono podobną zbrodnię polegającą na odwzorowywaniu akcji książki. Chodziło nawet o tego samego autora! Najpierw dostawał on listy od wielbiciela, dopiero potem zabójca czynił zło. Czy to prawda? Czy winnym w obu przypadkach jest ta sama osoba? Podejrzanych było wielu: pewna pracownica księgarni, która była zachwycona twórczością Christophera Jahna, autora książki, wydawca książki i dyrektor wydawnictwa czy nawet sam autor. O faktycznym zabójcy nikt nie pomyślał. Muszę się pochwalić, że gdzieś pod koniec pomyślałam, a może to ta osoba zabijała i okaleczała? Może zrobiono czytelnikowi psikusa i pokierowano akcją tak, że sprawcą okazał się ktoś, kogo w ogóle nie podejrzewano, ale nie raz i nie dwa wspominano? Logicznym wydaje się fakt, że podejrzewany był autor książki, ale to dla mnie było zbyt oczywiste. Dla policjantów poszukujących sprawcy tych strasznych czynów sprawa jest najwyższego priorytetu- jedną z zaginionych jest córka właściciela jednego z najbardziej poczytnych. Na pewno sięgnę po inne książki tego autora. Niesamowicie zaciekawiła mnie jego twórczość. W Polsce dostępne są trzy książki Arno Strobela: "Schemat", "Istota" i Trakt". Że też wcześniej nie rzuciły mi się w oko.

Nuda doskwiera? Nic się nie dzieje? Potrzeba silniejszych emocji, dawki adrenaliny? Można iść do kina albo przeczytać nową powieść Arno Strobela. Kto go nie zna to rozpoczęcie z nim znajomości od Schematu myślę, że nie będzie złym pomysłem. Niemiecki autor w tej powieści pokazał cały swój kunszt. Potrafi przerazić jak rasowy, doświadczony autor horrorów. Wciągnie w tok śledztwa nie gorzej niż mistrzowie kryminału. Trochę się także da poznać jako znawca ludzkiej duszy i psychiki. „Schemat” jest książką długą i jednocześnie niesamowicie wciągającą. Nie ma się jej dość. Rzadko mi się zdarza bym z taką łapczywością coś czytała. Strobel jest na pewno ciekawym pisarzem dysponującym dużym rezerwuarem pomysłów. Łączy on grozę i sensacją. Umie budować napięcie. Czasami aż za dobrze. Czytając jego książki przeżywa się silne emocje. Nie sposób się nimi nie ekscytować. Ta łatwość zaangażowania czytelnika w świat przedstawiony zawsze mi się w nim podobała i przekonywała mnie do sięgania po jego powieści.

Naprawdę tak wysoka ocena wynika chyba tylko z intrygującej zapowiedzi z tyłu, jedna już po kilku stronach człowiek sobie uświadamia iż to marna kopia, kopi wielu ciekawy kryminałów, jednak finalnie z mizernym skutkiem. Opowieść jest niesamowicie przewidywalna, ale najgorsze jest to iż główni bohaterowie prowadzący śledztwo to najwięksi durnie z jakimikolwiek miałem styczność... Ja osobiście podczas czytania przeklinałem pod nosem co tych dwoje plecie i jakie durne decyzje podejmują, nawet dziecko z podstawówki by ich zrobiło w "konia"... Naprawdę każdy 30 minutowy odcinek w11 jest bardziej ciekawy i mniej denerwuje durnotą śledczych. Zmarnowany potencjał i wiele wątków które totalnie nic nie wnoszą... ODRADZAM naprawdę odradzam, i najgorsze jest to że bohaterów nie da się polubić, jak to bywa wielu tytułach że człowiek jednym tchem czyta i przeżywa każdą stronę i kibicuje bohaterom to tu czułem wręcz niechęć do nich.

Gdy ginie Heike Kleenkamp, córka wydawcy Hamburger Allgemeine Tageszeitung w policji zostaje utworzona specjalna grupa śledcza. Niby normalna sprawa, a jednak ma swoje drugie, niemniej ciekawe dno. Zresztą ciekawych pomysłów fabularnych, pomysłów na bohaterów to akurat w tej powieści nie brakuje. Arno Strobel ma dość bujną, choć taką zegarmistrzowska wyobraźnię. Mnie się ona akurat bardzo podobała. Niesamowite jest że autorzy tacy jak Strobel mogą pisać rozdziały tak ziejące psychozą, deprawacją i sadyzmem, a zaraz potem pisać o normalnych sprawach, na przykład relacjach emocjonalnych studentów. W Schemacie tak właśnie jest naprzemiennie. Bardzo mnie zaskakiwało. Być także dlatego tak dobrze mi się to czytało. W pewnym momencie oderwanie się od lektury nie było już możliwe i musiałem znaleźć wolną chwilę by to doczytać. Rzadko mi się to zdarza, ale w przypadku tej powieści właśnie tak było.

Mocna jest to powieść. Na okładce mamy dopisek pod tytułem psychothriller. Myślę, że ten trop jest bardzo właściwy. Rzeczywiście sporo w tej powieści jest eksplorowania takich ciemnych stron ludzkiej psychiki, jej wszystkich patologii. W „Schemacie” mamy także ciekawy duet śledczych. Ja zwróciłem uwagę także na inny może poboczny aspekt tej powieści. Jak zostały oddane w książce obyczaje panujące w niemieckiej policji. Wydała mi się ona bardzo kulturalna, oficjalna, miła. A zaczyna się to tak, że córka właściciela największego dziennika Hamburga znika w niewyjaśnionych okolicznościach. Ponieważ jej ojciec jest dobrym kolegą szefa policji sprawa nabiera priorytetu. W między czasie Nina dostaje bardzo dziwną przesyłkę. Czy rzeczywiście ktoś na ludzkiej skórze pisze coś jakby początek powieści? „Schemat” jest powieścią niepokojącą. Daje czytelnikowi popalić. Nie można się przy niej nudzić.

Pewnie dla większości czytelników tej powieści największą tajemnicą był morderca. Dla mnie jednak taką autentyczną zagadką była postać Matthiessen. Od pierwszej sceny poczułam tę kobietę, jej aurę. Jak dowiedziałam się, że przestrzega przepisów, jaką miała przeszłość w zupełności mnie to nie zaskoczyło. Ona ma w sobie właśnie taką tajemnicę. Ciekawie mi się czytało o niej. Głównie na niej się skupiałam. Zaintrygowała mnie ta bohaterka. .Na marginesie dodam, że zabawne mi się wydało, że Strobel umieszcza książkę w książce. Fragment Nocnego malarza rzeczywiście pokazywał, że jego autor niewiele ma talentu. To dość zabawne, bo przecież jak się umie dobrze pisać napisać coś źle chyba nie jest łatwo, a może właśnie jest. Dość powiedzieć, że w całości bym tej książki nie przeczytała. Takie autotematyczne żarty, satyra pokazały tego pisarza od trochę innej, lżejszej strony.

Arno Strobel potrafi przykuć uwagę czytelnika kreując bohaterów złożonych, fascynujących i przerażających. To nie są papierowi przestępcy, tylko postaci charakterystyczne, niemal z krwi i kości. Dodatkowo, Strobel potrafi zagęszczać fabułę i sprawiać, że naprawdę chce się wiedzieć, co będzie dalej. Nawet jeśli będzie krwawo, smutno lub makabrycznie. Ale to, co podoba mi się w jego pisarstwie najbardziej, to kronikarskie opisywanie zdarzeń. Chłodno, rzetelnie, bez sympatii i antypatii. To jest to!

To już trzecia książka Strobela wydana w Polsce. Lubię tego autora. Naprawdę tworzy ciekawe historie i opowiada je w sobie tylko właściwy sposób. Tym razem na warsztat wziął można powiedzieć samego siebie. To znaczy główną postacią jest pisarz, jego dzieło oraz to co można z nim zrobić mając różne pobudki. Niekoniecznie zdrowe. „Schemat” wciąga, bardzo skutecznie wciąga. Myślę, że po pierwszym, maksymalne drugim rozdziale każdy do tej powieści przekona się bez najmniejszych oporów.

Nie wiem czy było to celowe, czy to przypadkowy efekt komiczny, ale Strobel w pewnym momencie zdradza metodę pisarską Christopha Jahna. Jego obsesja na punkcie detali, realizmu, odwzorowania miejsc jest posunięta do tego stopnia, że robi on fotografie i na ich podstawie potem pisze opisy. Co przyprawia o siwe włosy jego redaktora, a jego czytelników trochę jednak nudzi. „Schemat” można określać ponurą książką, ale są w niej akcenty komediowe – choćby zabawny student prawa.

Ciekawie została pokazana w tej powieści dynamika między śledczymi Andreą Matthiessen oraz Erdmannem. Ich relacja ewoluuje. Pierwsza scena pokazuje, że nie bardzo za sobą przepadają. Później wiele się dzieje i sporo się zmienia. Strobel stworzył parę policjantów wbrew jakby dominującym schematom. Zazwyczaj mało uwagi poświęca się relacjom śledczych, są dość statyczne. Tutaj jest inaczej, co wzbogaca tę powieść o ciekawy wątek.

Zdziwiłem się jak szybko mnie ta powieść wciągnęła. Strobel w przeciwieństwie do powieściowego pisarza unika długich i nudnych opisów miejsc i prowadzi akcję bardzo wartko. Jest co poczytać i czym się ekscytować. Sam pomysł jest bardzo ciekawy. Jakiś kompletny świr zaczyna mordować według wzorca z pewnej powieści. Nie wiadomo czy nie jest to ta sama osoba, która przed paru laty dokonywała w innym mieście podobnych morderstw.

Niby sprawa jest prosta. Ktoś morduje ludzi według schematu jaki znalazł w pewnej książce, trochę zapomnianego pisarza. Robił już to wcześniej. Policja szybko wpada na to, że historia się powtarza. No niby powinno być prosto. Skoro ktoś odtwarza pedantycznie to wystarczy przeczytać książkę i go złapać. Arno Strobel jednak mówi (a raczej pisze :) to nie takie proste mili państwo. Wszystko jest o wiele bardziej złożone.

Christian Zender to chyba jedna z najśmieszniejszych postaci w tej mrocznej i ociekającej bólem książce. Znawca prawa niemal na każdą okazję ma przygotowaną jakąś łacińską sentencję. Rzeczywiście był on jednocześnie i zabawny i szalenie denerwujący. Ale wnosiła jego postać jakiegoś ducha lekkości. Myślę, że generalnie w tej książce jest cala galeria ciekawych postaci, dzięki którym się to tak dobrze czyta.

Ta powieść zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Sporo dobrego słyszałem o książkach tego autora, ale jakoś nigdy nie miałem okazji żadnej przeczytać. Postanowiłem dać mu szansę. Książka nie zawiodła mnie nawet na chwilę. Ciekawa intryga, spora dawka akcji oraz nieszablonowi bohaterowie sprawiły, że przeczytałem ją jednym tchem. Polecam.