Rantis

Pierwsze wrażenie jest najważniejsze, choć owszem może być zawodne w przypadku ludzi, to jednak w przypadku książek naprawdę rzadko mnie myli. A druga „rzeczą” którą jeszcze najbardziej lubię, jest pierwsze skojarzenie z inną lekturą. W tym wypadku Chłopiec z latawcem (Khaleda Hosseiniego) – podobny klimat, wrażliwość kulturowa czy próba ocalenia „zaginionego” świata od zapomnienia. Aida Amer niczym Szeherezada wprowadza – zaprasza nas w świat powieści, gdzie mnogość bohaterów, wątków itd. jest ogromna a jednak nic nam się nie plącze ani nie myli. Rantis jest jednością, to jeden pulsujący i czujący mocno organizm. Ta także niezwykle wciągająca saga rodzinna. Perfekcyjnie napisana, dopracowana i cudowna pomimo bólu, zwątpienia, rozpaczy i nienawiści, pełna przy tym miłości i odwagi. Większość bohaterów, są to postacie autentyczne, znane autorce z opowiadań ojca (pojawia się jako niemowlę – Sufian, a Rania to babcia Aidy). Tych miejsc i wielu ludzi już nie ma, wszystko zaś pozostało jedynie w pamięci i sercach. Autorka utrwaliła Rantis, niczym cudną ważkę, w bursztynie swojej prozy, ocalając tym samym od zapomnienia. Książkę przeczytałam dopiero po ponad pół roku posiadania tej skromnej objętościowo a jakże duchem wielkiej lektury i bardzo przepraszam, że aż tyle kazałam jej na siebie czekać. Koniecznie, aby nie czekała na Was zbyt długo.