Oswojony diabeł

Ksiazka fantastyczna. Czytało się przyjemnie i szybko. Czekam z niecierpliwością na drugą część.

Niestety mnie nie porwała. Takie "kolejne" 365 dni 😐

„Oswojony Diabeł” – Justyna Krawczyk. Kiedy diabeł spotyka kobietę, której nie da się podporządkować… Są takie historie, w których od samego początku wiadomo, że spokoju raczej nie znajdziemy, a zamiast niego dostaniemy całą gamę emocji, niebezpiecznych sytuacji, trudnych relacji i bohaterów, którzy potrafią doprowadzić czytelnika do skrajnych uczuć. „Oswojony Diabeł” Justyny Krawczyk to książka, która przyciąga uwagę już samym tytułem, a później zaprasza do świata, w którym nie ma miejsca na słabość, sprzeciw bywa traktowany jak osobista zniewaga, a uczucia potrafią pojawić się dokładnie tam, gdzie nikt nie powinien ich szukać. To opowieść o dwóch silnych osobowościach, które zderzają się ze sobą z taką siłą, że trudno przewidzieć, kto ostatecznie wyjdzie z tej konfrontacji zwycięsko. Alessandro Serrano to mężczyzna, który przywykł do władzy i bezwzględnego posłuszeństwa, a jego pozycja jako głowy sycylijskiej rodziny mafijnej sprawia, że raczej nie spotyka ludzi gotowych otwarcie mu się sprzeciwić. W jego świecie liczą się siła, kontrola i zasady, których nikt nie powinien podważać. Można sobie wyobrazić, jak wielkim zaskoczeniem musi być dla niego spotkanie z Hanną Adamską, pielęgniarką, która nie zamierza traktować go jak kogoś nietykalnego tylko dlatego, że inni drżą na sam dźwięk jego nazwiska. Jej zachowanie, choć wynika z obowiązków zawodowych, staje się dla Alessandra czymś znacznie więcej niż zwykłą szpitalną sytuacją. Kobieta, która nie daje się zastraszyć i potrafi postawić granice nawet komuś takiemu jak on, burzy porządek, do którego mężczyzna zdążył się przyzwyczaić. I właśnie ten początek relacji między bohaterami wydaje mi się szczególnie interesujący, ponieważ Hanna nie wkracza w życie Alessandra jako kolejna osoba, która będzie spełniała jego życzenia, lecz jako ktoś, kto nie zamierza rezygnować z własnego zdania. Nie próbuje zdobywać jego przychylności za wszelką cenę ani nie pozwala, by jego pozycja odebrała jej odwagę. W sytuacji, w której wielu ludzi prawdopodobnie wybrałoby ostrożność i milczenie, ona po prostu wykonuje swoją pracę, nie przejmując się tym, że jej pacjent jest przyzwyczajony do wydawania rozkazów. To właśnie takie momenty potrafią najmocniej przyciągnąć uwagę, bo pokazują, że prawdziwa siła nie zawsze musi wiązać się z pieniędzmi, władzą czy zdolnością wzbudzania strachu. Czasami wystarczy odwaga, konsekwencja i umiejętność powiedzenia „nie”, nawet jeśli po drugiej stronie stoi ktoś, kto dotychczas nie słyszał tego słowa zbyt często. Hanna i Alessandro tworzą duet, przy którym trudno oczekiwać spokojnej, przewidywalnej relacji. Ona wnosi do jego uporządkowanego, bezwzględnego świata chaos, którego nie potrafi kontrolować, a on stanowi dla niej zagadkę skrytą za władzą, groźnym wizerunkiem i przyzwyczajeniem do dominacji. Szczególnie ciekawy jest dla mnie motyw obsesji, która rodzi się w mężczyźnie po spotkaniu z kobietą nieulegającą jego wpływom. Alessandro nie potrafi pogodzić się z tym, że ktoś odważył się potraktować go jak zwyczajnego człowieka, a jednocześnie właśnie ta niezależność Hanny zaczyna przyciągać go coraz mocniej. Pojawia się więc pytanie, czy rzeczywiście pragnie ją pokonać, czy może po raz pierwszy w życiu spotkał kogoś, przy kim jego dotychczasowe metody przestają działać. Nie można jednak zapominać, że ta historia rozgrywa się w świecie sycylijskiej mafii, w którym relacje międzyludzkie nie są wolne od przemocy, rodzinnych układów i zasad narzucanych przez ludzi przyzwyczajonych do decydowania o cudzym losie. Wciągnięcie Hanny w rzeczywistość Serranów oznacza wejście na teren, gdzie nie wszystko da się rozwiązać rozmową, a jeden niewłaściwy krok może mieć poważne konsekwencje. Właśnie dlatego ta relacja nie jest jedynie opowieścią o przyciąganiu się dwóch odmiennych osobowości, lecz także historią o granicach, wyborach i cenie, jaką można zapłacić za zbliżenie się do człowieka, którego życie jest tak bardzo odległe od naszego. Lubię, kiedy w romansach bohaterowie nie są identyczni, kiedy mają własne zdanie, potrafią się sobie przeciwstawić i nie zgadzają się na wszystko tylko dlatego, że pojawiło się między nimi przyciąganie. W przypadku Hanny i Alessandra właśnie ta różnica charakterów stanowi jeden z najbardziej intrygujących elementów ich relacji. Z jednej strony mamy mężczyznę, który przez lata nauczył się kontrolować otoczenie i nie dopuszczać do siebie myśli o utracie władzy, z drugiej zaś kobietę, która nie zamierza pozwolić, aby ktoś decydował za nią. Ich spotkanie daje przestrzeń do emocjonalnych starć, napięcia i niepewności, a przy tym skłania do zastanowienia się, czy człowiek rzeczywiście może zmienić się pod wpływem drugiej osoby, jeśli wcześniej przez całe życie wierzył, że tylko strach zapewnia mu posłuch. Najbardziej zastanawia mnie jednak samo znaczenie tytułowego „oswojenia diabła”. Czy chodzi o przemianę człowieka, który dotychczas nie uznawał żadnych zasad poza własnymi.

Ja naprawdę mam słabość do romansów mafijnych, więc zawsze zacieram łapki, gdy taki właśnie tytuł trafia w moje ręce. Lubię ten klimat, niebezpiecznych facetów, silne bohaterki i relacje, w których iskry lecą na każdym kroku. Oswojony diabeł miał więc wszystko, żeby mnie wciągnąć. I wiecie co? Naprawdę dobrze się przy nim bawiłam. Poznajemy Hannę, pielęgniarkę, która zdecydowanie nie należy do potulnych kobiet. Ma swoje zdanie, lubi go bronić i nie zamierza trząść portkami na widok Alessandra. A Alessandro? Cóż, samą swoją obecnością potrafi wzbudzić strach. Bezwzględny, bezkompromisowy, twardy i przyzwyczajony do tego, że wszystko musi iść po jego myśli. Nic więc dziwnego, że ta dwójka ma naprawdę świetną chemię. Bo wiecie, on to kontrola, ona to chaos. Przeciwieństwa nie tylko się przyciągają, ale w tym przypadku dają naprawdę piorunujący efekt. Ich relacja jest świetnie zbudowana, pełna starć, słownych potyczek i momentów, przy których trudno się nie uśmiechnąć. Autorka doskonale połączyła te dwa charaktery, a ja z ogromną przyjemnością obserwowałam, jak Hanna i Alessandro na siebie oddziałują. Chemia między nimi aż iskrzy, a ich wspólne sceny zdecydowanie należą do najmocniejszych stron tej historii. Fabuła bywa trochę przewidywalna i nie będę udawać, że tego nie zauważyłam. Mimo wszystko spora dawka emocji, ciekawe wydarzenia i dobrze poprowadzona relacja sprawiają, że nie przeszkadzało mi to aż tak bardzo. Jest mafia, jest niebezpiecznie, momentami nawet bardzo niebezpiecznie, ale przecież właśnie tego oczekuję od tego gatunku. Nie brakuje napięcia, poczucia zagrożenia, a chwilami nawet takiej dusznej, ciężkiej atmosfery, która sprawia, że trudno odłożyć książkę. Podobało mi się również to, że fabuła nie pędziła na łeb na szyję. Autorka dawała mi chwile wytchnienia, pozwalała złapać oddech po trudniejszych i bardziej emocjonalnych scenach. Zaraz potem pojawiało się jednak coś lżejszego, co często zwiastowało kolejne napięcia. Dzięki temu historia miała swój rytm i nie czułam się przytłoczona ciągłym natłokiem wydarzeń. Czy nazwałabym tę historię klasycznym enemies to lovers? Niekoniecznie. Jasne, między Hanną a Alessandrem jest sporo napięcia, docinek i słownych potyczek. Alessandro początkowo traktuje Hannę w określony sposób, ale czy wynika to z prawdziwej nienawiści? Niekoniecznie. Nie odniosłam wrażenia, żeby autorka chciała mocno podkreślać ich wzajemną niechęć czy wrogość i szczerze mówiąc, uważam, że był to całkiem dobry zabieg. Ich relacja nie potrzebowała na siłę doklejonej etykietki. Broniła się sama. Czy diabeł został oswojony? Nie wiem, czy można tak powiedzieć. Alessandro nie zatracił swojego charakteru, nie zmienił się nagle w potulnego faceta, który zapomniał, kim jest i bardzo mi się to podobało. Najbardziej kupiło mnie jednak to, jak Hanna na niego oddziaływała. Ona wiele dla niego poświęciła, ale on również nie pozostał jej dłużny. Właśnie w tym widzę największą siłę ich relacji. Oboje byli gotowi na poświęcenia, ale jednocześnie nie zatracali przy tym samych siebie. Nie chodziło o to, żeby jedno całkowicie zmieniło drugie, ale żeby znaleźli dla siebie miejsce w swoim świecie. Justyna ma bardzo przyjemny styl. Opisy są obrazowe, ale nie przytłaczają, a dialogi wypadają naturalnie. Szczególnie te między Hanną i Alessandrem, bo naprawdę dobrze oddają ich charaktery i temperamenty. Całość płynie bardzo sprawnie, dzięki czemu przez książkę szybko się przechodzi. Autorka sporo uwagi poświęca emocjom i psychologicznej stronie bohaterów, również tych drugoplanowych. Dzięki temu postacie nie są tylko dodatkiem do głównej historii, ale mają swoje charaktery, motywacje i znaczenie. Miałam poczucie, że ta historia naprawdę żyje, a ja z każdą kolejną stroną coraz bardziej się w nią zanurzam. Czy wszystko mi odpowiadało? Nie do końca. Czasami w fabule pojawiało się trochę za dużo chaosu i zdarzało mi się zgubić w tym, co właściwie się dzieje. Mam też pewne zastrzeżenia do kłótni głównej pary. Hanna i Alessandro mają wybitną chemię, ale momentami sprzeczali się tak często, że zaczynałam mieć wrażenie, że niektóre kłótnie pojawiają się tylko po to, żeby się pokłócić. Brakowało mi czasem konkretnego powodu, który uzasadniałby kolejne starcie. Było ich dla mnie po prostu trochę za dużo. Oswojony diabeł to naprawdę przyjemny romans mafijny, który dostarczył mi sporo emocji i dobrej rozrywki. Największym atutem książki jest dla mnie relacja Hanny i Alessandra. Ich charaktery świetnie się uzupełniają, chemia między nimi jest wyczuwalna, a wspólne sceny potrafią wywołać uśmiech i przyspieszyć bicie serca. Doceniam też emocjonalną stronę historii, dobrze wykreowanych bohaterów i przyjemny styl autorki. Nie obyło się bez drobnych zgrzytów. Przewidywalność, momentami zbyt duży chaos i nadmiar kłótni sprawiły, że nie wszystko zagrało idealnie. Nie zmienia to jednak faktu, że książka wciągnęła mnie i pozwoliła mi naprawdę dobrze spędzić czas.

„Oswojony diabeł” to książka, która zdecydowanie przyciągnęła mnie swoją wyglądem ,jest w niej coś mrocznego, tajemniczego, coś, co sprawiło, że od razu chciałam zajrzeć do środka i przekonać się, co kryje się za tą historią. Zapowiedź była naprawdę obiecująca, jednak czy otrzymałam to, na co liczyłam? Niestety, nie do końca ostatecznie dostałam historię poprawną, ale pozbawioną większego efektu WOW. Hanna jest pielęgniarką pracującą w prywatnym krakowskim szpitalu dla VIP-ów jej codzienność to dyżury, opieka nad pacjentami, przygotowywanie leków i dokumentacji. Wszystko ma swój rytm, a życie kobiety wydaje się poukładane i przewidywalne do momentu, w którym na oddział trafia Alessandro postrzelony, arogancki i niebezpieczny mężczyzna, będący głową sycylijskiej rodziny mafijnej. Od pierwszego spotkania między tą dwójką iskrzy, a ich relacja zapowiadała się naprawdę interesująco mamy starcie dwóch silnych charakterów, cięty język Hanny i mężczyznę, który nie przywykł do tego, że ktoś mu się sprzeciwia. Problem w tym, że zachwyt Alessandra kobietą momentami wydawał mi się wręcz absurdalny wystarczyło jedno spotkanie, by kompletnie stracił dla niej głowę, a jego fascynacja szybko przerodziła się w obsesję. Postanawia więc porwać Hannę i wciągnąć ją do swojego niebezpiecznego świata. I właśnie tutaj zaczyna się problem, a właściwie jeden wielki chaos im dalej zagłębiałam się w tę historię, tym częściej miałam wrażenie, że dzieje się w niej dosłownie wszystko, a jednocześnie nic nie potrafiło mnie naprawdę zaskoczyć. Wątek gonił wątek, kolejne wydarzenia pojawiały się jedno po drugim, ale zabrakło mi między nimi odpowiedniego uporządkowania i przestrzeni, żeby mogły wybrzmieć. Jak na tak krótką książkę, autorka upchnęła w niej naprawdę sporo, niestety nie zawsze z korzyścią dla całej historii. Alessandro to bohater, z którym miałam chyba największy problem owszem, miał być bezwzględny, dominujący i niebezpieczny. Miał być diabłem, którego nie sposób oswoić jednak jego zachowanie momentami było dla mnie zwyczajnie irracjonalne. Szantaże, odzywki i sposób, w jaki traktował Hannę, niejednokrotnie działały na mnie odpychająco. Brakowało mi w nim czegoś więcej niż samej obsesji nie oczekiwałam, że nagle stanie się czułym i delikatnym mężczyzną, ale chciałam poczuć, że za tym całym mrokiem kryje się coś, co pozwoli mi zrozumieć jego fascynację kobietą. Tymczasem miałam wrażenie, że jego zachowanie przez większość czasu opiera się na przekonaniu, że skoro czegoś chce, to musi to dostać i tyle. Hanna natomiast to kobieta, która potrafi powiedzieć „nie”, postawić na swoim i nie gryźć się w język. Jej charakter zdecydowanie działał na plus jednak również w przypadku tej bohaterki nie wszystkie decyzje były dla mnie zrozumiałe. Rozumiem jej chęć ucieczki i powrotu do dotychczasowego życia, ale momentami miałam wrażenie, że sama nie do końca wie, czego chce. Z jednej strony czuje fascynację Alessandrem, z drugiej chce znaleźć się jak najdalej od niego i choć takie rozdarcie mogłoby być ciekawym elementem tej relacji, nie do końca mnie przekonało. Kocham mafijne historie uwielbiam niebezpieczny świat, mroczny klimat, bezwzględnych bohaterów i relacje, w których emocje potrafią sięgać zenitu. Tutaj jednak zabrakło mi właśnie tego czegoś, co sprawiłoby, że przepadłabym bez reszty mafia jest, niebezpieczeństwo jest, obsesja również, ale w moim odczuciu najmocniej wybrzmiewa chaos , a szkoda, bo potencjał na naprawdę wciągającą historię był. Jeśli chodzi o styl pisania autorki, jest lekki, przystępny i z delikatnym pazurem dzięki temu książkę czyta się szybko i bez większego problemu. Zabrakło mi jednak lepszego poprowadzenia fabuły, większego uporządkowania wydarzeń i momentów, które naprawdę wbiłyby mnie w fotel. Nie poczułam też, że dostałam coś nowego czy szczególnie wyróżniającego się na tle innych mafijnych historii dostępnych na naszym rynku. „Oswojony diabeł” miał być historią, która dostarczy mocnych emocji, wyrazistych bohaterów i niebezpiecznej fascynacji. Czy taka była? Nie do końca dla mnie to książka poprawna, z ciekawym pomysłem i potencjałem, który niestety nie został w pełni wykorzystany. Nie była to historia, która mnie zachwyciła, zaskoczyła czy zostanie ze mną na dłużej. I wiecie, co najbardziej mi szkoda? Tego, że tak bardzo liczyłam na coś mocnego, mrocznego i pełnego emocji, a ostatecznie zamiast zachwytu pozostało mi poczucie niedosytu. Pamiętajcie jednak, że to wyłącznie moje odczucia. Każdy z nas czyta inaczej, zwraca uwagę na inne rzeczy i ma prawo do własnej opinii.

[Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Niegrzeczne Książki] ig romantic_soul_artist Dziękuję za egzemplarz do recenzji ♥︎ Dzień dobry 👋🏻🤍 Mam wrażenie, że motyw mafii powoli zaczyna zataczać koło, a znalezienie czegoś, co naprawdę potrafi zaskoczyć, staje się coraz trudniejsze. I właśnie z takim nastawieniem podeszłam do Oswojonego diabła. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i niestety jej styl pisania nie do końca mnie porwał. Nie oznacza to, że przez książkę nie da się przebrnąć, ale zabrakło mi czegoś, co sprawiłoby, że naprawdę wciągnęłabym się w tę historię. Mam też małą uwagę natury technicznej: kiedy w rozdziałach pojawia się perspektywa innego bohatera, przydałoby się wyraźniejsze oznaczenie. Początkowo można się trochę pogubić i potrzebowałam chwili, żeby połapać się, kto właściwie przejął narrację. Sama fabuła jest okej. Mamy Hanię, która pracuje w krakowskim szpitalu, a na jej drodze staje włoski mafioso Serrano. I wiecie co? Polska, Kraków, szpital, a do tego niebezpieczny Włoch z mafijnego świata. Brzmi znajomo? Bo mnie od razu przemknęło przez głowę 365 dni. Oczywiście samo podobieństwo pewnych motywów nie przesądza jeszcze o jakości książki, ale tutaj już od początku można wyczuć, w jakim kierunku zmierza ta historia. Serrano został wykreowany na typowego bossa. Jest bezwzględny, okrutny i przyzwyczajony do tego, że dostaje wszystko, czego chce. Szczególnie widać to w jego podejściu do Hanny, które momentami naprawdę trudno zaakceptować. I nie, nie liczcie na to, że nagle odkryjemy w nim ogromne pokłady wrażliwości. Alessandro przez większość książki konsekwentnie trzyma się swojego charakteru, a jego zachowanie nie staje się nagle dużo łagodniejsze tylko dlatego, że w grę wchodzą uczucia. Jeśli chodzi o motywy mafijne, odhaczamy tutaj właściwie całą listę. Dziewczyna wpada w oko niebezpiecznemu mężczyźnie, więc ten uznaje, że skoro jej chce, to po prostu musi ją mieć. Pojawia się porwanie, wywiezienie, więzienie, a przecież nie może zabraknąć również ślubu, przy którym oczywiście coś musi pójść nie tak. Do tego zasadzki, krew, przemoc, namiętność i cała masa emocji. Brakuje tylko ptaszka przy każdym punkcie na liście. Nie twierdzę, że każdy z tych motywów jest zły, bo przecież właśnie za nie część czytelników lubi romanse mafijne. Problem w tym, że kiedy wszystko zaczyna być aż tak przewidywalne, trudno o efekt zaskoczenia. Właściwie mogłabym zrobić wam listę tego, co znajdziecie w tej książce, i oszczędzić wam czytania… ale wtedy nie byłoby już żadnej niespodzianki. Największy problem miałam jednak z Hanną. Z założenia jest silna, zadziorna i nie daje sobie w kaszę dmuchać, ale jej zachowanie nie zawsze idzie w parze z tym wizerunkiem. Niektóre decyzje wydawały mi się mało przemyślane, a reakcje bohaterki momentami wręcz infantylne. Trudno mi było wtedy traktować ją jako postać, która rzeczywiście potrafi postawić się komuś takiemu jak mafijny boss. Oczywiście rozumiem, że człowiek w trudnej sytuacji nie zawsze zachowuje się racjonalnie, ale tutaj niektóre sceny zwyczajnie nie przekonywały mnie pod względem kreacji bohaterki. Sama relacja głównych postaci to przede wszystkim napięcie seksualne, podteksty i dość dosadne, momentami wręcz wulgarne określenia. Chemia między nimi jest budowana głównie na pożądaniu, a namiętność zdecydowanie wysuwa się na pierwszy plan. Mnie jednak zabrakło większej głębi w ich relacji, takiej, która pozwoliłaby mi uwierzyć, że łączy ich coś więcej niż przyciąganie, emocjonalne przepychanki i nieustanna walka o kontrolę. Na szczęście znalazłam też postać, której rozdziały czytałam z większą przyjemnością. Mowa o ciotce Caterinie, która była dla mnie jednym z ciekawszych elementów tej historii. Czasami wystarczy jedna postać, która przyciąga uwagę, żeby czytanie stało się odrobinę przyjemniejsze, nawet jeśli pozostałe elementy nie do końca spełniają oczekiwania. Podsumowując, daje 2,5 ★. Fabuła jest dość przewidywalna, bohaterowie nie zawsze przekonują, a relacja głównej pary opiera się przede wszystkim na namiętności. Doceniam spójne utrzymanie Alessandro w roli bezwzględnego mafiosa ale to dla mnie za mało, żeby wystawić wyższą ocenę. Jeśli lubicie typowe romanse mafijne i nie przeszkadza wam korzystanie ze sprawdzonych schematów, możecie spróbować. Ja natomiast liczyłam na coś, co odrobinę bardziej wyjdzie poza dobrze znane ramy.

[współpraca reklamowa: @wydawnictwoniegrzeczneksiazki ] ,, —Przetrwała twoją matkę.Przetrwała porwanie i jeszcze pyskuje przy śniadaniu.Jeśli Cię nie zadźga albo nie utnie Ci klejnotów,to będziesz miał dużo szczęścia”. Hanna pracuje jako pielęgniarka. Kiedy musi zająć się pewnym upartym pacjentem, żeby nic mu się nie stało, kobieta decyduje się na pewien ryzykowny krok. Przywiązuje niesfornego mężczyznę do łóżka, a on w odwecie, ponieważ Hanna nie jest świadoma, kim jest, postanawia ją porwać. Jak skończy się spotkanie z Alessandrem? Hanna pracuje w szpitalu. Kiedy musi zająć się pewnym mocno upierdliwym pacjentem, nie próbuje się dowiedzieć, kim on jest. Ma tylko nie dopuścić do tego, by rozszarpał świeżo założone szwy. Mężczyzna nie dość, że odmawia jakiejkolwiek współpracy, by praca Hanny przebiegała w spokojnej atmosferze, to zupełnie ma gdzieś, czy znowu się wykrwawi. Hanna jako jedyna kobieta nie odpuszcza mu i nie spodziewa się, że za sprawą tego mrocznego faceta jej życie za chwilę bardzo szybko się zmieni. Alessandro nie spodziewał się, że pobyt w szpitalu może być tak irytujący. Musieli zszyć mu ranę, a on ewidentnie ma dosyć tego miejsca. Kiedy widzi Hannę i próbuje być znów upierdliwym typem, ona nie boi się dla jego dobra naruszyć jego bezpiecznej strefy. Nie wie, że popełniła jeden poważny błąd, kiedy zdecydowała się go unieruchomić, żeby musiał przeżyć, a rana mogła się zagoić. Nie mając pojęcia, kim on jest, naraziła się Alessandrowi, a on bierze to, czego chce, bez pytania i wywozi ją na Sycylię. Alessandro to nie jest zwykły szpitalny pacjent. Jest mafijnym szefem, który nie zawaha się przed niczym, by osiągnąć własny cel. Nie planował tego, że Hanna do niego przyjdzie jako pielęgniarka, ani tego, że zapragnie kobiety, która nie da mu się tak łatwo podporządkować. Pielęgniarka mu się stawia i nie słucha jego rozkazów, więc Alessandro bierze ją siłą i wywozi na Sycylię, do swojego imperium. Jednak chociaż bardzo próbuje ją okiełznać, ona ciągle z nim walczy, co podsyca wściekłość Bossa włoskiej mafii. Chcąc zmusić ją do posłuszeństwa i sprawić, by Hanna wreszcie mu się podporządkowała, zamyka ją w pokoju bez możliwości wyjścia. Traktuje ją tak, jak uważa, by Hanna zrozumiała, że to on tutaj dyktuje zasady, a ona musi mu się poddać. Temperamentna Polka, która rzuca czym popadnie w Alessandra, nie da się tak łatwo. Nie spodziewała się, że zostanie porwana i ze swojej zwykłej codzienności trafi do świata, w którym przemoc jest na porządku dziennym, luksus to status, a bezwzględne łamanie zasad może ją bardzo wiele kosztować. Pomimo tego, że Alessandro próbuje ją okiełznać, Hanna nie jest ani cicha, ani potulna jak owieczka. Pozwala, by Alessandro myślał, że już się poddała, usypia jego czujność, a przy tym stale szuka rozwiązania, by odzyskać upragnioną wolność. Aaa, jakie to było świetne! Hanna jest cudowna. Kocham tę wariatkę, która zaciekle walczy z Serrano. Cokolwiek znajdzie pod ręką, rzuca w niego. Trzeba przyznać, że chociaż Hanna jest naprawdę jak dzika kotka, której nie da się okiełznać i nigdy nie wiadomo, kiedy Cię zaatakuje, to wnosi do życia Alessandra powiew świeżości. Na pewno z tą kobietą nie będzie się nudzić. Ona pragnie wolności, a on chce ją sobie podporządkować. Chce, żeby zaakceptowała jego warunki, ale nie z Hanną takie akcje! Ona już planuje, co mu zrobi. Bardzo mi się podoba, że nie daje się tak łatwo i ciągle walczy, pomimo że nie prosiła się o wejście do tego świata. Od potwora, któremu ta kobieta chętnie wykłuje widelcem oko, do mężczyzny, którego Hanna zaczyna pragnąć. Muszę przyznać, że między nimi jest naprawdę gorąco 🔥 Momentami niebezpiecznie, bo Hanna to nie kicia, której dasz smaczek i koniec🤭. Nawet pijana Hanna jest taka urocza. Jak ja się dusiłam ze śmiechu, żeby tylko nie obudzić dzieci, kiedy tu się takie akcje działy! 😂 Kocham też tę ciotkę Caterinę. Ma kobieta naprawdę temperament! Już myślałam, że jedna wiedźma poleciała, a tu kolejna przyjdzie dyrygować Hanną. A tu proszę! Chichoczący Alessandro jest taki słodki, a ja śmiałam się razem z nim. Nie sądziłam, że tak dobrze spędzę czas z tą książką. Nie mogłam jednak trochę znieść tego, że Elena tak bardzo pomiatała Hanną, chociaż to nie jej wina, w jakim środowisku się wychowała.W czym niby była gorsza. Dziękuję wydawnictwu za możliwość zrecenzowania książki,,Oswojony diabeł “☺️❤️.

Przyznam szczerze, że początek tej książki nie należał do najłatwiejszych. Miałam spory problem z tym, w jaki sposób Alessandro traktował Hannę i przez pierwsze rozdziały trudno było mi to zaakceptować. Na szczęście Hanna nie była bohaterką, która bez słowa godzi się na wszystko. Wręcz przeciwnie walczyła o siebie, potrafiła postawić na swoim, nie dawała się zastraszyć i zawsze miała odwagę wyrazić własne zdanie. To właśnie jej charakter sprawił, że z ciekawością czytałam dalej. Z każdą kolejną stroną zauważałam jednak, że nasz „Diabeł” zaczyna powoli mięknąć. Coraz częściej pokazywał swoje inne oblicze, a jego stosunek do Hanny stopniowo się zmieniał. Bardzo podobało mi się obserwowanie tej przemiany, bo wszystko rozwijało się naturalnie. Z każdą kolejną stroną czułam, jak coraz bardziej wciągam się w tę historię. Autorka świetnie budowała napięcie i sprawiała, że praktycznie cały czas chciałam wiedzieć, co wydarzy się za chwilę. Tutaj wszystko miało swój rytm. Relacja Hanny i Alessandro rozwijała się stopniowo, a ich rozmowy, spojrzenia i wzajemne docinki były pełne emocji. Najbardziej podobało mi się to, że ich uczucie nie pojawiło się nagle. Czytelnik może obserwować, jak oboje powoli zaczynają patrzeć na siebie inaczej. Każde wspólnie spędzone chwile, kolejne rozmowy i sytuacje, w których musieli sobie zaufać, sprawiały, że między nimi rodziło się coś wyjątkowego. Ogromnym atutem tej książki są również sami bohaterowie. Hanna od samego początku zdobyła moją sympatię swoją odwagą i charakterem. To kobieta, która nie czeka, aż ktoś ją uratuje. Potrafi zawalczyć o siebie, nie rezygnuje z własnych przekonań i mimo wielu przeciwności nie traci swojej siły. Bardzo lubię takie kobiece postacie, bo pokazują, że można być jednocześnie wrażliwą i niezwykle silną. Alessandro natomiast jest bohaterem, którego trudno jednoznacznie ocenić. Z jednej strony jest pewny siebie, stanowczy i nieprzewidywalny, z drugiej stopniowo poznajemy jego kolejne oblicza. Im więcej o nim czytałam, tym bardziej byłam ciekawa, co kryje się pod tą twardą maską. To właśnie możliwość odkrywania go razem z Hanną sprawiała, że nie potrafiłam oderwać się od książki. Bardzo spodobał mi się również klimat całej historii. Mafijny świat został przedstawiony w taki sposób, że czułam jego atmosferę niemal na każdej stronie. Tajemnice, niebezpieczeństwo, ciągłe napięcie i niepewność sprawiały, że fabuła ani na chwilę nie zwalniała. Autorka umiejętnie przeplatała spokojniejsze momenty z tymi pełnymi akcji, dzięki czemu książka była niezwykle dynamiczna i ani przez moment mnie nie nudziła. Tutaj emocji zdecydowanie nie brakowało. Były momenty, które wywoływały uśmiech, były takie, które sprawiały, że serce biło szybciej, i takie, po których natychmiast chciałam dowiedzieć się, co wydarzy się dalej. Ta książka uświadomiła mi również, jak ważne jest, by nigdy nie zatracić siebie dla drugiej osoby. Najbardziej podobało mi się to, że Hanna mimo wszystkich przeciwności nie zrezygnowała ze swojego charakteru i nie pozwoliła nikomu odebrać sobie godności. Dzięki temu ich relacja miała szansę rozwijać się na zupełnie innych zasadach. Mimo że początek tej historii nie do końca mnie przekonał i potrzebowałam chwili, żeby odnaleźć się w relacji głównych bohaterów, z każdą kolejną stroną zakochiwałam się w tej książce coraz bardziej. Autorka stworzyła historię pełną emocji, napięcia i bohaterów, których losy naprawdę angażują. Ostatecznie ,,Oswojony Diabeł’’ okazał się książką, od której trudno było mi się oderwać. To właśnie takie historie lubię najbardziej takie, które potrafią zmienić moje pierwsze wrażenie i sprawić, że na końcu zamykam książkę z uśmiechem oraz poczuciem, że był to naprawdę dobrze spędzony czas.

💛 RECENZJA 💛 [WSPÓŁPRACA REKLAMOWA] Hanna na jednym z dyżurów w szpitalu ma zajmować się postrzelonym pacjentem VIP, który nie jest za bardzo skory do współpracy. Gdy on zaczyna przesadzać, a dziewczyna boi się, że rozerwie szwy, przypina niezdyscyplinowanego pacjenta do łóżka. Nie ma pojęcia, że popełniła właśnie najgorszy błąd w życiu, który będzie kosztował jej wolność. Bo on nie ma żadnych hamulców, a teraz chce jej. Jedynej kobiety, która miała odwagę mu się przeciwstawić. O matko ta książka to jazda bez trzymanki i właśnie takie mafijne historie uwielbiam najbardziej. Gdzie jest przemoc, porwania, brutalność, namiętność i świetny humor. To jest moje idealne połączenie tego gatunku. Mrok przełamany komedią. Chociaż muszę się czepić jednego. Gdyby nie to, to historia miałaby 10/5⭐️ ostro wybijając się poza skalę. Zabrakło mi większej stanowczości z jej strony, dłuższego buntowania się. Zwłaszcza na początku i nie ulegania tak szybko namiętności podczas kłótni. Pomimo jej ostrego charakterku wychodziło to niestety mało realistycznie. A jednak pełen realizm jest dla mnie istotny w takich historiach. Dobra koniec czepiania. Teraz już będą same zachwyty. Główna bohaterka jest po prostu nie do podrobienia. To jakie akcje ona tam odwalała, jak się do niego odnosiła, ta jej furia. No kobieta petarda. Ja po prostu kisnęłam ze śmiechu na te wszystkie akcje. A jeszcze jak na salony wkroczyła jego ciotka to już w ogóle był hit. Mistrzyni. Nie raz popłakałam się ze śmiechu. Już dawno się tak nie ubawiłam przy mafijnej historii. Nasz tytułowy Diabeł czyli Alessandro to naprawdę Diabeł w ludzkiej skórze. Człowiek bez skrupułów. Biorący to na, co ma ochotę nie patrząc na konsekwencje czy zdanie kogokolwiek. A zwłaszcza samej zainteresowanej. To bohater, któremu ma się ochotę ciosać kołki na głowie za bezczelność, apodyktyczność i tą kipiącą pewność siebie. On do samego końca zachowuje się jak neandertalczyk nie szanujący jej zdania. Robi to na, co ma ochotę. A ona musi go słuchać. A jeśli nie to wlatuje szantażyk. Jest mafiozem z krwi i kości, który nie daje sobie wejść na głowę. To nie ten typ, co da się okręcić wokół palca kobiecie. Owszem ma na jej punkcie obsesję i teoretycznie powinien się płaszczyć u jej stóp by zyskać jej aprobatę. O nie. Nic bardziej mylnego. To on od samego początku do końca rozdaje tu karty. Takie wrażenie daje nam tylko jej perspektywa w tej historii. Od niego dostajemy tylko jeden rozdział na samym końcu. I szczerze mówiąc nie dajcie się zmylić temu tytuowi, bo tego faceta nie da się oswoić 😉 I to było takie odświeżające, bo nie robi się z niego rozmemłana klucha, bo jest zakochany. To tyran w pełnej krasie, który uchyliłby jej nieba jeśli będzie posłuszna. Ale wiecie jak to jest z tym posłuszeństwem u słowianek 😂 Sama erotyka jest dosyć pikantna i mocna. Chociaż nie jest bardzo rozbudowana. W zasadzie on bierze, co chce. A ona na tym korzysta. Nie ma tu jednak sensualności czy zmysłowości. Co, dla niektórych może być kontrowersyjne. Bo trochę to tak się waha na granicy zgody. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że jest przetrzymywana wbrew jej woli. A on lubi bawić się w szantaże i manipulacje. Podsumowując jest to historia pełna brutalności, krwawych momentów, manipulacji, tortur, obsesji. Owszem jest również pełna humoru, ale słodyczy czy romantycznych gestów zdecydowanie nie uświadczycie. Zdecydowanie idąca w dark mafię. To świat pełen męskiej dominacji, gdzie kobieta nie za bardzo ma prawo głosu.

🖤ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊᴀ ᴏꜱᴡᴏᴊᴏɴʏ ᴅɪᴀʙᴇᴌ🖤 |współpraca reklamowa| Do sięgnięcia po tę książkę zachęcił mnie opis oraz motywy. Niestety sama historia okazała się po prostu słaba. Nie umiałam wciągnąć się w fabułę ani polubić się ze stylem pisania autorki. Dlatego zdecydowałam się na DNF, ponieważ nawet audiobook nie uratował sytuacji. A uwierzcie mi, naprawdę chciałam znaleźć w tej książce cokolwiek, co pozwoliłoby mi ją dokończyć lub zmienić o niej zdanie. Niestety tym razem się nie udało. Odnosiłam też wrażenie, że wszystko działo się zdecydowanie zbyt szybko, przez co panował chaos. Sama historia nie dawała mi powodów, żeby z zaangażowaniem śledzić dalsze losy bohaterów. Zmuszałam się do czytania, aż na stronie 150 po prostu się poddałam. Nie pomogła również kreacja głównych bohaterów. Hanna momentami sprawiała wrażenie niezbyt inteligentnej, co mocno mnie irytowało. Z czasem stała się dla mnie po prostu nijaka. Nie potrafiłam dostrzec w niej charakteru ani niczego, co sprawiłoby, że mogłabym się z nią zżyć. Na początku może i mnie zaintrygowała, ale w miarę czytania stawała się coraz bardziej bezbarwna. Straciła swoją iskrę i nie próbowała nawet walczyć. Jeszcze większym problemem był dla mnie główny bohater. Zdecydowanie nie potrafiłam go polubić, a jego postać była jednym z głównych powodów, dla których ostatecznie zrezygnowałam z dalszego czytania. Jego zachowanie i sposób, w jaki traktował główną bohaterkę, bardzo mnie zniesmaczyły i odpychały. Nie do końca odpowiadał mi również sposób przedstawienia relacji między bohaterami. Uważam, że przez to, jak główny bohater traktował Hannę, nie powinno być między nimi żadnej relacji. To, co się między nimi narodziło, było dla mnie po prostu chore i nienormalne. Kolejną kwestią była ilość scen intymnych oraz sposób ich opisywania. Zamiast urozmaicać historię, skutecznie mnie od niej odpychały. Nie przypadło mi do gustu to, jak zostały przedstawione. Było ich zdecydowanie za dużo, a do tego nie wnosiły nic do fabuły. Nie polubiłam się również ze stylem pisania autorki. Bardzo mnie męczył i sprawiał, że chciałam jak najszybciej zakończyć czytanie i zapomnieć o tej historii. Liczyłam na to, że z czasem w końcu się wciągnę, ale niestety nic takiego się nie wydarzyło. Nawet zmiana formy na audiobook nie pomogła, choć naprawdę miałam nadzieję, że w ten sposób uda mi się dokończyć książkę. Ostatecznie zdecydowałam się na DNF, ponieważ dalsze słuchanie nie miało dla mnie żadnego sensu. Nie chciałam kończyć książki na siłę tylko po to, żeby poznać zakończenie. Nie lubię czytać czegoś wbrew sobie, zwłaszcza gdy dana historia wywołuje we mnie tyle irytacji. Jest mi naprawdę przykro, że ta książka okazała się moim DNF-em. Jednak jak zawsze warto wyrobić sobie własne zdanie na jej temat. Bo wam może się spodobać i stać się waszą ulubioną książką.

Książka "Oswojony diabeł" jest debiutancką powieścią autorki. To romans mafijny, w którym znajdziemy motyw enemies to lovers, udawanego związku, forced proximity oraz age gap. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Plusem jest to, że lektura nie wymaga od nas nadmiernego skupienia. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, dobrze poprowadzona i chociaż jest dość przewidywalna nie odebrało mi to radości z czytania. Natomiast bohaterowie zostali w ciekawy, niejednoznaczny i dość charakterny sposób wykreowani. Historia została przedstawiona z perspektywy głównej bohaterki - Hanny, dzięki czemu mogłam poznać jej myśli, odczucia, a także lepiej zrozumieć jej zachowanie, podejmowane decyzje. Polubiłam ją, bo naprawdę walczyła z Alessandro, nie dawała się zastraszyć i potrafiła postawić na swoim, dopiero z czasem zaczęła ulegać mężczyźnie, chociaż tutaj nie obyło się bez manipulacji z jego strony. Żałuję, że autorka nie pokusiła się o przedstawienie perspektywy Alessandra, ponieważ byłam ciekawa jego myśli, uczuć i motywacji, a także tego, jak postrzegał Hannę i rozwijającą się między nimi relację. Pozwoliłoby mi to lepiej zrozumieć jego zachowanie, zajrzeć za maskę, którą na co dzień przybierał. Tym bardziej, że momentami naprawdę miałam ochotę wejść do tej książki, żeby mocno nim potrząsnąć i przemówić mu do rozsądku, bo jego zachowanie potrafiło doprowadzić mnie do frustracji. Ich relacja to starcie dwóch silnych charakterów, pełne napięcia, walki o dominację i niebezpiecznej fascynacji. Istotną rolę w tej historii odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamętu do życia Hanny, ale również Serrano, mowa głównie o rodzinie mężczyzny. Oczywiście jak na romans mafijny przystało nie brakuje tutaj bezwzględnych zasad, przemocy, tajemnic, niebezpiecznych układów oraz walki o kontrolę. Zaufanie jest luksusem, a każdy błąd może mieć poważne konsekwencje o czym przekonają się bohaterowie tej opowieści. Nie jest to może historia, która całkowicie mnie zachwyciła, ale zdecydowanie ma w sobie coś, co sprawia, że warto dać jej szansę.

*współpraca reklamowa* 👉Patrząc na samą okładkę widziałam wszystko to co lubię, czyli mafię, diabła w ludzkiej skórze, namiętność i mrok, nie zakładałam nawet na moment, że książka mnie zawiedzie i na szczęście nie zawiodła, choć nie była ona idealna. To romans mafijny, z szybką akcją, z hot scenami, z mrokiem i walką, to książka od której nie mogłam się oderwać, i która bardzo mi się podobała, choć pozostawiła po sobie ogromny niedosyt. 👉Powiedzieć, że dobrze się bawiłam przy tej książce to jak nic nie powiedzieć. Z jednej strony to była petarda, taka niemal dokładnie w moim stylu. Polka i mafiozo, porwanie, szantaż, walka która wiadomo czym się skończy, choć autorka nagina szablony i nie raz zaskakuje, mafijne klimaty na dość wysokim poziomie. W jakimś sensie fabuła przypomina zabawę w kotka i myszkę, ona ucieka, on ją goni, ale ta gra pozbawiona jest jakichkolwiek zasad, a Alessandro robi to co uważa za słuszne, choć przez to nie do końca można go polubić. Z kolei Hanna walczy, stawia się, ale to tylko prosta kobieta, która chcąc nie chcąc musi ulec silniejszemu, z tego co obserwuję w recenzjach, budzi ona irytację, po części się zgadzam, bo za dużo tutaj takich wahań, a za mało rozmowy i konsekwencji, ale mimo wszytko wydaje mi się to realne. 👉Z drugiej jednak strony powieść moim zdaniem nie jest kompletna, nie do końca została ona dopracowana, autorka troszkę przeszarżowała z tą grą pomiędzy główną parą.Zabrakło mi tutaj rozwinięcia wielu wątków, również tego romantycznego. Najbardziej zawiodła mnie końcówka, bo tam właśnie pozostało najwięcej niedopowiedzeń, trochę jakby ta historia została urwana. 👉Książkę przeczytałam za jednym zamachem, mega dobrze spędziłam przy niej czas, który przestał mieć dla mnie znaczenie, przez co o mało nie spóźniłam się po odbiór syna z przedszkola. To historia bardzo w moim stylu, dynamiczna, intensywna, mafijna, pełna zwrotów akcji, przemocy, niebezpieczeństw i trudności, choć może odrobinę za szybka i za mało dopieszczona, no i urwana w najciekawszym momencie. Mimo wszystko polecam, zwłaszcza fanom romansów mafijnych. *olilovesbooks2*

Kiedy on myśli, że wystarczy być niebezpiecznym i przystojnym, żeby świat leżał mu u stóp. Wtedy pojawia się ona. 🖤 O co chodzi Hanna Adamska pracuje w krakowskim szpitalu dla VIP-ów. Kiedy poznaje Alessandro Serrano, szefa sycylijskiej mafii, jej życie wywraca się do góry nogami. Mężczyzna postanawia ją porwać i uczynić swoją żoną, jakby wybór partnerki był kolejnym punktem na liście mafijnych interesów. Hanna nie zamierza jednak potulnie zaakceptować narzuconej sytuacji i szuka sposobów, by odzyskać kontrolę nad własnym życiem. 🔥 Bohaterowie Hanna jest konsekwentna w swoim uporze. Nie uznaje nagle, że porwanie to całkiem romantyczna sprawa. Kombinuje, próbuje różnych rozwiązań, czasem wpada na głupie pomysły, ale trudno jej się dziwić, skoro łapie się każdej możliwej deski ratunku. Dzięki temu wypada wiarygodnie, zamiast zapominać o własnych zasadach, gdy tylko porywacz odpowiednio na nią spojrzy. Alessandro ma władzę, pieniądze i najwyraźniej przekonanie, że kobietę również można sobie po prostu wziąć. Jego motywacje nie do końca rozumiałam, a brak jego perspektywy sprawił, że psychologicznie wypadł dość płasko. Ciotka- czarny koń zawodów. Jestem fanką i tyle. 🥀 Klimat Czysta próba sił i ciągłe przeciąganie liny. On próbuje ustalać własne zasady, ona na każdym kroku udowadnia, że nie da się złamać. Nie wszystko kupiłam. Nagłe zwroty akcji i fizyczne pożądanie Hanny wobec faceta, którego psychicznie nienawidziła, nie zawsze do mnie przemawiały. Nie przekonała mnie też motywacja Alessandro do porwania kobiety i zamiaru wychowania jej sobie na żonę. Doceniam jednak, że nie dostajemy kolejnej historii o ofierze, która po trzech sekundach zakochuje się w porywaczu i uznaje, że w sumie to on jest całkiem słodki. 📚 Dla kogo Dla osób, które lubią romanse mafijne z bohaterką mającą własne zdanie i nie oczekują, że każda trudna sytuacja zostanie rozwiązana pocałunkiem. 😈 Werdykt Okazuje się, że można napisać romans o porwaniu, w którym bohaterka zachowuje charakter, zamiast mylić syndrom sztokholmski z wyjątkowo intensywną chemią. I ja to doceniam.

[ współpraca reklamowa z @wydawnictwoniegrzeczneksiazki ] RECENZJA: Są takie motywy w literaturze, obok których po prostu nie potrafię przejść obojętnie, zwłaszcza gdy w grę wchodzą mafijne klimaty, niebezpieczni mężczyźni i silne kobiety, które nie mają w zwyczaju schodzić komukolwiek z drogi. „Oswojony diabeł” Justyny Krawczyk od samego początku obiecywał starcie charakterów i muszę przyznać, że bawiłam się przy nim rewelacyjnie. To, co skradło moje serce w tej historii, to absolutnie fenomenalna dynamika między głównymi bohaterami. Ona to czysty żywioł, kobieta z charakterem, która w szpitalnym korytarzu nie zamierza uginać się pod ciężarem niczyjego nazwiska. On, przyzwyczajony do bezwzględnego posłuszeństwa, władzy i tego, że świat kręci się wokół jego zasad. Ich zderzenie to była czysta poezja: mnóstwo napięcia, iskrzących potyczek słownych i specyficznego uroku, który sprawiał, że z ogromnym uśmiechem śledziłam każdą ich wspólną scenę. Autorka świetnie dozuje emocje i buduje atmosferę. Choć fabuła miejscami bywa przewidywalna, to w ogóle mi to nie przeszkadzało, bo całość nadrabiała świetnym klimatem, poczuciem stałego zagrożenia i duszną atmosferą, która nie pozwala na odłożenie książki. Podobało mi się również to, że akcja nie pędziła na złamanie karku. Były momenty na złapanie oddechu, które tylko potęgowały nadchodzące napięcie i nadawały lekturze świetnego rytmu. Warto też podkreślić, jak dobrze autorka poradziła sobie z emocjonalną stroną tej relacji. Przejście od oporu, buntu i twardego stawiania granic do powolnego, pełnego niepewności wpuszczania drugiego człowieka do swojego świata zostało rozegrane bardzo wiarygodnie. Dzięki temu cała ta skomplikowana więź nie wydaje się sztuczna, lecz angażuje czytelnika na maksa i sprawia, że losy bohaterów śledzi się z autentycznym zaangażowaniem. Jeśli lubicie mroczne, pełne testowania granic i potyczek słownych relacje, w których nic nie jest podane na tacy, ten tytuł zdecydowanie zasługuje na Waszą uwagę. Ja zamknęłam tę książkę z dużym zadowoleniem i polecam ją z czystym sercem.

Co się stanie, gdy połączymy waleczną Polkę i bezwzględnego bossa mafii, który wie, czego chce? A chciał jej po tym, jak przykuła go pasami do łóżka szpitalnego. Powstanie wybuchowa para 🤭. Ja pierdacze, ale to była zajefajna historia. Nieźle się przy niej uśmiałam, a raczej z wojny, jaką prowadziła Hanna z Alessandra em. Typowa polka, która stawiała się mu na każdym kroku i robiła zamach na bossa miękkim kapciem 😅. On chciał jej, więc ją uprowadził. Dla niej zerwał sojusz i zaręczyny z inną, po tym, gdy przekonał się na własnej skórze, że Hanna to babka z pazurem, która będzie idealna na jego donnę. Czy ona chciała jego? Oczywiście, że nie i z nim walczyła, i to nie tak, że nagle powstało wielkie big love po tygodniu z przystojnym mafiozo. Ponieważ ona prowadziła z nim wojnę o swoją wolność, i to długo. Oj, bardzo długo z nim walczyła i marzyła o ucieczce, ale on był bardzo zawzięty, by osiągnąć swój cel i wzbudzić w niej uczucia. Robił wszystko, podejmował radykalne kroki, by poprzestała swoją walkę. I po pewnym, długim czasie jej ciało, ulegało na każdy jego dotyk, ale rozum, ten się nie poddawał. Niestraszne były jej żadne groźby, które Alessandro kierował w jej stronę, a wręcz przeciwnie, to tylko podsycało jej upór. Ale po pewnym czasie każda mocna wymiana zdań, każda kłótnia nakręcała ich ku sobie. Leciały iskry tak bardzo, że aż dochodziło do namiętnego wrzenia, które kończyło się wybuchem przyjemność i po wszystkim znów wkraczali na wojenną ścieżkę 🫣. A zwłaszcza ona 🫡. Autorka ma lekki wciągający styl, a historia jest zabawna z dużą ilością plot twistów i trzymająca w napięciu. Trudno odłożyć ją choćby na chwilę. Fajnie poprowadzony wątek enemies to lovers i ma w sobie wszystko to, czego od dłuższego czasu oczekiwałam od romansu mafijnego. Czytajcie i przekonacie się sami, ale uwaga! Upór główniej bohaterki może być trochę irytujący albo wręcz przeciwnie będziecie trzymać za nią kciuki i jej kibicować 🤪.

"Kiedy zrozumiesz, że klatka jest zamknięta na dobre, zaczynasz ją meblować tak, żeby dało się w niej żyć. Czasem okazuje się, że strażnik wcale nie jest taki zły, zwłaszcza jeśli potrafi cię rozśmieszyć albo zadowolić." Hanna pracuje w krakowskim szpitalu dla VIP-ów, a i tam często można natrafić na ludzi z niebezpiecznych kręgów. Tak się dzieje tym razem, gdy jej pacjentem zostaje sam boss rodziny mafijnej, Alessandro Serrano, typ nieskory do współpracy, myślący, że może sobie pozwolić na wszystko. I jakie to było zdziwienie, gdy Hania w moment pokazała mu, że w kwestii leczenia ma niewiele do gadania. W tej chwili przypieczętowała swój los, wzbudziła gniew, a następnie zainteresowanie mężczyzny, do tego stopnia, że ten nie cofnie się przed niczym byleby ją zdobyć. Finalnie Hanna trafia na Sycylię, gdzie Alessandro próbuje "utemperować" jej charakter, za to ona nie zamierza ulec, za wszelką cenę pragnie odzyskać wolność. I wiecie co, ocena jest taka a nie inna, bo po prostu nie bawiłam się tak jakbym chciała przy tej historii. Wszystko działo się za szybko, najpierw skakanie sobie do gardeł, potem jakieś momenty dobroci, no nie.. Myślałam, że Hanna pokaże większy pazur, stanowczość..a tu wystarczył dotyk Alessandra i zapominała praktycznie o wszystkim co złe. Serrano to konkretna red flaga, taki bezwzględny typ, który myśli, że rządzi dosłownie całym światem. Niektóre sceny zbliżeń sprawiały, że czułam się zażenowana, sporo płytkich dialogów między bohaterami, kilka decyzji, które według mnie były irracjonalne. Jako plus dodam postać ciotki Serrano, Caterine...babka konkret, mówiąca co myśli, bez zbędnych słodkości, jak trzeba to i by zlała pupę! Pokochałam ją!🤣🖤 I żeby nie było, mimo wszystko spodobał mi się styl pisania autorki, jest lekki, da się wyczuć od razu, że to debiut, i jak wiadomo, nikt nie jest od razu we wszystkim mistrzem. Ale z czasem na bank będzie coraz to lepiej!

Oswojony diabeł 😈/😈😈😈😈😈 [współpraca reklamowa] Hanna jest pielęgniarką w prywatnym szpitalu w Krakowie. Na oddziale pojawił się pacjent VIP, Alessandro Serrano, włoski mafioso. Mężczyzna został postrzelony. Hanna ma z nim problem, pacjent nie respektuje zaleceń lekarza. Pielęgniarka nie ma innego wyjścia dla dobra pacjenta musi ograniczyć go pasami i w tym momencie popełniła największy błąd. Alessandro stracił głowe dla Hanny, zrobi wszystko aby kobieta wróciła z nim na Sycylię. Hanna po powrocie do domu jest wykończona, pacjent VIP mocno dał jej w kość. Nieznany numer ciągle wydzwania, po odebraniu połączenia kobieta zamiera to Alessandro…. Kolejny dzień pracy jest ostatnim dniem Hanny w kraju. Serrano postanawia porwać pielęgniarkę. Sycylia okazała się największym koszmarem kobiety. System kar i nagród od teraz jest codziennością Hanny. Początkowo kobieta stawiała opór, jednak nic tym nie wskórała. Postanowiła zagrać w niebezpieczną grę z samym diabłem. Niestety ta historia nie spełniła moich oczekiwań. Po opisie spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Hanna pielęgniarka z prywatnego szpitala zostaje ofiarą sycylijskiego mafiosa. Zostaje porwana, przetrzymywana, nagradzana i karana. Alessandro ma obsesje na punkcie kobiety i nie cofnie się przed niczym. Ta historia miała potencjał ogromny, ale coś poszło nie tak. Liczne powtórzenia, infantylne czasami aż żenujące dialogi i fabuła którą się totalnie rozjeżdżała. Bohaterowie niezwykle irytujący. Mam wrażenie, że te romanse mafijne zaczynają być pisane na jedno kopyto 😫🤷🏼‍♀️. Brakowało tam emocji (prawdziwych nie wymuszonych ), niektóre dialogi aż raziły w oczy. Sceny zbliżeń 😳 wyjątkowo niedopracowane. Dodatkowo brak oznaczenia kategorii wiekowej😖. Niestety nie bawiłam się dobrze, próbowałam dobrnąć do brzegu, co było niezmiernie trudne. Naprawdę ciężko jest pisać negatywną recenzję, ale chcę być szczera wobec siebie i Was.

🗝️💍RECENZJA 🗝️💍 WSPÓŁPRACA REKLAMOWA @wydawnictwoniegrzeczneksiazki. Podobno nawet diabła można oswoić, wystarczy odważna, przebojowa kobieta, która się go nie boi. I tak było w tym przypadku – jej temperament sprawił, że zapragnął ją mieć na własność. Jeden dyżur w szpitalu zmienił jej życie nie do poznania. Miała tylko dopilnować, aby Alessandro przeżył noc, a jej czyny sprawiły, że mężczyzna zwrócił na nią swoją uwagę. Rządził twardą ręką, był postrachem wśród niebezpiecznych ludzi. Dlaczego więc ta kobieta nie bała się mu powiedzieć „NIE”? Zawsze dostawał to, czego pragnie, a tym razem pragnie kobiety na wyłączność,a jego metody nie będą zgodne z prawem. Problem w tym, że po kolejnej kłótni, ucieczkach oraz napięciach rodzi się pragnienie trudne do opanowania. To mafijna historia, która wciąga w wir niebezpiecznego świata, w którym obsesja osiąga nowy poziom. Fabuła jest dobrze poprowadzona, a uknute kłamstwa napędzają całą akcję.W mafijnym świecie miłość zawsze była słabością, jednak nie dla niego. On coraz bardziej pragnie czegoś zakazanego. Kiedy kobieta go odpycha, on znajduje sposoby, aby pragnęła jego towarzystwa. Jego gra emocjami jest imponująca – wie, jak podkręcić temperaturę i wyegzekwować posłuszeństwo. Silna, niezależna kobieta, którą zmusił szantażem do wyjazdu na Sycylię. Myślał, że trafił na szarą myszkę – cóż, był w błędzie. To prawdziwa lwica, która walczy do samego końca. Potrafi jednym słowem wyprowadzić go z równowagi i testować jego cierpliwość. Razem tworzą wybuchową parę. Połączył ich pełen nienawiści romans. Sceny zbliżeń to prawdziwa namiętność, którą czuć. Zrozumiała, że stała się jego obsesją, która narastała z każdym dniem. To historia, która zaskakuje nie tylko kreacją bohaterów, ale również niespodziewanymi zwrotami akcji, które ukazują brutalność mafijnego świata. Idealna na jesienne wieczory , bo podkręci temperaturę.

🔥Hanna to kobieta, która ma swój charakter i nie pozwala sobie wejść na głowę. Pracuje jako pielęgniarka i pewnie nawet przez chwilę nie pomyślała, że jeden z jej pacjentów tak bardzo namiesza w jej życiu. Alessandro to mężczyzna, który przywykł do tego, że wszyscy robią to, czego chce. Ale trafia na kobietę, która nie zamierza być mu posłuszna. I tutaj zaczyna się cała zabawa! 😈 🔥Przyznam szczerze, że najbardziej podobało mi się to, że Hanna nie zmieniła się nagle w potulną kobietę. Miała swoje zdanie, potrafiła odpowiedzieć Alessandrowi i nie raz pokazała mu, że nie tak łatwo ją złamać. Ich rozmowy i wzajemne docinki nieraz wywoływały uśmiech na mojej twarzy. 😂❤️ 🔥Alessandro to zdecydowanie bohater, obok którego trudno przejść obojętnie. Z jednej strony niebezpieczny i uparty, z drugiej coraz bardziej pokazujący, jak bardzo zależy mu na Hannie. Oczywiście nie wszystko między nimi było piękne i łatwe, ale właśnie te emocje sprawiały, że chciałam poznawać ich historię dalej. 🔥Nie zabrakło niebezpieczeństwa, zazdrości, rodzinnych zamieszań i sytuacji, które potrafiły zaskoczyć. Autorka zadbała też o sporą dawkę humoru, dzięki czemu książkę czytało mi się lekko i przyjemnie. To romans mafijny, w którym dużo się dzieje, a bohaterowie mają temperament, oj mają! 🔥 🔥Jeśli lubicie historie pełne namiętności, trudnych relacji i mężczyzn, którzy nie przyjmują odmowy, a do tego silne kobiece bohaterki, które potrafią pokazać pazur, to myślę, że warto dać tej książce szansę. 🔥„Oswojony DIABEŁ” zapewnił mi sporo emocji i kilka chwil, kiedy miałam ochotę powiedzieć Alessandrowi, żeby w końcu dał Hannie trochę spokoju! 😂 Ale chyba właśnie za to lubimy takie historie😉 Jeśli lubicie romanse mafijne, w których między bohaterami aż iskrzy, a każde z nich chce postawić na swoim to coś dla was? 😈❤️‍🔥 POLECAM❤

Tytuł: Oswojony diabeł Autor: Justyna Krawczyk Wydawnictwo: Niegrzeczne książki Ocena: ★ ★ ★ ★ ☆ [ współpraca reklamowa ] 𝘔𝘰́­𝘸𝘪­ł𝘦𝘴́… – 𝘻𝘢­𝘤𝘻𝘦̨­ł𝘢𝘮, 𝘱𝘰­𝘤𝘪𝘢̨­𝘨𝘢­𝘫𝘢̨𝘤 𝘯𝘰𝘴𝘦𝘮 – 𝘮𝘰́𝘸𝘪­ł𝘦𝘴́, 𝘻̇𝘦 𝘫𝘦­𝘴𝘵𝘦𝘮 𝘣𝘦𝘻­𝘱𝘪𝘦𝘤𝘻­𝘯𝘢. Hanna pracuje jako pielęgniarka w szpitalu dla VIP-ów. Pewnego dnia jej pacjentem zostaje Alessandro Serrano - uparty i arogancki, niebezpieczny Włoch. Pech chciał, że Hanna również ma charakterek i potrafi go pokazać. Kiedy Alessandro nie stosuje się do jej szpitalnych zaleceń, postanawia przypiąć go pasami do łóżka. Właśnie wtedy Włoch zaczyna interesować się pielęgniarką. Wbrew swojej woli Hanna wylądowała na Sycylii gdzie jej życie całkowicie się zmienia. Ta historia bardzo mi się spodobała. Uwielbiam romanse mafijne i raczej nie mam wobec nich wygórowanych oczekiwań. Styl autorki jest lekki, prosty i przyjemny, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę dobrze. A z tego co kojarzę to jest pierwsza wydana książka autorki. Bohaterowie zostali dobrze wykreowani. Alessandro to zdecydowanie nie jest potulny mafioza, jakich czasem można spotkać w tego typu książkach. Jest władczy, uparty i lubi mieć wszystko pod kontrolą, w tym Hannę. Dziewczyna musi liczyć się z jego zdaniem i robić to czego on chce. Alessandro nie zamierza jej wypuścić. Warto jednak pamiętać, że w książce pojawia się syndrom sztokholmski. Hanna z jednej strony nienawidzi Alessandra, nie akceptuje jego życia, czym się zajmuje i nie zgadza się na to jak ją traktuje. Z drugiej strony, kiedy między nimi dochodzi do bliższego kontaktu jej podejście się zmienia. Pojawia się również zazdrość. Pamiętajcie, że to romans mafijny, a nie historia pokazująca zdrowy związek. Zachowania bohaterów i ich relacja to coś, co w prawdziwym życiu nie powinno być traktowane jako wzór do naśladowania.

𝚁𝙴𝙲𝙴𝙽𝚉𝙹𝙰 𝚉𝙰𝚆𝙸𝙴𝚁𝙰 𝚂𝙿𝙾𝙸𝙻𝙴𝚁𝚈 Książka zapowiadała się na fajny mafijny romans z silną główną bohaterką, a dostałam toksycznego macho, absurdalne zachowania i syndrom sztokholmski. Hanna jest pielęgniarką w prywatnym krakowskim szpitalu. Jednym z jej pacjentów jest Alessandro - głowa sycylijskiej rodziny mafijnej. Kobieta zwraca uwagę mężczyzny, który postanawia ją porwać. Hanna trafia na Sycylię, gdzie zostaje wrzucona w nieznany jej świat. On traktował ją jak dziecko, a sam zachowywał się jak niedojrzały chłopiec. Groził jej, szantażował, karał za złe zachowanie (między innymi pozbawiając ją jedzenia czy zamykając w małym pokoju) i okazywał jej brak szacunku. Czy tak zachowuje się człowiek, który chce poślubić tę kobietę? Jego zachowanie było skandaliczne i toksyczne, a ja nie rozumiem zakończenia, w którym oni ostatecznie zostają razem. Hanna na każdym kroku się sprzeciwiała, biła i gryzła, ale nie dziwię się, że w końcu musiała zacząć robić to, czego chciał Alessandro, biorąc pod uwagę to, co wyprawiał. Najgorsze jest to, że on w ogóle nie zmienił swojego zachowania. Nie było tu miłości, bo jak mogłoby być jeśli grozisz swojej ukochanej, że skrzywdzisz kogoś jej bliskiego, tylko po to, aby zaczęła zachowywać się tak jak ty tego chcesz. To była manipulacja. Ich ciągłe kłótnie zaczęły mnie już męczyć. Szkoda też, że nie zostało wyjaśnione, dlaczego Alessandro przebywał w Polsce i co tak właściwie mu się stało, że trafił do szpitala. Jedynym plusem tej książki jest prosty język, dzięki któremu szybko się ją czytało. Cała historia wprawiała mnie jednak w złość z powodu zachowania głównego bohatera, zażenowanie i śmiech przy niektórych absurdalnych sytuacjach.

Tytuł: "Oswojony diabeł" Autor: Justyna Krawczyk Data premiery: 14.10.2026r. Wydawnictwo: @wydawnictwoniegrzeczneksiazki Kto był na targach w Krakowie, ręka w górę!🙋‍♀️ Ale o tym post jutro, hihi🤭 Ja póki co próbuje wyleczyć krtań, bo siadł mi głos 🙈 . . Ale teraz przejdźmy do "Oswojonego diabła". Książka mafijna, więc wiadomo na co się człowiek pisze😁 . Muszę od razu wspomnieć, że w powyższej historii wyłapałam trzy nazwiska bohaterów, które były kluczowe w moich książkach! Wyobrażacie to sobie? Miałam jedynie trzy nazwiska i wszystkie znalazłam tutaj 🤭 jestem naprawdę zaskoczona! Jest tyle nazwisk, a tu takie coś 😁 . . Ale wrócmy do historii :) . Hanna. Pracuje jako pielęgniarka w prywatnym szpitalu w Krakowie. Na oddział trafia boss mafii Alessandro. Mi od razu włączyła się przy nim czerwona lampka. W zasadzie Hanii też, ale jednak ona zachowywała się troszkę inaczej. No i cóż... Mężczyzna jej pragnie. A wiadomo - jak boss czegoś chce, to za wszelką cenę to dostaje. I tym razem również tak się stało. . . Wszystko byłoby dla mnie ok. Wiadomo, że to mafia i w ogóle... No, ale czytałam wiele mafijnych książek i ten wulgaryzm tutaj mnie raził. Nie mam problemu z przekleństwami od czasu do czasu, ale tutaj troszkę (dla mnie oczywiście) za dużo. Bohaterowie igrali ze sobą... chemia i pożądanie między nimi było ciągle wyczuwalne, ale jakiegoś większego uczucia czy emocji nie potrafiłam wyłapać. . I na koniec chcę podkreślić: to moja opinia, a wiadomo, że każdy odbierze książkę inaczej :-) Mnie się ona podobała! Naprawdę! A to, że coś mi przeszkadzało nie szufladkuje od razu do złej historii :-) . . Także sięgnijcie i wyróbcie sobie o niej własne zdanie :)

❤️‍🔥„Oswojony DIABEŁ” to dynamiczny romans mafijny z niezwykłymi ripostami,humorem oraz determinacją tytułowego diabła,by zdobyć upragnioną kobietę. ❤️‍🔥Bohaterka jest z twardo stąpającą kobietą,która żyje według własnych zasad.Ona nie da się zdłamsić po zabraniu jej na Sycylię. Pokazuje swój pazur i to mi ogromnie się podobało❕Jej postawa i nie poddawanie się,by żyć po swojemu owocuje w mnóstwo ciekawych zwrotów akcji. Potyczki z przyszłą teściową czy szaloną ciocią bossa jest zabawne i nieprzewidywalne. Hanni nuda nie grozi,bo codzienna determinacja diabła nie ustępuje,a Ona stawia mu czola. ❤️‍🔥Troszkę przewidywalna fabuła staje się historią od której ciężko się oderwać. Każda decyzja bohaterów,czy czyny niosą konsekwencje, a one potrafią zaciekawić tą lekturą jeszcze bardziej. Walka o przetrwanie i nieustępliwość bohatera jest niezwykle intrygująca. Ona ciągle zaskakuje,by uciec,a On jej nie pozwoli. Zaczyna się walka o przetrwanie i serca. ♥️ „Oswojony DIABEŁ” to świetny romans mafijny z humorem,ciętymi ripostami i niebezpieczeństwem,które pragnie zaatakować. Czeka,by zdobyć władzę i zniszczyć głowę rodziny mafijnej. A w to wplątana zostaje bohaterka,która musi zawalczyć o siebie i dzięki któremu poznaje zasady na Sycylii. Dzieje się dużo,szybko i szalenie❕Z bohaterami spędziłam świetne chwile👌 ❤️‍🔥Jeśli kochasz romanse mafijne- to powieść jest idealna dla ciebie-polecam ❤️‍🔥👌

🍁🍁🍁Post Recenzecki🍁🍁🍁 #współpracabarterowa #współpracareklamowa T: Oswojony Diabeł A:@juskrawczyk W: @wydawnictwoniegrzeczneksiazki Moliczki a teraz lecimy z tym co misie lubią najbardziej czyli? Groźni, przystojni faceci. O tak takie książki warte grzechu. Powiem wam tak zaczynając ją miałam takie wow fajna mocna bohaterka pokazująca pazur. Cos co lubie wiec juz zaczeło mi się podobać. Potem ta akcja stanela bohaterka stracila pazur dla swoich wygód co mnie demerwowało bo zapowiadało się super. Przez kolejne 100 stron bylo takie on chce ona nie ale wkoncu się łamie i tak wkółko. Akcja dopiero ruszyła później i powiem wam że ja płakałam i przeżywalam i chciałam wiecej. Przełomowe było jak przyjechala ciotka i potem dostalismy cała krase kobiety mafii. Zaczela sie akcja, walka o przetrwanie zadziorność . A sceny ze szpitala oddanie wolnosci z miłości tak piękne. Ale nie bylabym sobą gdybym coś nie znalazla co mnie wkurzyło. Urwany wątek z kuzynami nie wiemy co ciotka zrobiła, czy Alessanro dowiedział się że klamią, co z jego matka. Po zakończeniu mamy mnóstwo wątków które błagają o rozwiniecie. Wiec kochana autorko @juskrawczyk czy dostaniem drugi tom czy pozostawisz nas w niewiedzy co było dalej. Tej ksiązce brakuje tych kilku wątków i wkoncu tego ślubu. 4.5/5 #niegrzeczneksiążki #wydawnictwokobiece #czytamirecenzuję

IG: @ksiazkowe_zielone_migdaly  TT: @ksiazkowe_zielonemigdaly  📚 Oswojony diabeł  ✍️ Justyna Krawczyk 🏆 9/10 👉 Wydawnictwo Niegrzeczne książki  [Współpraca Recenzencka | @wydawnictwoniegrzeczneksiazki @juskrawczyk]  Hej.  Oswojony diabeł to historia po której można spodziewać się dosłownie wszystkiego. Mamy tutaj niebezpiecznego szefa włoskiej mafii, który trafia do prywatnej kliniki z raną postrzałową. A w jego oko wpada jedna z pielęgniarek. Harpia Hanna, nazywana też Harper.  Bez wahania postanawia ją porwać. Podstępem wywozi ja do Włoch gdzie w życie wprowadza swój skrupulatny plan zrobienia z niej swojej żony i królowej własnego imperium.  Hanna nie jest jednak łatwa zdobyczą, stawia się i nie ma zamiaru odpuścić mu faktu, że ją porwał.  Historia Hanny i Alessandro to jedna z tych historii, które możecie czytać od nowa zaraz po skończeniu ostatniej strony. Pióro autorki jest niezwykle przyjemne, a książkę czytało się bardzo szybko i sprawnie.  Oby więcej tego typu historii w mojej kolekcji.  Kto z was lubi motyw porwania i Enemies to Lovers nawet na ostatniej stronie w książkach? Bo mnie ta historia właśnie tym kupiła. Tags: #współpracareklamowa #oswojonydiabeł #JustynaKrawczyk #wydawnictwoniegrzeczneksiążki #Enemiestolovers 

Oswojony diabeł. Justyna Krawczyk. Hanna jest pielęgniarką w Krakowskim szpitalu, czasem zdarzają się jej pacjenci z sal VIP i tak trafia na Alessandra. Mężczyzna sieje postrach na oddziale i tylko Hanna potrafi go ustawić do pionu. Tak postrach Sycylii, a został ustawiony przez pielęgniarkę z Polski. Bo kto poważny by tak się zachował, wiedząc że za drzwiami zwrot stoi ochrona z bronią mężczyzny. Zniewaga, która sprawia że mężczyzna chce tylko Hanny. Mężczyzna wręcz uważa, kobietę już za swoją. Niestety, ale trafił na charakterną kobietę i nie mając wyjścia po prostu ją wywozi na Sycylię. Mężczyzna ma różne co do tego metody i powiedziałabym że nie zawsze udane. Alessandro ma cwany plan co do kobiety. Ma narzeczoną, ale już ma plan jak to rozwiązać. Przy Hannie mężczyzna naprawdę staje się zmieniać. Broni i chroni ją. Mamy też okazję poznać rodzice mężczyzny i serce skrada pewna cioteczna. Sama Hanna też się zmienia. Staje się jeszcze bardziej twardsza, niczym królowa mafii. W końcu gdzie mafia tam i ja, więc nie mogłam opuścić takiej historii. Zwłaszcza, że poznałam tą historię już na wattpadzie. Na papierze jest równie świetna. Ale jak to mafia bywa mrocznie i oczywiście dostajemy świetny zwrot akcji. Co do zakończenia też nas zaskakuje i liczę na ciąg dalszy. Ocena: 4,5/5⭐

Kojarzycie na pewno 365 dni i motyw pod tytułem "Jedziesz do mnie, maleńka, i masz rok, żeby się we mnie zakochać". Tu mamy coś podobnego "Jestem ranny, Harpio, auć, jak mnie boli, a ty jesteś taka pyskata, podobasz mi się i jeszcze dziś wracasz ze mną do domu, chcę cię za żonę". No, tak w sporym uproszczeniu. Prawdą jest, że mamy tu dwa ścierające się ze sobą charakterki. On - gorący, temperamentny Włoch, don mafii. Ona - z prawdziwie polską ikrą, co to nie ja i nie ze mną te numery. I tytuł, który może nieco mylić, bo tak nie do końca wiadomo, kto kogo oswaja i kto jest tym diabłem. Nie ma się co oszukiwać. Nikt tu Ameryki nie odkrywa. Ale dostajemy potężną dawkę dobrego humoru i wymiany energii atomowej, kiedy tych dwoje staje naprzeciwko siebie. Fakt, niektóre lekcje bywają bardziej bolesne od innych. Niektóre bolą wręcz dosłownie, bo przecież z takimi charakterami nikt się nie uczy i nie wyciąga wniosków z lekcji podawanych ustnie. No i donna Catarina - o rany, złoto! Jej żarty, nieodłączna fajeczka i szklaneczka w dłoni, no mówię Wam - kobieta petarda, nie do zatrzymania. Jeśli lubicie mafijne klimaty, ale bardziej w typie rom-com, niż dark, to ten tytuł jest dla Was. Do przeczytania w jeden wieczór, a przy dobrych wiatrach może nawet odblokować zastój czytelniczy.

[ współpraca reklamowa ] Ostatnio przeczytałam cudowną mafię i gdy zobaczyłam opis 𝐨𝐬𝐰𝐨𝐣𝐨𝐧𝐞𝐠𝐨 𝐝𝐢𝐚𝐛𝐥𝐚 sądziłam, że to coś co może stać się moim nowym ulubieńcem. Pomimo tego, że już pierwsze spotkania Hanny z Alessandro dały mi w kość. Można zrobić dobrą mafię, bez takiego braku szacunku przestrzeni osobistej. Można stworzyć bohatera, który nie irytuję od pierwszych stron. Ten tytuł jednak do tego nie należy. Miałam wiele momentów załamania. Odkładałam książkę i sięgałam po nią ponownie z nadzieją, że dalej będzie lepiej. Niestety tak się nie stało. W dodatku czułam się tak, jak kilka lat temu oglądałam początek 365 dni. Tak samo negatywne uczucia mi towarzyszyły. Gdy Alessandro spełnił swoje groźby i porwał Hanna a Sycylię, a ta była uwięziona także akcja była tragiczna. Myślałam, że Hanna będzie odpowiedzialna, ta jednak jeszcze bardziej się podkładała. Każda postać mnie tam irytowała. Nie znajdę ani jednego plusa, nawet jakbym chciała. Potem dochodzi jeszcze szkolenie Hanna i słabe próby wzbudzenia zazdrości, które zaplanował Alessandro. Czytałam o dorosłych ludziach, który tak się nie zachowują.

„Oswojony diabeł" [współpraca recenzencka ] To historia pełna intensywnych emocji, niebezpiecznej obsesji, porwania i relacji, w której nie brakuje dominacji oraz zaborczości. Główny bohater od początku jest postacią dominującą i mocno skupioną na Hannie. Niestety, nie wszystkie jego zachowania i metody zdobywania kontroli nad bohaterką przypadły mi do gustu. Miałam również problem z Hanną, której decyzje momentami wydawały mi się niespójne i trudne do zrozumienia. Nie do końca przekonał mnie także rozwój relacji między bohaterami. Na plus zdecydowanie mogę zaliczyć końcówkę, która okazała się ciekawsza i bardziej mnie wciągnęła. Żałuję jednak, że historia nie zainteresowała mnie w takim stopniu już od samego początku. Ostatecznie jest to książka, która nie do końca trafiła w mój gust. Doceniam pomysł na pełną emocji historię, ale zabrakło mi czegoś, co sprawiłoby, że naprawdę zaangażowałabym się w tę opowieść i polubiła bohaterów.

„Oswojony diabeł” to historia pełna intensywnych emocji, niebezpiecznej obsesji, porwania i relacji, w której nie brakuje dominacji oraz zaborczości. Główny bohater od początku jest postacią dominującą i mocno skupioną na Hannie. Niestety, nie wszystkie jego zachowania i metody zdobywania kontroli nad bohaterką przypadły mi do gustu. Miałam również problem z Hanną, której decyzje momentami wydawały mi się niespójne i trudne do zrozumienia. Nie do końca przekonał mnie także rozwój relacji między bohaterami. Na plus zdecydowanie mogę zaliczyć końcówkę, która okazała się ciekawsza i bardziej mnie wciągnęła. Żałuję jednak, że historia nie zainteresowała mnie w takim stopniu już od samego początku. Ostatecznie jest to książka, która nie do końca trafiła w mój gust. Doceniam pomysł na pełną emocji historię, ale zabrakło mi czegoś, co sprawiłoby, że naprawdę zaangażowałabym się w tę opowieść i polubiła bohaterów.