Objawienie

Szczerze przyznam, że początkowo nie nęciła mnie ta książka. Wydawała mi się z zupełnie innej bajki. Okładka jak z kiepskiego horroru, w zajawce coś o płaczących ścianach? To nie dla mnie- pomyślałam. Ale jednak postanowiłam przeczytać. I teraz jestem z tego zadowolona. Nie mogę tu napisać dlaczego, bo musiałabym zdradzić zakończenie, a tego nie zrobię. Napiszę tylko, z czym ta książka mi się kojarzy. Dawno temu czytałam opowiadania W. Łysiaka "Łysiak Fiction".I tam było jedno tak sugestywne, że do dziś po jednorazowym czytaniu pozostało we mnie i czasami się zastanawiam, czy autor czasami nie miał racji. Nosiło tytuł "Wrzód". Ta książka ma bardzo dużo wspólnego z tym opowiadaniem, ponieważ również po niej będę się zastanawiać, czy czasami nie jestem zabawką w czyichś rękach. Zakończenie jest bardzo zaskakujące i wynagradza opisy wizji i odlotów.A one mają sens i bez nich książka byłaby niepełna. Zatem podsumowując- dobrze się stało, że jednak przezwyciężyłam niechęć. Polecam!

Co jest prawdą, a co tylko się wydaje? Wierzyć ludziom, snom, a może własnym oczom? Nic nie jest takie, jakie się wydaje, a my poznajemy faktyczne znaczenie tych słów patrząc na dziwne dzieje Wiktora Kota. Świetna zabawa z rzeczywistością!

Yyyyyyy.... Eeeeeeeeeeee... Zabrakło mi języka w gębie. Chciałam opowiedzieć wam o książce „Objawienie” Daniela Grepsa, ale nie bardzo wiem, jak zacząć. Może najpierw o bohaterze, bo to on jest sercem tej powieści. Facet nazywa się Wiktor Kot i jest nauczycielem. Opisany został jako niezbyt ładny i mocno przytłoczony życiem. Wiktora poznajemy w momencie, kiedy zostawia go partnerka, co wzmaga jeszcze jego rozgoryczenie. Na razie jest normalnie, aczkolwiek dramatycznie. Natomiast zaczyna robić się dziwnie. Wiktor zaczyna dostrzegać dziwne rzeczy. Czy to on oszalał, czy świat? Czy doznał opętania, czy objawienia? Kto tu jest normalny? Może nikt. „Objawienie” to powieść z pogranicza fantastyki, horroru i dramatu obyczajowego. Autor stawia codzienność, pozę życia na granicy obłędu i paranoi. Czy nie runie do przepaści? Osiąga tym efekt – nie wiem czy go lubicie – „o co tu właściwie chodzi”. Faktycznie jest to jedna z tych książek, które trudno rozgryźć. Zaczyna się intrygująco, aby zapętlić się i długo nie móc się rozplątać. Zaryzykuję stwierdzenie, że jest nawet monotonna, ale zakończenie pozytywnie zaskakuje. Była to dla mnie duża próba cierpliwości i jeszcze do końca nie jestem pewna, czy finał mi ją wynagrodził. Natomiast – co muszę podkreślić – to był bardzo dobry, mocny finał. Chciałabym wam rzucić jakieś ciekawe przemyślenie związane z „Objawieniem”, ale rozkminianie, o co może tu chodzić przytłumiło wszelkie mądre i niemądre refleksje. Ma ona w sobie coś brudnego, obleśnego co intryguje, ale też coś filozoficznego, co nuży. Dla mnie to jest po prostu książka dziwna i dość długo byłam skonfundowana tą dziwnością. Jestem ciekawa, jak wy ją odbierzecie.

"Nic i nikt nie jest takim, jakim się wydaje. Nawet on sam." W skrócie tak mógłbym opisać tą książę, ponieważ do samego końca nie wiemy co jest prawdą a co jedynie snem. Książka jest bardzo ciekawa, jedynym minusem jest wolno rozwijająca się akcja, ale po 100str ciężko jest się już oderwać. Końcowy efekt bardzo pozytywny, książkę oceniam na 4. Polecam w ramach spróbowania "czegoś innego".