Ninio

Czołem! Asiu dziękuję Ci, Ty wiesz za co i gratuluję pięknego patronatu. _ Finał książki musi być dla mnie frapujący, bez otwartego zakończenia, mnóstwa pytań w głowie, bo nie powinnam dopisywać wątków postaci, które stworzył pomysłodawca danej historii. Autorka tej powieści wisi mi albo kontynuację lub kawę i odpowiedzi na istotne kwesty. Zapraszam na rozprawkę nad ‘Ninio’. ‘Jak stokrotki, które wbrew zdrowemu rozsądkowi przeciskają się przez mroczne szczeliny, by zakwitnąć na samym środku asfaltowej drogi.’ Kocham, szanuję i doceniam polskość na kartkach. Nasi rodacy zbyt często deprawują fabułę w USA lub poza Europą, co mnie delikatnie denerwuje, bo czy tutaj na miejscu nie mamy nic ciekawego do zaoferowania? A owszem mamy, a Mad Bartnicka sowicie to udokumentowała! Osobiście uważam, że jest to lektura nawet dla młodszego pokolenia niż tych pełnoletnich, bo jej koncept nie ani wyuzdany ani wulgarny. Scenariusz tego utworu jest niebagatelny. Na kartkach kipi naturalność i realna autentyczność. Zetkniecie się tu z motywami niepłodności, przyzwyczajenia w miłości, niewiernego i manipulatorskiego partnera, skompilowanych relacji rodzinnych. Nina to 36-letnia kobieta, fanka motoryzacji, marząca o macierzyństwie. Przez ponad połowę swojego dotychczasowego życia tkwi w narzeczeństwie z Egonem. Ten ówdzie człowiek, który z zawodu jest psychoterapeutą i posiada praktykę w aspekcie rozmowy z pacjentami niestety za murami gabinetu jest totalnym niewdzięcznikiem. Ten bohater to zadufany narcyz. Bolała mnie jego postawa względem swojej dziewczyny, wymuszające szantaże. A na epizodzie, gdy wyznał jej, iż ona mu nie płaci jak inni za pomoc i względem niej jest jedynie szczery uderzyła mnie jakoś inaczej. Niestety zdaję sobie sprawę, że takie osobowości szwendają się po tym świecie. Ona jest istnym przykładem dziecka z syndromem DDA. Jej charakter, wybory i brak asertywności dowodzą tej tezie. Pióro pisarki jest znakomite, majętne i bardzo drobiazgowe. Żałuję, że dopiero teraz spotkałyśmy się literacko. Nie rzeknę żegnaj, a do zobaczenia

ytułowa Nina jest kobietą, która próbuje się odnaleźć w dość specyficznej rzeczywistości. Od początku śledzimy jej losy po zaginięciu jej ojca. Z całych sił próbuje go znaleźć w czym pomaga jej kilku znajomych. Niby ma ułożone życie, związek, rodzinę... Jest jednak duże ale. Nina moim zdaniem cierpi na klasyczne DDA. Podejmuje niezrozumiałe pewnie dla niektórych wybory. Cały czas pomimo tego, że ma dość „ratuje” rodziców, którzy są uzależnieni od alkoholu. Niby wie, że to się nie zmieni, ale jednak tam bywa. Napięte relacje ma także z bratem. Związek w którym jest nie należy do udanych. Podsumowując otacza się toksycznymi ludźmi, a osoby normalne na pewnym etapie odrzuca. Po ludzku nie rozumiem jej wyborów, bo sama pakuje się w niezłe problemy, ale ze względów psychologicznych jest to całkiem prawdopodobny scenariusz na życie dla osoby wychowującej się w takiej rodzinie. Zbudowanie szczęścia przy takim dzieciństwie może być trudne. Dlatego nie dziwi mnie, chociaż mocno irytuje relacja z jej partnerem. Książka w ogólnym odbiorze jak dla mnie do zaakceptowania, ale nie jest porywająca. Są momenty, że czyta się ją dosyć sprawnie, ale bywają chwilę, że mnie nużyła. Uważam, że mogłaby być zdecydowanie krótsza. Otwarte zakończenie sugeruje nam dalszy ciąg losów Niny, Jakich wyborów dokona dowiemy się pewnie niebawem.