Lotnicho

Fantastyczny lot w przeszłość, do czasów gdy niczego nie było, ale dało się zawsze coś załatwić. Czasem za "Bóg zapłać", czasem za coś co się mogło. Obawiam się tylko, że takich przyjaźni jak ta opisana przez Marka Srokowskiego, już nie ma. Obym się jednak mylił! Poza tym, wyprawa z Elbląga barką, Nogatem, przez śluzy.....ehh

Najpierw przeczytałem "jednym tchem" a teraz czytam drugi raz i się delektuję. Wspaniała książka!

Super

Stało się to co jeszcze chwilę temu zdawało się być czystą fantazją! "Lotnicho" zostało uhonorowane jedną z najważniejszych nagród literackich w Polsce - NAGRODĄ GŁÓWNĄ im. Józefa Mackiewicza. Gala wręczenia nagrody odbyła się 2025.11.10. TO ABSOLUTNY EWENEMENT W DWUDZIESTOCZTEROLETNIEJ HISTORII TEJ NAGRODY, ABY GŁÓWNY LAUR PRZYPADŁ P O W I E Ś C I, czyli fikcji :) Warto jest odwiedzić >> https://jozefmackiewicz.com/nagroda-literacka-jm-edycja-2025/ << obejrzeć relację z tego wydarzenia, a zwłaszcza laudację wygłoszoną przez Wacława Holewińskiego >>> https://youtu.be/Kw9jnchgEjM?si=Z9IWek_qnbXz1BuJ <<< oraz wypowiedź autora Lotnicha - Marka Stokowskiego >>> https://youtu.be/dqjFMFbsj7s?si=a1W58IvYQm_VQqRK <<< Widać więc, że "Lotnicho" ma zagorzałych fanów także wśród szacownych członków Kapituły Nagrody! Dobra książka działa dobrze na wszystkich!

Pierwsze czytanie "Lotnicha", które w moim przypadku miało miejsce w latem 2024, było szybkie, zachłanne. Po blisko 2 latach, które minęły od tamtego czasu postanowiłem wrócić do tej książki. Tym razem bez pośpiechu, łapczywości, którą cechował pierwszy z nią kontakt. Zgodnie z deklaracją/podtytułem zawartą na okładce jest to "opowieść o wędrowaniu, miłości i przyjaźni". Potwierdzam. Ale... Tym, co w trakcie drugiego czytania literalnie mnie powala jest autentyczny humanizm autora i wyzierające z każdej strony głęboko humanitarne przesłanie.

Piękna, mądra, zabawna książka, nie tylko dla nastolatków z lat 70-tych. Zasłużona nagroda literacka im. J. Mackiewicza!

Rozczuliła mnie, obudziła uczucie tęsknoty, przywołała wspomnienia. To pierwsze myśli, które przychodzą mi na myśl, gdy myślę o książce Marka Stokowskiego "Lotnicho". Według mnie to jest takie young adult dla osób, które dorastały w latach 70 ubiegłego wieku, jednak myślę, że osoby pamiętające czasy PRL-u również będą ją czytały z rozrzewnieniem. "Lotnicho" to swoista lekcja historii dla młodzieży. Przeszłość bez telefonów, tabletów. Gdzie telewizor włączano tylko na "Dziennik Telewizyjny". Za tym właśnie tęsknię. Za wolnością ludzi od telewizorów czy telefonów. Za przygodami. Za czekaniem z utęsknieniem na spotkanie ze znajomymi zamiast wymieniać z nimi setki bezsensownych SMS. Za przygodą, ale przede wszystkim za niewinnością. Historia czwórki maturzystów z Okęcia: Arka(głównego narratora), Marysi, Ewki i Rafała (Filozofa) taka właśnie jest. Nie ma tam miejsca na wulgaryzmy i takież zachowania. Ich przyjaźń i miłość jest czysta, bezinteresowna, tak sano pomoc innym, często obcym ludziom. Opowieść ukazuje realia tamtych czasów. Prostotę i radzenie sobie jak kto może. Ludzie byli skłonni pomagać sobie nawzajem bez uczucia zazdrości, że "niedajboże" komuś skapnie więcej niż jemu. To były ciężkie czasy, jednak po lekturze "Lotnicha" przypomniały mi się niektóre historię, które zostały przekazane mi przez dziadków czy rodziców. Ludzie żyli i byli bliżej siebie. Teraz wydaje się być wszystko inne. Tylko moda ta sama.

"Lotnicho" jest odlotowe! Od pierwszych stron zachwyciło mnie i pochłonęło bez reszty. To bezkompromisowa opowieść o czwórce maturzystów, których u progu dorosłości los rzuca, niczym Odyseusza, ku niezwykłej podróży powrotnej do domu. Tego rzeczywistego i trochę bardziej wieloznacznego. Ta podróż do "Itaki" odmienia ich spojrzenie na rzeczywistość, w której przyszło im wzrastać. Przepiękna powieść - pełna inspirujących myśli, poetyckiej wrażliwości i miłości do bliźniego. Wszystko podane, jak zawsze w przypadku tego autora, w językowo kunsztownej formie. To literatura pierwszej próby! Szczerze polecam!

Powieść pełna nadziei, śmiechu, ale i wzruszeń. Ukazuje potęgę przyjaźni oraz determinację młodych bohaterów, którzy w trudnych czasach PRL-U przeżywają mnóstwo przygód i czynią otaczający świat trochę lepszym miejscem.

Lotnicho” jest powieścią uniwersalną mówiącą o kształtowaniu osobowości czwórki głównych bohaterów. Powieść, jej konstrukcja mieści się w nurcie gatunku literackiego bildungsroman traktującego o formowaniu charakteru(ów). W moim odbiorze najważniejsze w „Lotnichu” są emocje. Czytelnik łatwo utożsamia się z bohaterami „Lotnicha”. W naturalny sposób ich emocje rezonują z naszymi. Ich przeżycia były, być może nadal są naszym udziałem. Jeśli były przykre „cud niepamięci” sprawił, że zepchnięte w niebyt, wracają pobudzone lekturą „Lotnicha”. Upływający czas zmienia perspektywę. To co bolesne, boleć przestało. Czyta się znakomicie!! Na twarzy banan, w głowie emocje!

Zarówno Ci, którzy znają "Samo-loty", jak i "Stroiciela lasu" czy "Kino krótkich filmów" jak i Ci, którzy zetkną się z pisarstwem Marka Stokowskiego po raz pierwszy, znajdą na stronach "Lotnicha" niezapomniane wzruszenia, śmiech, i dobro - tak rzadkie we współczesnej literaturze. Ci z peselem z lat pięćdziesiątych lub sześćdziesiątych pewnie własne wspomnienia i poruszenia serca. A wszyscy zetkną się z piękną polszczyzną bogatą w słowo, poruszającą emocje, budzącą refleksje. To świetna lektura na wakacje także dla młodszych rocznikowo czytelników. Do przeczytania "Lotnicha" zachęciły mnie dodatkowo rozmowy radiowe z autorem Sprawdźcie sami jak będzie wyglądał Wasz start i lądowanie z tą książką.