Hałas

Pierwszy raz sięgnęłam po książkę Małgorzaty Halber, którą pamiętam jeszcze z programu „5-10-15”, a to dzięki @dlaksiazek_blog. „Hałas” to książka, która doskonale oddaje chaos współczesnego świata. Autorka wnika w zgiełk codzienności, analizując przebodźcowanie, zagubienie i zmęczenie, które towarzyszą nam na każdym kroku. Halber definiuje hałas szeroko – nie tylko jako zjawisko akustyczne, ale jako sumę bodźców, które nieustannie ingerują w nasze życie. Od dźwięków miasta, przez powiadomienia na smartfonie, po lęki i presję społeczną. Zatrzymuje się przy wielowymiarowej samotności, zastanawia nad miastem jako przestrzenią hałasu, pozwala na uzewnętrznianie się lęku i zmęczenia wynikających z życia pełnego bodźców. Książka balansuje między esejem, manifestem i reportażem, a jej chaotyczna struktura doskonale odwzorowuje tematykę. Może to być z jednej strony odżywcze, a z drugiej - nieco męczące, tym bardziej, że język jest dość potoczny. To lektura wymagająca, ale i wciągająca. Halber nie boi się trudnych tematów, a jej styl – pełen emocji i refleksji – sprawia, że „Hałas” to nie tylko książka, ale także doświadczenie. Czytając ją, myślałam: „też tak mam!” i z tego, co widzę po innych opiniach nie jestem jedyna. Autorka poświęca też rozdziały na poszukiwanie dróg ucieczki i sposobów odnalezienia spokoju. To wszystko sprawia, że „Hałas” pomaga w refleksji i w efekcie - odpoczynku.

Czytałam jednym tchem. I wracałam i wracałam do przeczytanych już stron. I za każdym razem na nowo odkrywałam ich treści. Dziękuję autorce za to, co stworzyła. Fenomenalnie napisana książka. Ileż to razy pokrzykiwałam przechodzac do kolejnych zdan, ze to o mnie. Ten otaczajacy mnie, szeroko zdefiniowany hałas, to coś, z czym ja też trudno sobie radzę. I wiem, ze nie tylko ja. Social media, internet, zmęczenie, lęk, nadmiar dźwięku i światła, pogoń za nieustannym poprawianiem wyników to tylko część składowych hałasu. I jak sobie z tym radzić? Uwaga, w książce tego nie znajdziecie. To nie jest poradnik psychologiczny jakich teraz mnóstwo. Autorka nie poucza, nie daje rad. Niczego nie narzuca. Daje natomiast prawo do niakceptowania takiego stanu rzeczy, w którym tego hałasu jest za dużo. I za to bardzo dziękuję p. Halber. Polecam lekturę wszystkim, którzy myślą, że coś z nimi nie tak:), że nie pasują do tej rzeczywistości. I wszystkim, których myślenie nie boli:).

Codzienność współczesnego człowieka przepełniona jest hałasem. Ten przejawia się przez nadmiar informacji, ciągłą potrzebę bycia online, przeświadczenie, że musimy być tak samo dobrzy bądź jeszcze lepsi niż inni i lista ta może iść w nieskończoność, i być modyfikowana na potrzeby indywidualnych przypadków. Jest jednak jeden aspekt, który w tym wszystkim pozostaje niezmienny: brakuje nam czasu dla samych siebie. Jednym słowem z każdej strony atakowani jesteśmy bodźcami, które nie są obojętne dla naszego systemu nerwowego i ogólnego samopoczucia, a my nie mamy chwili, żeby od tego odsapnąć. Czy jednak jesteśmy w stanie nazwać to, co tak nas trapi na co dzień? Małgorzata Halbel przychodzi tutaj z pomocą. „Hałas” to zbiór przemyśleń autorki na kwestię, które mogą być interpretowane jako hałas. Nie ma tu konkretnych bohaterów, miejsca akcji czy wydarzeń. Jest za to człowiek jak każdy z nas, który buntuje się przeciwko mechanizmom budującym rzeczywistość. Według mnie „Hałas” jest afirmacją sprzeciwu, jaki ludzie czują do obecnego stanu rzeczy i tego w jakim kierunku zmierza społeczeństwo. Jest wyrazem buntu i chęci zmian. Chęci zatrzymania się i powiedzenia „nie” dla wszystkich rzeczy, które są od nas wymagane lub których oczekuję się od nas nie pytając się o naszą zgodę lub choćby opinię. Małgorzata Halbel bardzo trafnie nazywa emocje i uczucia, które towarzyszą na co dzień dzisiejszemu obywatelowi świata. Ja sama o niektórych z nich nawet nie miałam pojęcia, dopóki nie przeczytałam o nich w „Hałasie”. Pewne aspekty współczesności tak się we mnie utarły, że przestałam nawet je kwestionować. Gdyby autorka ich tak adekwatnie nie nazywa i nie podała mi ich wręcz na tacy to pewnie wciąż żyłabym w nieświadomości. Z jednej strony cieszyłam się, że inni współdzielą moje frustracje, ale z drugiej zrobiło mi się z tego powodu bardzo przykro. Uświadomiłam sobie z jak wieloma rzeczami musi mierzyć się współczesny człowiek i jak bardzo zabijają one jego wewnętrzne ja lub po prostu chęci do przeżycia swojego własnego życia po swojemu. Mniej więcej dwie trzecie „Hałasu” przeczytałam jednym tchem, potem jednak lekturę musiałam nieco męczyć. Podczas gdy początkowo autorka skupiała się głównie na swoich osobistych uczuciach i emocjach, pod koniec zdecydowała się ilustrowanie swoich przemyśleń poprzez powoływanie się na innych autorów lub też uczonych. W tym momencie poczułam się jakbym czytała jakąś książkę naukową lub reportaż. Nie było to tym czego oczekiwałam lub na co się pisałam decydując się na lekturę tej książki. Gdyby nie to utwór ten oceniłabym jeszcze wyżej. „Hałas” to trzecia książka autorstwa Małgorzaty Halbel, którą miałam okazję przeczytać i po raz kolejny się nie zawiodłam. Twórczość owej autorki ma w sobie coś, co powoduje, że czuję się jakby jej utwory były napisana przez moją przyjaciółkę, która nie boi się powiedzieć głośno, tego co myśli i co leży jej na sercu, nawet jeśli ma to zrobić w wulgarny sposób, jak to właśnie robi Pani Małgorzata. Jej najnowszy utwór pisany jest bardzo swobodnym językiem, zawierającym przekleństwa, co tylko podkreśla jej sprzeciw do podkolorowywania rzeczywistości. Z wielką niecierpliwością wyczekuję kolejnej książki spod pióra autorki. www.public-reading.blogspot.com

Hałas to nieprzyjemny dźwięk szkodliwy dla zdrowia człowieka- tak brzmi uproszczone wyjaśnienie tego pojęcia. Tytułowy „hałas” to jednak coś więcej.. Oznacza bowiem stan umysłu lub określenie rzeczywistości , w której dominuje chaos myśli, natłok informacji, pogoń za posiadaniem, przebodźcowanie oraz lęk, że jeśli w danym momencie nie zajrzymy do internetu, to na pewno coś nas ominie. Żyjemy praktycznie w dwóch równoległych światach. Postęp technologiczny w pewnym momencie bardzo przyśpieszył i wdarł się w nasze życie odzierając nas z cennego czasu, nie dając zbyt wiele w zamian. W założeniu miało być łatwiej, ale czy jest? Telefony sterują naszym bytem, wyznaczają jego tempo, harmonogram dnia i odsuwając od tego, co ważne. Żyjemy jak na karuzeli, w ciągłym pędzie, ferworze zadań i rzeczy do odhaczenia. Czasem nawet nie pomaga wypoczynek na łonie natury, bo głowa pozostaje w trybie online. Ludzkość zabrnęła z tym już naprawdę daleko.. Do czego nas to wszystko doprowadzi? I czy można coś jeszcze z tym zrobić? Książka nie daje odpowiedzi na te pytania, ale przynajmniej sprawia, że nie czujesz się odosobniony w myśleniu o tym zagadnieniu.

Ciekawa ale chaotyczna

Wybitna książka. Dość luźny zapis przemyśleń i wniosków na temat hałaśliwej teraźniejszości, z osobistymi akcentami autorki. Dla mnie to jak zapisek tego co się dzieje w mojej głowie, w końcu ktoś to nazwał, a jednocześnie zapisał w tak nieszablonowy sposób, trochę jak notatki. Dla mnie pozycja obowiązkowa, zwłaszcza kiedy dochodzimy do momentu, że pytamy sami siebie: czy to ja wariuje od nadmiaru, czy inni też?

„Hałas” to książka, która trafia w czułe miejsca. Porusza, zostawia niepokój, ale też poczucie zrozumienia… jakby ktoś nazwał to, co długo było tylko wewnętrznym szumem. Czyta się ją sercem, a nie tylko głową. Zostaje na długo i nie daje o sobie zapomnieć.

Porusza problemy każdego żyjącego w tym "nowym, wspaniałym świecie". Brawo dla autorki za przelanie własnych przemyśleń w tak atrakcyjną merytorycznie i literacko treść.

Ciekawa forma chociaż nie każdemu przypadnie do gustu, sporo interesujących przemyśleń na temat współczesnego świata, skłania do refleksji.

Kolejna mocna książka Małgorzaty Halber! Uwielbiam styl ,język i formę w jakiej napisana jest książka.

Doskonała. Genialnie opisująca naszą współczesną rzeczywistość. Zostanie ze mną na długo!

Mało hałaśliwie o sprawach najważniejszych. A poza tym Suseł też człowiek.

Interesujący rozwój twórczości, czekam na nowe pozycje autorki

Znakomita lektura dla przebodźcowanych

Super...fabuła bardzo na czasie

Średnia

„Świat się zinternetowił i zbrzydł.” Nigdy nie sprowadzam lektury do jednego cytatu, ale ten powyższy szczególnie zapukał i rozgościł się w moim zachwycie nad wyczekiwaną książką Małgorzaty Halber Podczas pisania tej opinii zarzucam jaskrawe literki wyskakujące i odbijające się od ekranu tabletu, które rażą oczy, gdy spisuje swoje mikro recenzje w aplikacji Pages. Tym razem otwieram swój ukochany notes Moleskine, chwytam za generujące czułości pióro Kawęcki, by spisać te słowa ręcznie, ponieważ w przeciwne razie obraziłabym wszystkie mądre słowa zawarte w „Hałasie”. Zamykam „Hałas” i wylewnie ją przytulam, najchętniej wręczyłabym ją wszystkim jako prezent. Miałam ochotę co chwilę zaznaczać jakiś bezcenny cytat, ale porzuciłam ten zamiar obiecując sobie, że za każdym razem, jak poczuje się gorzej, to ściągnę książkę z regału i otworzę na którejkolwiek stronie, a poczuję się zaopiekowana przez „Hałas”. Dobrze mieć Małgorzatę Halber i jej pisanie. „Złom słów. Język jest nieważny.” - diagnozuje Halber. Ale ja, wbrew jej słowom, odzyskuję wiarę w język, potęgę bazarów i wspólnoty, zachwyt nad cudownością małych skrawków ludzkich doświadczeń. Ta wiara nie umarła, tylko wciąż tego zachwytu nad językiem szuka. Dlatego moimi książkami roku zostają zawsze te, które stworzyły język niepodrabialny, niepowielany, historię, która nawet jeśli do jakiejś podobna, to jej język i sposób snucia rozważań czynią ją wyjątkową. „Hałas” niniejszym dołącza do takiej listy książek. Trudno nie pisać emocjami, gdy opowiada się o „Hałasie”. Bo to nie jest wyłącznie „czytanie książki”, to jest „przeżywanie książki”. Halber pisze w najlepszy możliwy sposób. Pisze całą sobą. W języku uprawia najpiękniejszą formę literackiego ekshibicjonizmu, która nie pozostawia czytelnika obojętnym. „Nazywam to hałasem, to rozdrażnienie, zmęczenie, bezsilność - które wiem to z pewnością - się nasilają. (…) Wytarte tak, że świeci jak smalec, powiedzenie „nie słyszę własnych myśli” przestaje być metaforą. Jeśli wszystko dookoła mnie napier*** - poczucie winy, temperatury powyżej 27 stopni Celsjusza, pliki cookies, jeśli jest za jasno, za głośno, za ciepło, jednocześnie - to ja już wiem, ja tylko chcę przeżyć, ja tylko chcę do komory deprywacyjnej. Tak. Nie słyszę własnych myśli. Czy czego tam z nimi nie robię, nie odbieram ich, nie rejestruję, bo siedemdziesiąt pięć procent czasu zajmuje mi bycie w trybie przetrwania.” Halber stawia momentami przytłaczające diagnozy, celnie wylicza grzechy technokratów, gigantów technologii, kapitalizmu czy patodeweloperki oraz pracoholizmu, ale pośród tych bolesnych rozważań, czytelnik odnajduje światło, któremu przewodzi dojrzałe pisanie autorki. Jej język jest surowy, niepozbawiony przekleństw, które przemycane są w najdotkliwszych fragmentach i mają funkcję wzmocnienia przekazu. Być tak silnym i jednoczenie obnażonym w swoim pisaniu to coś, co bardzo do mnie literacko przemawia. Na konie powiem Wam czym jest dla mnie „Hałas”. Jest moim osobistym Hilariuszem, pluszowym nietoperzem i Świniosmokiem do zadań specjalnych, a cóż to oznacza dowiecie się, gdy przeczytacie/przeżyjecie tę książkę do ostatniego słowa. Wręczajcie sobie „Hałas”, nie bójcie się go, to najczulszy prezent na koniec tego roku.

A ja jestem zawiedziona, pierwszą książkę bardzo osobistą M. Halber pokochałam ! Tutaj czujemy jej pióro w osobistych wyznaniach natomiast połowa książki to wywody naukowe lub analizy badań i niestety męczyłam się

Nadmierny zgiełk, uliczny ruch, tłok na chodnikach i nieustanny pęd sprawiają, że każdego dnia przekraczamy ilość dozwolonych decybeli. Życie w ciągłym szumie komunikacyjnym okropnie mnie męczy. Obawiałam się, że to tylko ze mną jest coś nie tak. Na szczęście, nakładem niezawodnego Wydawnictwa Cyranka pojawił się „Hałas” autorstwa Małgorzaty Halber, który przeczytałam jednym tchem, zdumiona tym, że jest Nas wielu. Tych, którzy gotowi byliby zatrzymać ten świat. Halber mierzy się z hałasem w sensie dosłownym i metaforycznym. Ukazuje przeszkody, z jakimi borykamy się w codziennej egzystencji, wyjaśnia, w jaki sposób świat każdego dnia bombarduje Nas bodźcami i dzieli się z czytelnikami osobistą refleksją, dzięki której poznajemy prywatne oblicze pisarki. To gorzka prawda o tym, jak pokoleniu urodzonemu przed erą internetu trudno jest odnaleźć się w rzeczywistości, w której stale doświadczamy nadmiaru. Zamieszanie i zgiełk odzwierciedlone zostały nie tylko w treści tej książki, ale również w zabiegach językowych i sposobie prowadzenia narracji. Te osobiste wywody na różne tematy, dla których punktem wspólnym staje się tytułowy hałas z pewnością nie należą do najłatwiejszych w odbiorze. Przynoszą za to czytelnikowi wiele satysfakcji, zwłaszcza wtedy, gdy zauważa, że nie tylko on często zastawia się, dokąd pędzi ten świat? „Hałas” to cenny głos w dyskursie na temat przemian cywilizacyjnych i ich negatywnego wpływu na jednostkę. Udowadnia Nam, jak trudno w zdominowanym przez media świecie, odłożyć telefon, wyłączyć powiadomienia i cieszyć się ciszą. Mimo tego, zachęca do kontemplacji i afirmacji rzeczywistości. Pod warunkiem, że znajdziemy na to odpowiednie miejsce.

„Ludzie nie powinni chodzić do pracy. Przede wszystkim dlatego, że praca powoduje ich stałe i coraz większe zmęczenie. Pracując, tracą życie. Tracą je na dojazdy, kierownika, ankiety, podwykonawców, noszenie stroju służbowego, wkurwianie się na ludzi, którzy nie rozumieją. Na lęk przed zwolnieniem, przed niewyrobieniem normy, przed nadchodzącym projektem, przed zbyt niską wypłatą. Robią się szarzy, spopielali i bardzo nieprzyjemni dla pań (i panów) na poczcie. Ludzie nie powinni chodzić do pracy. Chyba że chcą. Bo z pewnością są tacy, którzy chcą, więc proszę bardzo”. „Hałas” Małgorzaty Halber to opowieść o rzeczywistości człowieka XXI wieku, który żyje w czasach nadmiaru wszystkiego, poza wolnym czasem. Więc żyje w trybie przetrwania, pod przymusem produktywności, w nieustannym hałasie i rozproszeniu uwagi. Jest „podłączony” 24/7, rozdrażniony, zmęczony i bezbronny wobec smogu informacyjnego. Przeczytacie też m.in. o hejcie, polaryzacji i innych rzeczach, które naruszają standardy jednoosobowej społeczności autorki (bardzo spodobało mi się to określenie). I choć Halber pisze o własnych doświadczeniach, to są one na tyle uniwersalne, że każdy (też lubię wielkie kwantyfikatory!) odnajdzie w nich jakąś część siebie. Warto zwolnić, usiąść na chwilę i przeczytać „Hałas”. Zróbcie to dzisiaj dla siebie. „Już dosyć tej pochwały znoju i cierpienia. Dosyć wręczania sobie nagród za to, że „tak się namęczyłam”. Bądźmy roszczeniowi. Żądajmy więcej. Moja ulubiona surrealistka Meret Oppenheim powiedziała „Nobody will give you freedom. You have to take it”. Proponuję wielką promocję nieróbstwa. Nie mam problemu z tym, żeby postulować taki świat. I tak już wszystko płonie”.

A wam jak się żyje we współczesnym świecie? Czy jesteście świadomi jego ograniczeń, problemów, nieścisłości? Czy bierzecie wszystko z uśmiechem na ustach i próbujecie żyć pomimo wszystko? Małgorzata Halber w swoim zbiorze esejów próbuje pogodzić obydwa podejścia. Przedstawia tytułowy hałas, który towarzyszy każdemu z nas, w życiu codziennym, w pracy, w mieście, wśród ludzi. Pokazuje jak nasze podejście do ekologii, innego człowieka, nas samych ewoluowało wraz z nastaniem ery technologicznego rozwoju. Bycia dostępnym na każde skinienie, niemożnością oderwania się od telefonu, odruchowymi reakcjami. Bycie człowiekiem w dzisiejszych czasach wymaga wysiłku, głównie jeśli patrzymy z perspektywy autorki, która stoi w rozkroku pomiędzy pokoleniem Z a pokoleniem milenialsów. Jest to o tyle istotne, że ten hałas, o którym pisze kłóci się z podejściem, które przekazują nam starsze pokolenia. Czytając, miałem wrażenie, że niezgoda na ciągłą walkę z zanieczyszczeniem naszej przestrzeni osobistej jest efektem przekraczania tych granic. Z jednej strony dziarskiego podążania za teraźniejszością i przyszłością, z drugiej chęci zachowania cząstki siebie, i humanistycznych wartości, może czasem przestarzałych, ale sprawiających że czynią nas ludźmi. Tak... nie ze wszystkim się zgadzam, gdyż to co osobiste i subiektywne nie może w stu procentach rezonować z każdym czytelnikiem, jednak jest to bardzo wartościowa lektura. Pozwala zauważyć, uświadomić i oddać się własnej refleksji. Dużo trafnych i budzących zastanowienie spostrzeżeń.

Nie przeczytałam jeszcze książki, więc tej nie będę oceniać. Obejrzałam jednak wydanie oraz skład książki i niestety, skład wnętrza wydany przez d2d.pl niestety nie jest (w mojej ocenie) dobry. Widać rozświetlone akapity lub wiersze, inne ciasne… dobór kroju pisma – ogólne bardzo dobrego, do tekstu ciągłego dla mnie osobiście jest dyskusyjny. Tym bardziej jest to dla mnie zaskakujące, że d2d.pl raczej znane jest z dobrego składu książek, takiego które podnosi jakość pozycji wydawniczych na rynku polskim i zachęca do czytania. Zwykle oczekuje się pewnego poziomu wydań od tego wydawnictwa i może stąd to moje zaskoczenie. Jest mi w pewnym sensie przykro, bo na pozycję wydawniczą czekałam, a wydanie jakoś nie zachęca mnie do zagłębienia się w treść książki… Wielka szkoda. Dla mnie to idealny przykład jak skład może wpłynąć na odbiór książki (świadomie bądź nie).

Dobra, zapadająca w pamięci