Duch

Jedna wielka tragedia! Nuda, nuda i jeszcze raz nuda! Tutaj się nic dosłownie nie dzieje. Nastawiałam się na niesamowitą literaturę grozy a dostałam zapychacze-opisy, niepotrzebne dialogi i akcje wartką jak ślimak. Nie polecam! Rozczarowanie ogromne!

Arnold Bennett "Duch" Początkujący, młody lekarz Carl Foster poznaje piękną Rosettę Rosę, gwiazdę londyńskiej opery. Jest nią zauroczony, a i on nie pozostaje jej obojętny. Jednak Carl zauważa różne niewytłumaczalne rzeczy które dzieją się wokół Rosetty oraz niego samego. Widzi, że prześladuje go jakaś upiorna postać, która okazuje się nietypowym "aniołem stróżem" kobiety. Jaki sekret skrywa Rosetta i jej dzieciństwo? Czy upiór i klątwa istnieją? A Carl czy zdoła przeżyć spotkanie ze światem, w który nie wierzy z racji wykonywanego zawodu, czy miłość będzie silniejsza od śmierci? Wiele pytań, a odpowiedzi należy szukać w książce. To subtelna powieść grozy, której fabuła i atmosfera nie pozwalają się nudzić. Gorąco polecam.

Mało straszna I nudna, ciekawie jest tylko na końcu.

spokojne, ale miło się czyta

Lekka

Ok

„Początek miłości, to czas udawania, że wszystko, co ludzkie jest nam obce”. Po wprowadzeniu prasy drukarskiej Williama Caxtona w połowie XV wieku rozkwit literatury angielskiej był przesądzony. Od tego czasu, literatura stała się nie tylko pożywką dla mas, podczas czytania plotkarskich wiadomości w gazetach, ale również poszczególne nurty literackie kształtowały elitę ówczesnej Anglii. Największym dziełem, jakie powstało po roku 1476 bez wątpienia była Biblia Króla Jakuba. Ta obszerna pozycja, zachęcała do tworzenia innych, bardziej ogólnodostępnych publikacji. Od czasów elżbietańskich, kiedy rozkwit kultury zapewniali tacy pisarze jak np. Thomas Kyd, Anthony Burgess, czy William Szekspir, społeczeństwo, choć odrobinę przestało żyć konfliktem religijnym, oraz szerzącymi się spiskami przeciwko królowej. W czasach jakobińskich po głośnej śmierci Szekspira prym zaczął wieźć dramaturg oraz poeta Ben Jonson. Jego styl pisania, sięga jednak po wzorce bardziej średniowieczne niż współczesne mu, to jednak nie zraziło odbiorców. Bez wątpienia wielką sławą w tamtym czasie okryli się również Beaumont i Fletcher, którzy stworzyli doskonałe dzieło, Rycerz Ognistego Pieprzu komedia ta podbiła serca czytelników i bardzo długo była na językach całej Anglii. Czasy republiki i prorektoratu pchnęły kraj w odmęty ponownej ciemnoty. Anglicy stali się pruderyjni i konserwatywni, kładziono duży nacisk na czytanie Biblii oraz ascezę. Na rynku królował John Milton i jego Raj utracony, Raj odzyskany oraz Tragedia Samsona. Dopiero romantyzm przyniósł literaturze powiew świeżego powietrza. Bezsprzecznie dzieła takich autorów jak John Keats, Walter Scott, czy Jane Austin wiodą prym na rynku wydawniczym do dziś, sięga po nie coraz więcej osób, a klasyka literatury staje się ponownie modna, i potrzebna. Pisarz angielski Arnold Bennett zyskał sobie wielką popularność pozycjami opisującymi codzienne życie zwykłych mieszkańców prowincji. Jego dzieła takie jak Hotel Grand Babylon, Opowieść o dwóch siostrach, czy Duch wydany w roku 1907 wprowadziły nie tylko nową tematykę powieści, ale również nowy styl pisania. PublikacjaDuch była pierwszą książką o fantazjach na temat czasów współczesnych. Młody lekarz Carl Foster, bez pamięci zakochuje się w słynnej śpiewaczce operowej. Można jego miłość nazwać nawet obsesją, ciągle o niej myśli i próbuje zdobyć jej serce. Po pewnym czasie jednak wokół mężczyzny zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Carl ma wrażenie, że ktoś go obserwuje i za nim chodzi. Zauważa, że prześladuje go tajemnicza mroczna postać. W międzyczasie okazuje się, że inny młody człowiek zakochany w Rosie umiera w bardzo dziwnych okolicznościach... Foster zaczyna podejrzewać, że urok młodej damy wiąże się nierozerwalnie ze straszną klątwą. Nigdy nie czytałam nic z powieści Pana Bennetta. Po te pozycje sięgnęłam, ponieważ połączenie romansu ze zjawiskami paranormalnymi uwielbiam. Muszę tutaj napisać, że literatura angielska końca XIX i początku XX wieku ma naprawdę wielki urok, czar i magię. Są to zupełnie inne dzieła o miłości, całkiem inny język, inne przedstawienie samego uczucia, czy postaci. Czy są lepsze niż współczesne? Moim zdaniem tak. Duch to powieść niezwykle kulturalna, język po prostu zachwyca. Bardzo wysoki poziom gramatyczny, szerokie wręcz elitarne słownictwo, sprawiają, że nie tylko przenosimy się w wyższe sfery, ale również czujemy styl już minionej epoki. Czytałam z wielką fascynacją i zainteresowaniem. Z chęcią sięgam po książki z tak zwanej klasycznej listy, być może z tęsknoty za tamtym stylem. Fabuła Ducha bez wątpienia intrygująca, widać, że publikacja ta wniosła nowy kontekst do powieści początków XX wieku. Wbrew pozorom nie jest nudna, może tutaj Was rozczaruję, ale nie jest również straszna, napisana powiedziałabym dość subtelnie, co w ogóle nie umniejsza całej fabule. Żałowałam tylko, że nie jest ciut grubsza, ale tak zawsze jest kiedy kończymy czytać coś naprawdę dobrego. Współcześnie uwielbiam Panią Norę Roberts, oraz Amandę Quick, jednak nic nie przebije mojej miłości, do literatury klasycznej wśród niej króluje Jane Austin, Percy Bysshe, czy Rudyard Kipling. Od dziś do mojej listy muszę dodać Arnolda Bennetta. Jeśli lubicie romanse z wątkiem trzymającym w napięciu, tematykę duchów, zjaw, czy klątw to bezsprzecznie Duch musi zagościć na waszych półkach. Pan Bennett zabierze Was w świat niejednoznacznych bohaterów, eleganckiej arystokracji, wielkiej kultury języka i tajemnicy, która zmienia wszystko. Tę powieść trzeba przeczytać.

Arnold Bennett jako angielski pisarz jest postacią mało znaną. Tworzył w nurcie naturalistycznym, oprócz typowych powieści, dramatów i nowel jako pierwszy zasłynął utworami motywującymi dla ówczesnych autorów i dziennikarzy. Płodności temu twórcy zarzucić nie można, bo w swoim życiorysie zapisał się jako twórca opery, scenariusza filmowego, krytyki teatralnej, a także licznych dzienników, które po dziś dzień nie zostały wydane. W naszym kraju jest on wciąż mało znanym i jak dla mnie niedocenionym pisarzem. Powieść "Duch" wydana dokładnie przeszło 100 lat temu, bo w 1907r. może już niezbyt aktualna pod względem rozwiązań fabularnych może wciąż zaskoczyć. Dla mnie to dzieło wybitne. Zadając sobie pytanie czy czytelnicy nie będą czuli się przytłoczeni i znużeni wykreowanym przez Bennetta światem? Odpowiem przecząco - nie będą. Autor zaprasza nas w kuluary śmietanki towarzyskiej Paryża wczesnych lat XX, pełnej przepychu i bogactwa, a także bezlitosnej konkurencji. Czyni to z gracją, nienachalnie. A teraz słowem wspomnę o fabule. Nad słynną śpiewaczką operową Rosetą Rosą wisi widmo klątwy, każdego mężczyznę, który zapała do tej kobiety gorącym uczuciem czeka nieszczęście. Podczas jednego z takich występów młody lekarz Carl Foster sam poddaje się urokowi tej pięknej diwy operowej. Jednak adept medycyny kieruje się w swoim życiu rozsądkiem i nie robią na nim wrażenia wszelkie ostrzeżenia kierowane pod jego adresem. Wkrótce i on doświadczy splotu dziwnych zdarzeń, a jego samego śledzić będzie pewna osoba w czarnym płaszczu, tylko, czy na pewno to człowiek? Czy Carl Foster także podzieli niechybny los, jaki spotkał wszystkich wielbicieli słynnej śpiewaczki operowej? Czy jego uczucie będzie na tyle silne, by pokonać pojawiającą się konkurencję? Spodziewajcie się niepokojącej akcji i złowieszczego klimatu, cierpliwie oczekujcie pojawienia się tytułowego ducha. Autor zaserwował nam świetnie skomponowaną historię, która stanowi połączenie klasycznego romansu oraz typowej powieści grozy. Duchy i miłość to połączenie dość rzadko spotykane w literaturze, nietypowe i mało aktualne. Jednak autor popisał się tu niesamowitą klasą. Od początku czujemy nastrój grozy, pewnego niepokoju i przeświadczenia, że już za chwilę wydarzy się nieszczęście. To powieść pełna dystynkcji i pewnego poziomu, bohaterowie zwracają się do siebie z dozą dużego szacunku, nawet w sytuacjach dość krytycznych. Mniej słów uznania mam pod adresem samej operowej diwy, po części liczyłam na pewien poziom zachowania tej kobiety, pewną dojrzałość. Przy czym w konflikcie z konkurentką Panią Deschamps bohaterka zupełnie traci rozum i zachowuje się niczym trzpiotka, nieodpowiedzialnie. Powieść, która liczy niespełna 300 stron może zaistnieć jako ciekawe i warte przeczytania dzieło. Wszystko zostało tu doskonale wyważone i opisy i dialogi i powolna pełna napięcia akcja. Tak wysublimowanej powieści grozy nigdy jeszcze nie czytałam i polecam ją wszystkim miłośnikom gatunku, szczególnie jeśli typowe historie o duchach już dawno się Wam przejadły.

Wydawnictwo Zysk i S-ka odkopuje dla polskich czytelników opowieści dawne, zapomniane i chociażby tylko przez to - ciekawe. "DUCH" jest jedną z takich historii - historii, które niosą w sobie pamięć innych czasów, bardzo różniących się od obecnych. Uważam, że jesień jest idealną porą roku dla tego typu lektur. Arnold Bennett był pisarzem na miarę swojego wieku, a żył w latach 1867-1931. Jest w jego stylu ta wiktoriańska, rozbudowana i czasem przejaskrawiona czułość. Ponadto "DUCH" jest opowieścią ocierającą się o grozę, a przynajmniej zawierającą główny wątek nadprzyrodzony. Fakt - nie straszy, ale tak to już jest z książkami z tej epoki. One nas, teraz - nieco śmieszą, ale i przenoszą na czytelnika inną wrażliwość. To zawsze jest dla mnie ciekawe doświadczenie i dlatego lubię sięgać po takie książki. "DUCH" jednak przede wszystkim jest opowieścią o miłości i to - przyznaję - jest najmniej interesujące... dla mnie. Mamy tu taką typową "wiktoriańską powieść dla kobiet" i jednym to się spodoba, a innym nie. Ja z tej lektury jestem zadowolona, a przynajmniej byłam tak do połowy. Najsłabszy jest koniec, lecz ogólnie uważam, że warto poznać. Książka nie jest długa, czyta się ją szybko i akcja naprawdę wciąga. Co do bohaterów, są oni niezbyt pogłębieni psychologicznie, raczej odznaczają się wyraźną jedną cechą charakteru i na tej nucie grają przez cały czas trwania akcji. GRAJĄ! To świetne słowo, bo "DUCH" jest bardzo teatralny. Już pomijam fabułę, w której opera odgrywa niezwykle istotną rolę, ale w samych dialogach mamy aktorskie zacięcie i patos, który cechuje literaturę tamtego wieku. Jak już wspomniałam, "DUCH" nie straszy. Skupia się na miłości, zazdrości, zawiści, poświęceniu i klątwie. To dość wybuchowa mieszanka i czasem autor przedobrzył, zwłaszcza wątek mściwej rywalki był, w moim odczuciu, przesadą. Jednak... bawiłam się całkiem dobrze, a i styl uważam za udany, miły. Walka o miłość, walka na śmierć i życie i obrazy wielu odcieni miłości potrafią zawrócić w głowie. Element nadprzyrodzony - duch - jak wskazuje sam tytuł, jest elementem kluczowym. Może wolałabym, by nie był "aż tak nadprzyrodzony". Jedno jest pewne - to ciekawostka na ryku i ja polecam sięgnąć. Trochę przypomina "BŁĘDNIK", który czytałam w tym roku, choć w nim nie ma mowy o duchach, ale podobieństwa są raczej w ilustrowaniu miłości. Nie będę tu pisać zarysu fabuły, bo to każdy może przeczytać w opisie książki. Niech wam starszy piękna śpiewaczka, młody lekarz i mściwy duch. "DUCH" został bardzo ładnie wydany. Mamy twardą oprawę, a projekt okładki uważam za niezwykle udany. Podoba mi się kolorystyka i maleńka ilustracja kobiety z profilu, która przypomina stare broszki. miłość aż po grób... albo i dalej 7/10 Wydawnictwo Zysk i S-ka

Ten, kto lubi klasyczne wiktoriańskie powieści powinien być zadowolony. Na rynku wydawniczym ukazała się powieść Arnolda Bennetta (1867-1931) zatytułowana Duch. Po raz pierwszy była wydana w 1907 r. To jedna z jego teatralnych fantazji na temat współczesnych sobie czasów. To ludzkie życie, charakter i relacje były głównymi zainteresowaniami Bennetta jako pisarza. Jego różnorodny dorobek obejmuje ponad 30 powieści oraz opowiadania, sztuki teatralne, poezję, publicystykę, a nawet libretta. W swoim czasie porównywano go do Dickensa pod względem popularności. Posiadał zdolność do tworzenia nie tylko realistycznych i naturalistycznych powieści, udoskonalonych w portretach prowincjonalnego angielskiego życia osadzonych w scenerii Staffordshire z jego dzieciństwa, ale także bardziej sensacyjnych, nadprzyrodzonych opowieści, napisanych po przeprowadzce do Londynu. Carl Foster jest młodym, angielskim lekarzem, który przyjeżdża do Londynu. Pewnego dnia spotyka dawno niewidzianego kuzyna, który wprowadza go do wspaniałego świata opery. Gdy jeden z największych śpiewaków, Signor Alresca, ulega wypadkowi na scenie, Carl zostaje wezwany do jego opieki. Młodzieniec szybko zakochuje się w pięknej sopranistce, Rosetcie Rosie. Gwiazda opery ma głos anioła i roztacza wokół siebie swoisty czar, toteż podążają za nią kłopoty. Ulega mu również Carl, choć wkrótce zaczynają go dręczyć tajemnicze i niczym niewyjaśnione zdarzenia. Dodatkowo zaczyna też dostrzegać widmową postać. Kiedy w niewyjaśnionych okolicznościach umiera inny wielbiciel Rosy, Carl zaczyna zastanawiać się, czy jego zauroczenie kobietą nie sprowadzi na niego nieszczęście. Carl pragnie rozwikłać zagadkę, ale czy mu się to uda? Duch to pewnego rodzaju romantyczna, paranormalna powieść niż swoisty horror. Narracja w powieści jest pierwszoosobowa. Carl Foster jest młody, niedoświadczony i brak mu pewności siebie. Jest jednak wystarczająco bystry i rozsądny, gdy staje w obliczu dziwnych i niezwykłych zdarzeń. Jego miłość do Rosy wydaje się szczera. Bohater wprowadza czytelnika we wspaniały świat opery, którą Arnold Bennett wykorzystuje, aby tchnąć w historię poczucie tajemnicy i niebezpieczeństwa. Opera jest także świetną wymówką dla Carla do podróżowania po całej Europie. Mamy tu sceny z Paryża, Londynu i Brugii. Rozwój relacji między Carlem i Rosą jest porywający, ale ostateczne ujawnienie motywów ducha jest jednak mało satysfakcjonujące. To jednak powieść, w której ciekawie zostały połączone romantyczny wątek miłosny z klimatem gotyckiej grozy. Warto.

W końcu natrafiłam na książkę pełną gracji i smaku. Bohaterzy zwracają się do siebie z niebywałym szacunkiem i czasem uwielbieniem. Dworski styl wypowiedzi i tajemniczość wręcz wypełniają ją po brzegi. Każda postać choć przedstawia swoje zamiary, to jednak wiemy, że w zanadrzu skrywa nieco więcej. Nie byłam w stanie skupić się na jednej emocji, bo zaraz nadchodziła kolejna z innym wątkiem. Jesteśmy zasypywani nowinami i nieco niepokojącą akcją, która nie zawsze każe nam się bać. Czasem sugeruje coś pięknego, jakieś kiełkujące uczucie, które objawia się na spokojnie i z porywczym wyznaniem. Jakby nie mieli czasu na flirty, lub bali się, że ktoś im ukochaną sprzątnie sprzed nosa. Może nieco wam ją opiszę. Otóż w pierwszej kolejności poznamy młodego lekarza, który gdy tylko dostrzega oblicze nieziemsko pięknej śpiewaczki operowej, niemal wbija go w fotel. Ona zaprząta wszystkie jego myśli, jakby chciała pochłonąć go od wewnątrz. W rozmowie nieco z nim flirtuje, jednak w pewnym momencie zaczyna się robić bardzo pobudzona. Wspomina o ważnej dla siebie rzeczy i wróżbie, którą chciałaby aby i on poznał. Wkrótce zaczynają się dziać bardzo dziwne rzeczy. Jego miłość wręcz płonie, serce bije rytmy tylko jej imienia, choć zaczyna pojawiać się coś jeszcze. Jest to strach... Ktoś zaczyna go prześladować i ewidentnie niekoniecznie jest to człowiek. Od teraz wszystko w nim szaleje, tym bardziej, że nie jest jedynym, który się w niej podkochuje. Lecz pojawia się kolejny problem, gdyż jej poprzedni luby nagle ginie. I tutaj nasza postać zaczyna się coraz bardziej nad wszystkim zastanawiać. Jest rozrywany przez miłość i strach, że podzieli los swojego poprzednika. Zaczyna szaleć, bo dochodzą do niego coraz to gorsze fakty. Jest z nim coraz gorzej. Jej głos niesie się echem w jego głowie i wciąż jej słucha... Wybaczcie, ale nie zdradzę wam niczego więcej. To było świetne zagranie, podpowiedzi, ostrzeżenia, lecz cóż poradzić na miłość? I do tego ten klimat, to wyczekiwanie, bo wiemy, że coś się wydarzy, tylko nie wiemy co. Dwa razy czułam, że słowa ostrzeżenia były skierowane do mnie i miałam z tego powodu niezłe ciarki na plecach. Chciałam przestać ją czytać, lecz gdy wracałam, ten głos wciąż tam był. Jakbym chciała wyłączyć mordercę, kiedy mnie krzywdził. Zamykałam książkę, znikał. Otwierałam, ponownie się pojawiał i nie wydawał się nawet zaskoczony moim postępowaniem. To było coś. Tylko ostrzegam, że po skończeniu zapragniecie więcej:-)))

Młody lekarz Carl Foster, zaczyna zakochiwać się w śpiewaczce o anielskiej urodzie Rosette. Stereotyp, co? Historia owiana tajemnicą, z początku wydawała się błahym romansidłem osadzonym w dawnych, a co za tym idzie pięknych czasach, ale przecież pisali, że to horror. Także coś się tu nie zgadzało. Jednak ze strony na stronę robiło się mroczniej i oczywiście my czytelnicy doszliśmy już po samym tytule o co w tym wszystkich chodzi, ale czy wiedzieliśmy o kogo chodzi i jaki to ma wpływ na historię? Niestety nie, trzeba było przewracać stronę za stroną, aby dowiedzieć się więcej. Mężczyzna broniący się przed miłością do kobiety, którą wszyscy kochali. Kobieta, która podbija serca wszystkich mężczyzn, ale żadnego nie potrafi pokochać. Tajemnicze śmierci, zagadki do rozwiązania, kradzieże, piękne miejsca i niezwykli ludzie. Do czego może doprowadzić jedna kobieta? Do śmierci kilku mężczyzn. W otoczce całego horroru i przerażających przekleństw, autor dał piękny przykład czego to nie można zrobić dla miłości, do czego się posunąć, a przy okazji jak niewiele o niej wiemy. Silna postać kobieca, choć miejscami głupiutka i potrzebująca pomocy – to było czasami ze skrajności w skrajność, choć nie było to podszyte tym, że jest ona kobietą tylko bardziej tym, że dobrzy ludzie dostają zawsze w kość, bo są za dobrzy, zbyt łatwo wybaczają, a też trzeba zwrócić uwagę, że miłość, która jest tu opisana jest piękna, idealna, ale też tragiczna. Przypominało mi to trochę Romea i Julię. Zakończenie... Jak to mówią nie ma złych zakończeń jest to tylko fantazja autora, która poszła w jedną stronę. Jak na napisaną książkę w XX w. jest ona na wysokim poziomie, może nie jest to horror, gdzie boimy się własnego cienia, ale dramaturgia, charakterystyka postaci, burżuazja i piękne salony nadają ton historii i piękne tło. Poruszone są tutaj też ważne aspekty społeczne: chciwość, nienawiść, zazdrość, kradzież kontrastujące z niespotykaną dobrocią, miłością, naiwnością i pożądaniem. Książka na jeden wieczór do przeniesienia się na fotel opery, gdzie można oglądnąć całkiem niezły spektakl z niezwykłą obsadą aktorską.

Klątwa Rosy Uwielbiam takie klasyczne opowieści ! Jest w nich coś wyjątkowego, magicznego, coś takiego, co przykuwa uwagę czytelnika od pierwszych stron i potrafi utrzymać ją do ostatniego zdania, coś co potrafi oczarować czytelnika i sprawić, że ta historia pozostanie w jego sercu na długo. Narratorem jest tu Carl Foster, młody lekarz, który zupełnym przypadkiem otrzymuje zaproszenie na operę Wagnera "Lohengrina" gdzie gwiazdą wieczoru ma być Rosetta Rosa. Gdy widzi tą piękną, tajemniczą dziewczynę, od razu ulega jej urokowi. Nie podejrzewa nawet, że ta znajomość będzie przyczyną wielu zaskakujących, dziwnych wydarzeń. Wszystkie wiążą się zawsze w jakiś sposób z osobą Rosetty, a Carl zauważa, że podąża za nim pewna zagadkowa upiorna postać. Gdy w tajemniczych okolicznościach umiera inny zakochany w Rosie mężczyzna, sytuacja staje się coraz bardziej napięta, a Carl zaczyna podejrzewać, że otwierając serce na miłość do Rosetty wystawia się na śmiertelne niebezpieczeństwo. "Duch" to klasyczna powieść grozy, niczego jej nie brak, jest w niej dość wszystkiego. To idealne połączenie historii miłosnej z opowieścią o duchach. Czytelnik odnajdzie w niej elementy thrillera, kryminału, romansu i opowieści grozy ! Czytając zakończenie autentycznie się wzruszyłam i miałam uczucie déja vu i zaczęłam zastanawiać się czy przypadkiem kiedyś wcześniej nie miałam już okazji czytać tej powieści, bądź zetknęłam się z podobnym motywem z zakończenia w innej książce?! Jak widać historia ta nie skąpi emocji, przemyśleń, a bohaterowie z jej kart stanowią paletę barwnych osobowości i jednych da się lubić, a innych obdarza się od razu antypatią. "Duch" Arnolda Bennetta to wspaniała perła literatury klasycznej i idealny kąsek dla fanów literatury grozy ! Polecam Wam z całego serca jej lekturę ! Warto ! Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.

Kopyta koni uderzają o bruk, dorożka trzeszczy, a miasto zdaje się być pogrążony we śnie. Wiatr spokojnie tańczy w koronach drzew, a widok z okien jest ograniczony przez gęstą mgłę, która ukryła świat. W takiej scenerii łatwo o dreszcze na karku, nawet jeśli wydaje nam się, że jesteśmy bezpieczni. Bo cóż takiego miałoby się stać? Przecież to nie tak, że zakochaliśmy się w kobiecie, która zdaje się być przeklęta. Prawda? Carl, młody lekarz, odkrył na własnej skórze jak niebezpieczna bywa miłość i jak wiele poświęceń wymaga. Zakochał się bowiem w pięknej gwieździe londyjskiej opery i nie potrafił jej twarzy wyrzucić z głowy. Tonął w uczuciu, a z każdym spotkaniem stawało się ono jedynie silniejsze i za nic miało głos rozsądku. Na przeszkodzie jego wielkiej miłości jednak nie stała jedynie długa kolejka wielbicieli artystki, ale również coś bardziej mrocznego. Coś, co mogło przynieść mu zgubę. Zaczęło się bardzo dobrze, środek był jeszcze okej, ale końcówka już zaniżyła poziom całej powieści. Arnold Bennett potrafił czytelnika zaangażować, ale trudno było mi współczuć nielubianym przeze mnie bohaterom (większość z nich jedynie działa mi na nerwy, szczególnie Carl) a i rozstrzygnięcie poszczególnych wątków okazało się być dla mnie niesatysfakcjonujące. Już około połowy powieści zaczęłam podejrzewać, że "Duch" stanie się dla mnie jedynie chwilowym umilaczem, ale koniec końców okazała się ona zbyt płaska nawet na to miano. Widziałam kilka zadowolonych głosów, więc najwyraźniej wciąż są ludzie, którzy odnajdują w niej urok, ale niestety moje serce stoi bardzo daleko od tego grona. Dotrwałam do końca, ale ostatnie rozdziały już bardziej mnie męczyły niż dostarczały rozrywki, więc... Cóż. Arnold Bennett raczej już nie pojawi się na mojej liście lektur. przekł. Jerzy Łoziński

Będąc już w klimacie Halloween przy okazji podzielę się z Wami opinią o jednej z najsłynniejszch powieści Arnolda Bennetta! „Duch” to połączenie klasycznego romansu z fantastyką i powieścią grozy. Autor ma nie tylko genialne, lekkie pióro, ale i klasę, której tak bardzo brakuje wielu współczesnym pisarzom. Bennett przenosi nas niesamowicie klimatycznego Londynu słynącego z balów, opery, teatrów, pięknych sukni, bryczek i pierwszych samochodów. To portret Londynu skrywającego wiele tajemnic. Książka przepełniona jest niesamowitymi opisami, pięknymi dialogami, mrokiem i nutką tajemniczości. Tytułowy Duch potrafi przyspieszyć bicie serca i zdecydowanie na długo zapada w pamięci. Cała historia opowiedziana jest z perspektywy głównego bohatera, który nie stroni od szczegółów. Opowiada nam historię miłości, ale i śmierci oraz strachu. Tak naprawdę nie chcę Wam za dużo zdradzać, ponieważ warto sięgnąć po tę książkę i zapoznać się z całą historią samemu. Klimat jaki oddaje jest niesamowity i żałuję, że czyta się ją tak błyskawicznie. Być może jestem osobom o mocnych nerwach dlatego się nie bałam, ale w niektórych momentach Duch robił na mnie niesamowite wrażenie. Zdecydowanie polecam! Jestem pewna, że powieść spodoba się każdemu wielbicielowi klasycznej grozy. Zdecydowanie polecam!

„Duch” to nie tylko znakomita groza w najlepszym stylu. To także niesamowity portret Londynu stojącego u progu nowoczesności. Pękające w szwach teatry, muśliwne suknie, bogate bryczki i pierwsze samochody. Oraz zatłoczone ulice, które zmieniają się nie do poznania tuż po zapadnięciu zmroku. Wracając do wspomnianej grozy. Mistrzostwo Arnolda Benetta nie ma sobie równych! Historia młodego Carla Fostera opowiadana jest z prrspektywy samego bohatera, który powoli, metodycznie, a przede wszystkim szczegółowo prowadzą czytelnika w swoją nirsamowtą historię. Uwierzcie, te detale mają niesamowite znaczenie! Dałam się uwieść wspaniałym opisom, pełnym mroku, tajemnic i…. Tytułowy duch przerażał mnie, wnikał głęboko do mojej czaszki, nie odstępował mnie o krok! Wątki klasycznego romansu odeołują się bezpośrednio do najlepszych XIX-wiecznych tradycji i muszę przyznać, że bardzo przypadły mi do gustu. „Duch” to doskonała, pełna niepokoju i niepewności książka, która spodoba się wszystkim wielbicielom klasycznej grozy! Wspaniały, chwilami wzniosły styl, a jednoczesna lekkość narracji sprawiają, że powieść połyka się w błyskawicznym tempie. Jako fanka powieści grozy szczerze polecam!

Kolejna pozycja idealna na jesienne wieczory. "Duch" liczy już sobie ponad 100 lat, ale dzięki pięknemu wznowieniu od wydawnictwa Zysk znów można zatopić się w tej klimatycznej opowieści. Historia młodego lekarza i śpiewaczki operowej to ciekawe połączenie gotyckiej grozy i romansu. Miłość, klątwa, tajemnicza śmierć i kobiecy urok zwiastujący najgorsze. Jest oczywiście także i duch, który krąży wśród bohaterów. Całość to wciągająca historia z przyjemnym dreszczem emocji. Posiada charakterystyczny dla powieści XIX-wiecznych i tych z początku XX wieku styl - nieco melodramatyczny, ale przy tym niezwykle elegancki. Poza samą fabułą powieść daje również wgląd do ówczesnych realiów brytyjskich miast i żyjących w nich elit, co dla wielbicieli epoki wiktoriańskiej będzie dodatkowym atutem. Wprawdzie to, co straszyło w 1907 roku, dziś momentami wzbudza uśmiech, a wątek romansu przysłania tajemnicę tytułowego ducha, niemniej chociażby dla kunsztownego warsztatu Bennetta i pięknego operowania słowem warto po książkę sięgnąć.

"Duch" to powieść grozy połączona z romansem. Nie czytałam wcześniej podobnej historii, więc z chęcią sięgnęłam po tę książkę. Nastawiłam się na mocny horror i pewne elementy romansu, a co otrzymałam? IG: Czytomanka 👉Historia opowiada o młodym lekarzu i śpiewaczce operowej. Carl Foster poznaje sopranistkę Rosette Rose. Carl jest zaintrygowany kobietą i nie może przestać o niej myśleć... Z czasem zaczynają się dziać dziwne rzeczy, a Carl zaczyna podejrzewać, że kobietę prześladuje jakaś klątwa... Pojawia się tajemnicza postać, duch i tajemnice, których Carl nie potrafi zrozumieć. 👉Historia jest napisana w sposób lekki, tak, żeby mocno nie przestraszyć czytelnika. Powieść lekkiej grozy połączony z romansem. Zdarzało mi się mieć dreszcze na ciele, ale książka, aż tak mnie nie przeraziła, co uważam za duży plus, bo nie lubię zbyt mocnych opisów grozy. Warto pamiętać, że to nie jest typowy horror jak w obecnych czasach. Książka jest napisana ponad 100 lat temu, więc język jest zupełnie inny. ❗Ocena: 7/10

To było niesamowite spotkanie przesiąknięte grozą, tajemnicą, miłością i zemstą. 📖🍂 Druk choć świeży, omamił mnie swoją starością, kiedy przeniosłam się do XIX wiecznego, niemal czułam przegniłą nutę pożółkłych stron. Otulona miejskim życiem, wieczorami w operze i nierozwiązaną tajemnicą, długie godziny spędziłam pod jarzmem "Ducha". Ta napisana ponad 100 lat temu powieść zachwyci zarówno fanów literatury grozy, jak i wielbicieli subtelnych romansów ❤️🍂. Będzie również idealnym wyborem dla tych, którzy w XXI wieku chcieliby przenieść się do wiktoriańskiej Anglii📖. Muszę przyznać, że zysk wydawnictwo zrobiło świetną robotę! Książka jest przepięknie wydana, aż chce się po nią sięgnąć. Cieszę się, że coraz więcej wydawnictw ma w swojej ofercie, nie tylko nowości, ale również wznowienia starszych dzieł ❤️. Jestem pewna, że gdyby nie takie przedsięwzięcia, w życiu nie usłyszałabym o "Duchu". Q: Sięgacie tylko po nowości, czy może zwracacie też uwagę na nowe wydania starszych powieści?

Kiedy przeczytałam opis do książki „Duch” już byłam kupiona! Bo czyż może być coś bardziej pasującego do jesiennego klimatu, w dodatku z Halloween na widoku, niż powieść grozy? I to grozy opowiedzianej ponad 100 lat temu? Uwielbiam powracać do książek wydanych tak wiele lat temu. Mają one swój urok i klasę. Wątek romantyczny jest taki elegancki, niewinny, wytworny. Cała opowieść ma w sobie tyle smaku i gustu! Miód na moje czytelnicze serce! Więcej niż samej w sobie grozy jest tutaj tajemniczego klimatu pełnego zagadek, domysłów, wodzenia za nos. Są eleganccy mężczyżni, wytworne kobiety, intrygi, zazdrość i miłość. I jest również „Duch”. Prawdziwy? A może to tylko złudzenie? Koniecznie musicie o tym przeczytać! Książka jest niewielkich rozmiarów więc do przeczytania na raz. Język jest elegancki, bardzo przyjemny w odbiorze. A samo wydanie? No spójrzcie tylko, idealnie oddaje klimat książki!

To lekka, niewymagająca lektura, która zachwyci nie tylko fabułą, ale też doskonałym warsztatem pisarskim. Wspaniałe opisy, piękne dialogi i postaci z krwi i kości, gwarantują niezapomniane chwile z lekturą. Polecam wielbicielom eleganckich powieści grozy i miłośnikom pięknych historii. Ta taka właśnie jest!

3/4 książki to tak naprawdę historia miłosna. Dopiero pod koniec książki zaczyna się coś dziac. Dla osób, które nie przepadają za wątkiem miłosnym ZDECYDOWANIE się NIE sprawdzi.