Doktor Sen

Cytując znajomego z LC – „King dał tej historii nową duszę, wlał w nią nowe życie”. Początkowo bałem się, że to słowa na wyrost, ale po przeczytaniu tej książki absolutnie się z tym poglądem zgadzam. „Lśnienie” w odróżnieniu od „Doktora” miało duszny, klaustrofobiczny, niepokojący klimat, klimat zasypanego śniegiem hotelu na uboczu, w którym za każdym rogiem czaiło się coś mrocznego i złego. Dobrze, że King nie powtórzył tego w kontynuacji, bo to by było pójście na łatwiznę. Aczkolwiek z jednej strony chciałem dosłownej kontynuacji, w podobnym tonie, tak z drugiej jednak chciałem czegoś nowego w tej historii. Na szczęście dostałem to drugie. Po skończeniu książki pomyślałem, że gdybym jednak dostał wariant pierwszy to byłbym jednak chyba rozczarowany – nikt przecież nie lubi odgrzewanych kotletów. A poza tym można by było oskarżyć autora o banał i odcinanie kuponów od tego co mu się wcześniej udało. Bardzo mnie ciekawiły dalsze losy rodziny Torrance, jak Panorama wpłynęła na ich życie, co się działo po ucieczce z hotelu. King w kontynuacji początkowo jest bezlitosny – Danny to życiowy nieudacznik, powiela błędy ojca, jest nawet gorszy od niego. Na szczęście dorzuca do opowieści kilka innych niebanalnych postaci. Osobiście zafascynowały mnie postaci jaśniejącej Abry i Rose – przywódczyni Prawdziwych. A zwłaszcza ich późniejsze konfrontacje. I wiem, że jest to typowa sytuacja kiedy spotykają się dwa zupełne przeciwieństwa to i tak cała ta relacja było pełna emocji i napięcia. Końcówkę książki, a mianowicie ich spotkanie wyobrażałem sobie jednak troszeczkę inaczej, aczkolwiek całość mnie bardzo usatysfakcjonowała. Owszem, było w tej książce kilka stereotypów, było parę schematów, ale koniec końców jestem tą książką zachwycony.

"Lśnienie", to najlepsza książka Kinga, obok której nie można przejść obojętnie. Nie ważne co o tym sądzą domorośli krytycy. Pełnowymiarowi bohaterowie, wciągająca historia. Atmosfera pełna zagrożenia i niedopowiedzeń. Czy można chcieć więcej? Dla tego, z tym większa obawą sięgnąłem po kontynuację tejże powieści, czyli "Doktor Sen". A dzieje się tu wiele. Dan, mimo, że obiecywał sobie, że jemu coś takiego nigdy się nie zdarzy, powoli popada w alkoholizm. Chociaż minęło wiele lat, nadal dręczą go koszmary związane z osławionym hotelem. Błąka się po Ameryce, próbując pomagać komu tylko może. Na swojej drodze spotyka jednak koszmar, który sprawi, że nie tylko jego życie będzie zagrożone. Stanie do walki, z Prawdziwym Węzłem. Pozornie nieszkodliwi staruszkowie, którzy okażą się największym wyzwaniem, z jakim przyjdzie mu się zmierzyć. Lśnienie znowu da o sobie znać. Ufff! Co za historia! Nie rozumiem ludzi, którzy każdą dosłownie rzecz, muszą rozebrać na czynniki pierwsze. Nie wystarczy, że jest to znakomita opowieść, przy której spędza się miło czas? Ja jestem zadowolony. King jest tylko jeden. Co prawda, zdarzają mu się historie gorsze, lub słabsze, ale każda jest warta uwagi. Ta jest świetna, moim obiektywnym zdaniem. Podsumowując, dla każdego fana Mistrza, pozycja obowiązkowa. Nadmieniam, że książkę przeczytałem jakiś czas temu. Teraz przyszła pora na audiobook, w znakomitej interpretacji Rocha Siemianowskiego. Z tego miejsca polecam. Nie ma nic lepszego jak dobra herbata w ulubionym kubku, ciepły koc i audiobook w tle. A jeszcze tak ciekawy. Marzenie domatora.