Białe noce

Świetne "Białe noce". Przypominają pisarstwo Stasiuka, ale nie są jego kopią. Niezwykły język i żonglerka perspektywami narracji, niby to mozaika opowiadań, ale to ciągle ta sama poetycko-dosadna rzeczywistość zatopionej w górach osady. Miejsce pełne niepokojów i codzienności, specyficznej atmosfery, która spowija wszystkich i dopowiada to, czego ludzie nie mówią. Kilku znajomych, kilka rodzin, kilku przyjaciół rozsianych w czasie, jakby każdy miał swoje inne Teraz. Skaczemy w czasie i narracjach, aby opowiedzieć ludzi i miejsce zastygłe na końcu świata. Sny, tragedie, miłości, śmierci, szaleństwa i opętania nigdy się nie kończą. Wszyscy są ze sobą połączeni w migawkach opowiadań Honek. Brutalność relacji i słów, a pod spodem miękkość powiązań, kruchość człowieka. Światłość przyrody i mroki skryte w ludziach. Bardzo dobra literatura.

Czyta się dość szybko, jednak jest męcząca jako historia w całości. Autorka może i w ciekawy sposób przeplata losy bohaterów zaglądając do życia poszczególnych ludzi.Jednak smutek, śmierć , pokazanie w jakich ograniczeniach żyją jest dobijające. Może taka potrzeba autorki poprzyglądać się bezcelowości w życiu.

Ciekawa książka, ale dosyć przygnębiająca.

Znakomicie napisana! Teudno sie od niej oderwac… a po lekturze polecam wycieczke do Binarowej

Naturalistyczne opowiastki w czystej postaci. Mocne piękny język.

Fenomenalne, genialne opowiadania!

Mnie nie zachwyciła.

Piękne historie

Wspaniale

Ciekawa!