100 procent

Rewelacja

„… jeśli człowiek pogodzi się ze swoim życiem, zdoła się dźwignąć z upadku. Nie po to, jednak, żeby żyć tak jak wcześniej tylko inaczej. Czasem okazywało się, że” żyć inaczej „jest jedynym sposobem.”. Inspektor Ewert Grens zniknął z komendy sztokholmskiej policji na ponad rok. W tym czasie próbował odzyskać równowagę po głębokim kryzysie życiowym. Praca to jedyne miejsce, w którym czuje się dobrze, choć ma pełną świadomość, że wkrótce będzie musiał odejść. Teraz ma zaledwie siedem dni na znalezienie sprawcy i rozwikłanie makabrycznej zbrodni. Ciało pierwszej ofiary zostaje znalezione w stanie całkowitego wykrwawienia. Nie ma wątpliwości, że morderca bezwzględnie balansuje na granicy życia i śmierci, testując oba te stany. Grens musi udowodnić, że odzyskał pełnię sił i wciąż potrafi działać bezbłędnie. Wydział potrzebuje go bowiem tak samo mocno, jak on jego. To dwunasta część serii o błyskotliwym detektywie i zarazem siódma, w której inspektor łączy siły z Pietem Hoffmannem. Choć sama znam dopiero dwa tomy tej serii, ta powieść natychmiast mnie zaangażowała. Otwiera ją mocny, poruszający portret człowieka złamanego, który zdecydował się na dramatyczny krok i tylko cudem przeżył. Autor serwuje nam wiele wewnętrznych monologów, trudnych decyzji oraz refleksji nad wartością życia i wagą profesjonalnej opieki psychologicznej. Trudno więc się dziwić nieufności przełożonych, ponieważ powrót do służby po takich przejściach zawsze budzi uzasadnione wątpliwości. Dla równowagi, obok głębokich przemyśleń, otrzymujemy śledztwo, które nadaje fabule odpowiednie tempo. Dużym plusem książki jest obrazowe ukazanie zbrodni oraz wnikliwe podejście do wątku analizy DNA. W toku wydarzeń Piet Hoffmann decyduje się na ogromne ryzyko: aby ratować przyjaciela, stawia na szali swoje dotychczasowe, bezpieczne życie. Rozbudowane wątki psychologiczne naturalnie spowalniają dynamikę wydarzeń, dlatego nie należy nastawiać się na brawurową akcję od pierwszej do ostatniej strony. Niemniej jednak dzięki formule odliczania kolejnych dni towarzyszy nam poczucie nieubłaganie uciekającego czasu. W zamian za brak spektakularnych zwrotów akcji dostajemy świetny, mroczny klimat, pogłębioną psychologię bohaterów oraz doskonałe uchwycenie złożoności relacji międzyludzkich. Czy warto przeczytać? Dla mnie to dobra lektura, choć nie należy oczekiwać, że będzie się zbierać szczękę z podłogi. Fani dojrzałych, skandynawskich kryminałów będą jednak usatysfakcjonowani.

Podobno w życiu pewne są tylko śmierć i podatki. I można się w tym tylko utwierdzić, czytając najnowszą powieść Andersa Roslunda z inspektorem Evertem Grensem „100 procent”. Bo okazuje się, że nawet najbardziej niepodważalne dowody kryminalne mogą okazać się ułudą i niczego nie można brać za pewnik. No, może poza jednym, to była genialna czytelnicza przygoda. „Co jest bardziej pokręcone: my czy życie?” Przy tej książce spotkała mnie niesamowicie satysfakcjonująca rzecz. Gdzieś w okolicach setnej strony w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka i poczułam potężne déjà vu. Jakiś czas temu czytałam powieść jednego z naszych rodzimych autorów, w której pojawiło się bardzo specyficzne, nieszablonowe wyjaśnienie sprawy. I przeczucie mnie nie myliło, trafiłam w dziesiątkę, bo Roslund poszedł w tym samym kierunku. Czy to jednak odebrało mi przyjemność z lektury? Absolutnie nie. Wręcz przeciwnie, z zapartym tchem i ogromnymi emocjami śledziłam, jak autor prowadzi tę intrygę, jak genialnie gmatwa ścieżki i bawi się z czytelnikiem. A stawka w grze jest tutaj ogromna. Wracamy do inspektora Everta Grensa, który ma już 66 lat, bolesną przeszłość i bagaż psychiczny, przez który wielu postawiło już na nim krzyżyk. I nie ma się co dziwić, skoro on sam też już się poddał. Gdy jednak odbija się od dna, przełożony daje mu ostatnią szansę, tydzień próbny, który ma zdecydować, czy inspektor nie trafi na przymusową emeryturę. Ten strach przed utratą jedynego sensu życia napędza Grensa do działania, a on sam, zamiast wracać do pracy powoli, od razu skacze na głęboką wodę. Pojawia się bowiem sprawa potwornych, niesamowicie wyrafinowanych m0rderstw ważnych członków sztokholmskich gangów, przypisywanych jednemu sprawcy. Jednak śledczy mają tylko jeden istotny punkt zaczepienia, a czas ucieka… Żeby ruszyć z miejsca, Grens prosi nieformalnie o pomoc dawnego przyjaciela Pieta, który dla tej sprawy musi zaryzykować wszystko, wejść w paszczę lwa i ponownie zanurzyć się w przestępcze podziemie. Ta powieść to nie tylko sprawa kryminalna, która wymaga od śledczych niekonwencjonalnych metod i nieszablonowego myślenia, ale również, a może nawet przede wszystkim, analiza ludzkich motywów i wyborów. Pokazuje, jak niewiele trzeba, by pochłonął nas mrok, który może uzależnić jak nark0tyk. Ale też jak łatwo skorzystać z oczywistego rozwiązania, nie drążąc głębiej. A czasem nic nie jest pewne na 100 procent. No, może tylko to, że warto przeczytać tę powieść!

Ostatnia sprawa Grensa wywarła na niego tak wielki wpływ, że próbował popełnić samobójstwo. Po pobycie na oddziale psychiatrycznym, inspektor Ewert Grens zostaje przygarnięty przez swojego najlepszego przyjaciela, Pieta Hoffmanna. Komendant policji daje Grensowi ostatnią szansę na powrót do pracy na komisariacie jako inspektor. W ciągu tygodnia będzie musiał rozwiązać sprawę odkrycia dwóch poważnie okaleczonych ciał. Nie ukrywam, że spodziewałam się po tej książce znacznie więcej. Początek zapowiadał naprawdę mocny kryminał. Ciekawy pomysł, tajemnica związana z dowodami DNA i brutalne morderstwa. Niestety, z każdą kolejną stroną moje zainteresowanie malało. Największym problemem tej książki jest tempo. Historia ciągnie się momentami niemiłosiernie, a wiele scen wydaje się niepotrzebnie rozwleczonych. Miałam wrażenie, że autor kilkukrotnie wraca do tych samych kwestii, przez co akcja zamiast nabierać rozpędu, zwyczajnie staje w miejscu. Zamiast napięcia pojawiało się znużenie. Ewert Grens choć od lat stanowi centralną postać cyklu, wydaje się zmęczony i przewidywalny. Jego rozterki emocjonalne nie angażują tak jak w poprzednich częściach. Z drugiej strony nie można odmówić autorowi umiejętności tworzenia intrygujących zagadek kryminalnych. Sam pomysł oparty na wiarygodności dowodów DNA jest ciekawy i skłania do refleksji. Roslund dobrze zna realia pracy śledczych, co widać w szczegółach dotyczących prowadzenia dochodzenia. Książka porusza też ważne tematy związane z wymiarem sprawiedliwości i odpowiedzialnością za wydawane wyroki. Mam też wrażenie, że autor miejscami zbyt mocno stawia na brutalność. Oczywiście w tego typu literaturze nie jest to niczym niezwykłym, ale tutaj niektóre sceny wyglądały bardziej na próbę szokowania czytelnika niż element potrzebny do opowiedzenia historii. Nie jest to zła książka, ale moim zdaniem jedna ze słabszych w dorobku Roslunda. Ma ciekawy pomysł wyjściowy, jednak wykonanie pozostawia sporo do życzenia. Zamiast trzymać w napięciu do ostatniej strony, często nuży i sprawia, że człowiek zaczyna się zastanawiać, ile jeszcze rozdziałów zostało do końca… Szkoda, bo historia miała naprawdę ogromny potencjał 🥺

" [...] Przecież wiesz, że nigdy nie traciłem czasu na takie rozważania, bo seryjni zabójcy w Szwecji nie istnieją i nigdy nie istnieli. [...]" Według mnie jednym z lepszych współczesnych Szwedzkich pisarzy kryminałów jest Anders Roslund. Treści jego książek nie pozwalają o sobie tak łatwo zapomnieć. Tak właśnie jest z najnowszą powieścią o wyjątkowym tytule "100 procent". Stary inspektor Ewert Grens nie wierzy, w istnienie seryjnego mordercy w Szwecji. Czy zmieni zdanie, gdy zginą kolejne osoby, a wszystko będzie wskazywało na jednego sprawcę? Przekonacie się o tym podczas czytania. Ewert Grens po tragicznych przejściach, z których ledwo uszedł z życiem, będzie musiał stoczyć walkę z systemem. Przez to co zrobił, został zawieszony w służbowych obowiązkach. Dla starego inspektora, który całe swoje życie poświęcił pracy, to prawdziwy cios. Z oczywistych względów zrobi wszystko, żeby jego szefowie zmienili zdanie. Czy Ewert Grens jeszcze kiedyś wróci do pracy w szwedzkiej policji? Sztokholm nawiedzi fala brutalnych zbrodni. Sprawca jest tak sprytny i mroczny, że aż początkowo nikt nie jest w stanie go wykryć. Potajemnie do akcji wkroczą zawieszony inspektor i Piet Hoffmann, który ma za sobą mroczną przeszłość. Co otrzymacie, biorąc do ręki książkę pod tytułem "100 procent"?  Oryginalną fabułę, ciekawe śledztwa, mnóstwo nieprzewidzianych zwrotów akcji i oczywiście mordercę, który jest na swój sposób interesujący. Można się od niego wiele nauczyć. Wejdziecie w świat sztokholmskich brutalnych gangów. Tylko uważajcie na siebie, żebyście wyszli z tego w całości. Czy jesteście gotowi poznać najmroczniejsze zbrodnie w historii Sztokholmu? Jeżeli tak, to z przyjemnością polecam wam książkę "100 procent" autorstwa Andersa Roslunda. Miłośnicy mocnych i wyrazistych kryminałów będą bardzo zadowoleni. Tej powieści się nie czyta, przez nią się płynie. A każda kolejna zbrodnia powoduje szok i niedowierzanie.

IG: @zaczytana_archiwistka Sztokholm tonie w chłodzie, a gdzieś w jego cieniu ktoś przesuwa granice ludzkiego okrucieństwa. Nie ma pośpiechu. Nie ma przypadku. Jest tylko precyzja. I właśnie dlatego od pierwszych stron 100 procent budzi niepokój, który z każdą kolejną stroną staje się coraz trudniejszy do zignorowania. Anders Roslund po raz kolejny udowadnia, że skandynawski kryminał potrafi być nie tylko brutalny, ale przede wszystkim inteligentny. To historia, w której zbrodnia nie służy szokowaniu. Jest elementem większej układanki, mrocznej gry prowadzonej przez kogoś, kto zdaje się badać granice człowieczeństwa. Pierwsze ciało pozbawione krwi. Drugie z kośćmi zmiażdżonymi niemal do ostatniej. Trzecie poddane przerażającemu eksperymentowi. Każda ofiara wygląda inaczej, ale wszystkie łączy jedno — ktoś chce coś udowodnić. Największą siłą tej powieści jest jednak nie sam morderca, lecz bohaterowie. Ewert Grens nie jest typowym policyjnym herosem. To człowiek naznaczony bólem, samotnością i własnymi demonami. Człowiek, który ledwo stoi na nogach, a mimo to nie potrafi odwrócić wzroku od zła. Im głębiej wchodzi w śledztwo, tym bardziej czuć, że stawką nie jest wyłącznie schwytanie sprawcy. To również walka o samego siebie. Roslund buduje napięcie powoli, metodycznie, bez tanich sztuczek. Atmosfera jest ciężka, gęsta i momentami wręcz dusząca. Czytelnik nie dostaje prostych odpowiedzi, za to nieustannie zmuszany jest do zadawania kolejnych pytań. To kryminał dla osób, które lubią: – mroczne skandynawskie historie, – skomplikowane śledztwa, – niejednoznacznych bohaterów, – psychologiczne pojedynki, – i fabuły, które trzymają w napięciu do ostatnich stron. „100 procent” nie jest książką, którą się po prostu czyta. To książka, która wciąga w mrok i nie pozwala z niego wyjść, dopóki nie odkryjesz prawdy. A kiedy już ją poznasz, możesz żałować, że w ogóle zacząłeś szukać odpowiedzi.

Q: Jaki film/serial ostatnio oglądaliście i polecacie? Są kryminały, które opowiadają o zbrodni lub takie, które opowiadają o ludziach stojących nad przepaścią. Ewert Grens wraca do świata, który już zdążył go złamać. Po osobistym kryzysie i pobycie w szpitalu psychiatrycznym dostaje ostatnią szansę na udowodnienie, że wciąż jest policjantem. Trop prowadzi do brutalnych morderstw, skomplikowanych badań DNA i tajemnic, które coraz mocniej rozmywają granicę między tym, co pewne, a tym, co jedynie wydaje się prawdą. Najciekawszy okazał się dla mnie sam Grens. To bohater daleki od ideału — uparty, trudny, często egoistyczny i gotowy poświęcić wszystko dla sprawy. Autor nie próbuje go wybielać i właśnie dlatego wydaje się tak autentyczny. W tle pojawia się również Piet Hoffman, którego obecność wnosi dodatkowe napięcie, choć przyznam, że nie znając wcześniejszych części serii, miałam chwilami poczucie, że nie wszystkie jego decyzje wybrzmiewają z odpowiednią siłą. Największą siłą książki jest jednak sam pomysł. Wątek związany z DNA, identyfikacją sprawców i możliwościami współczesnej kryminalistyki okazał się znacznie bardziej fascynujący, niż początkowo przypuszczałam. Autor bardzo umiejętnie wykorzystuje realne rozwiązania i fakty naukowe, tworząc intrygę, która niepokoi właśnie dlatego, że wydaje się możliwa. Niektóre rozwiązania wydawały się zbyt wygodne, a część fabularnych zbiegów okoliczności wymagała sporego kredytu zaufania. Mimo to czytałam z dużym zaangażowaniem, bo Autor świetnie manipuluje napięciem i potrafi sprawić, że kolejne elementy układanki wskakują na swoje miejsce dokładnie wtedy, gdy czytelnik zaczyna myśleć, że już wszystko rozumie. To mroczny, inteligentny thriller, który bardziej niż brutalnością uderza pytaniem o to, jak cienka granica oddziela obsesję od poświęcenia i sprawiedliwość od zemsty.

3.5 Sięgając po tę książkę nie znałam inspektora Grensa, jednak to w żadnym razie nie przeszkodziło mi w tym, abym z zapartym tchem śledziła jego poczynania. Grens przed rokiem próbował targnąć się na swoje życie i przez to wylądował w szpitalu psychiatrycznym oraz został odsunięty od służby. Chcąc wrócić dostaje „tydzień próbny” w ciągu którego ma znaleźć… seryjnego mordercę- a to wydaje się być niemożliwe. Sama postać inspektora jest bardzo ciekawa i chętnie poznawałabym jego „korzenie”, żeby trochę bardziej zrozumieć tego bohatera, jednak mimo, że nie znamy się zbyt dobrze to jego postać ma w sobie taką charyzmę, że nie sposób oderwać od niej myśli podczas czytania. Mogę się nie zgadzać z pewnymi decyzjami, które podejmował, ale z pewnością każda z tych decyzji doprowadziła do rozwiązania zagadki. Fabuła momentami była trochę zbyt przerysowana, a pewne aspekty dosyć mocno ponaciągane, ale w ogólnym rozrachunku to był całkiem dobry thriller, szczególnie dla fanów seryjnych morderców i brutalnych opisów miejsc zbrodni, bo ich zdecydowanie tu nie brakowało! Nie do końca jestem fanką wątku z Hoffmann’em, był on dla mnie najmniej logiczny w całej powieści przez co odebrał mi trochę frajdy z czytania, jednak z jakiegoś powodu autor postanowił zrobić z niego jeden z ważniejszych punktów powieści. Może gdybym znała postać Pieta wcześniej to byłoby to dla mnie bardziej zrozumiałe, jednak nie znając jego początków, nie mogłam zrozumieć dlaczego postępuje tak a nie inaczej i przede wszystkim jakim cudem wszystko mu tak łatwo przychodzi. Jeśli szukacie książki, która porwie was już od pierwszych stron to „100 procent” będzie idealnym wyborem.

„100 procent” to kryminał, który od pierwszych stron wciąga w mroczny świat brutalnych zbrodni, tajemnic i psychologicznej gry prowadzonej zarówno z bohaterami, jak i z czytelnikiem. Anders Roslund stworzył historię pełną napięcia, niepokoju i pytań, na które odpowiedzi okazują się bardziej przerażające, niż można przypuszczać. To historia o śledztwie, które wymyka się wszelkim schematom. O zbrodniach tak okrutnych i niewytłumaczalnych, że nawet śledczy zaczynają wątpić w ich logikę i zgromadzone w sprawie fakty. Każde kolejne ujawnienie i każdy odkryty element prowadzi do nowych tajemnic, a granica między prawdą, a manipulacją staje się coraz bardziej rozmyta. „100 procent” to powieść o ludziach naznaczonych przeszłością. O Ewercie Grensie, detektywie zmagającym się z własnymi demonami i o Piecie Hoffmanie, człowieku balansującym między światem przestępczym, a współpracą z policją. Ich losy ponownie splatają się w sprawie, która okazuje się nie tyle niebezpieczna, ile osobista. Autor świetnie buduje atmosferę niepewności i zagrożenia. Dodatkowo dynamiczna akcja sprawia, że trudno jest odłożyć książkę nie poznawszy jej zakończenia. Ta książka to nie tylko mocny, skandynawski kryminał, ale też, a może przede wszystkim, opowieść o strachu, winie, i cenie jaką człowiek płaci za podejmowane w życiu decyzje. „100 procent” to dwunasta część cyklu z Ewertem Grensem, ale można ją czytać bez znajomości poprzednich…

Czasem trafiają nam się książki, które wyrywają z butów i uwielbiamy je całym sercem. Czasem trafiają nam się książki, które są kiepskie i czytanie ich do najprzyjemniejszych nie należy. A czasami trafiają nam się książki nijakie, które ani nie grzeją ani nie ziębią. I ta ostatnia niestety do tych trzecich należy. Bo było tak bardzo mdło i właśnie nijak. A może moje zbyt wygórowane oczekiwania sprawiły, że tak kiepsko odebrałam tę książkę? Ale skoro sama okładka krzyczy: najmroczniejsza sprawa..., granice bólu przekroczone... Hmm no nie, nie... Miało być mrocznie, a było dosyć sentymentalnie z ogromem przemyśleń głównego bohatera. Było wolno i bez napięcia. Choć może ostatnia część, taka całkiem końcówka, trochę przyspieszyła i nabrała tempa, ale nie uratowało to 444 stron powieści. Potencjał był! Zamysł na fabułę na plus. Zakończenie mocno zaskakujące i zdecydowanie nie wiedziałam, że takie rzeczy mogą mieć miejsce. Tylko zabrakło tego pazura! Tego czegoś to sprawia, że iskrzy między książką, a czytelnikiem. Ewert, inspektor, który dostaje ostatnią szansę na powrót do policji. W Szwecji pojawia się seryjny m0rderca, a jemy dosyć szybko udaje się odkryć kto nim jest. Jednak nie ufa wszelkim dowodom i szuka dalej. Grzebie, sprawdza i się nie poddaje. Smuteczek mnie ogarnia, że nie wyszło tak dobrze jak mogło być🤷🏼‍♀️

"100 procent" to piąta samodzielna powieść Andersa Roslunda. Wcześniej autor, wraz z nieżyjącym już Börgem Hellströmem, stworzył siedem książek, z których dwie - "Bestia" i "Trzy sekundy" doczekały się ekranizacji. Wszystkie należą do cyklu kryminalnego o Ewercie Grensie, błyskotliwym detektywie zmagającym się z demonami przeszłości, oraz Piecie Hoffmannie, byłym przestępcy, który od czasu do czasu współpracuje ze sztokholmską policją. Niewielu pisarzom udaje się sprawić, że podczas lektury ich książek odczuwam autentyczny dyskomfort. Do tego grona bez wątpienia należy Anders Roslund, a wcześniej także jego współautor i przyjaciel Börge Hellström. Powieści z tej serii niezmiennie budziły we mnie niezdrową fascynację. Wypełniają je mrok, przemoc oraz zło, do którego zdolny jest tylko drugi człowiek. Fabuła koncentruje się wokół pościgu za bezwzględnym mordercą, który realizuje swoje chore fantazje w sposób wyjątkowo okrutny i wyrafinowany. Na szczególne uznanie zasługują złożona intryga kryminalna oraz sugestywne opisy zbrodni. Roslund po mistrzowsku buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy układanki. Poruszane przez niego tematy wywołują silne emocje i na długo pozostają w pamięci czytelnika. Jedynym elementem, który nieco zaburzał odbiór powieści, było nierówne tempo narracji.

Ewert Grens uważa, że seryjni mordercy nie istnieją. Jego przekonania zmieniają się, gdy po próbie samobójczej dostaje tylko tydzień na schwytanie sprawcy trzech zabójstw. Wszystko wskazuje na to, że morderca testuje granice życia i śmierci. Najprawdopodobniej Ewert będzie musiał prosić o pomoc swojego przyjaciela. Tylko, że czas ucieka. "Granice bólu właśnie zostały przekroczone" - te zdanie widnieje na okładce książki. I cóż... Raczej niewiele ma z nią wspólnego. Wszystko zapowiadało się świetnie, ale coś ewidentnie poszło w złym kierunku. To miała być najmroczniejsze sprawa w historii Szwecji, jednak nijaka fabuła, wolne tempo i życiowe przemyślenia głównego bohatera sprawiły, że było zwyczajnie nudno. Miałam wrażenie, że akcja ciągnie się jak flaki z olejem. Większość tropów została Ewertowi podsunięta przez nich, chociaż na każdym kroku próbował podkreślić, jakim to on nie jest specem od rozwiązywania trudnych spraw. Autor nawet nie próbował budować tu jakiekolwiek napięcia. Nie było żadnych szczególnych zwrotów akcji czy momentów wgniatających w fotel. Ledwie przebrnęłam do końca książki. Myślę jednak, że historia miała ogromny potencjał, który po prostu nie został w pełni wykorzystany.

Lubicie skandynawskie kryminały? Ja polubilam je za sprawą Camilii Lackberg i z przyjemnością odkrywam nowych autorów. Seria brutalnych morderstw, niepasujących do żadnych znanych schematów. Wędrówka po najmroczniejszych zakamarkach ludzkiego umysłu. Stopniowo budowane napięcie i dynamiczna akcja. Czego chcieć więcej? Interesujący główny bohater, który nie tylko prowadzi śledztwo, ale również zmaga się z własnymi demonami. Dzięki temu, nie jest jedynie postacią z historii, ale kimś bliższym, bardziej realnym. Autor wodzi czytelnika za nos, podrzucając mu mylne tropy i serwując zaskakujące zwroty akcji. Praktycznie do samego końca nie wiemy komu możemy ufać, kto mówi prawdę, a kto kłamie. Atmosferę pełną napięcia i niepewności można kroić nożem. A zakończenie? Świetne! Całość czyta się rewelacyjnie, choć należy wspomnieć, że książka zawiera kilka brutalnych scen, na które należy się przygotować.

Piet Hoffmann to bohater, który został mi w głowie po genialnej serii #3sekundy #3minuty #3godziny która jest rewelacyjną sensacją. Czy można się dziwić, że widząc iż bohater pojawia się w tej powieści to z chęcią po nią sięgnęłam? Próba samobójcza kończy się dla Ewerta zawieszeniem w pracy. Sprawa zabójcy ma być dla niego szansą na powrót. Czy tak się stanie? Czy da się wszystko przewidzieć? To dobry kryminał, takie 6+/10, jednak były momenty gdy moja uwaga odbiegała. Stąd mój dalszy wniosek, że nie było równo, czasami wszystko traciło rytm i tempo. Miałam wrażenie, że jakoś się mi to rozbiega. Może to książka, a może to taki mój moment. Nieważne bo i tak będę sięgać po książki autora, lubię jego styl. Lubię te, które pisał w duecie, jak i te solo. Niewątpliwie po wcześniejszej serii miałam wysokie oczekiwania, ale co zrobić? Tamtejszej tempo było dla mnie idealne 💪

Kryminał, który bardzo pozytywie zaskoczył mnie tematyką kryminalną. Autor zamieścił w nim ciekawostki ze świata przestępczego o których wcześniej nie słyszałam. Opowiedzianej historii oraz wykreowanym postaciom brakuje już tego realizmu przez co staje się ona zwyczajnie mało ciekawa.