Celestial Abyss

Recenzja płyty Omnamah ,,Celestial Abyss” by Agnieszka Czajka Trzymam w rekach trzeci album pomysłu Piotra Kachnego Omnamah ,,Celestial Abyss” i nie mogę wyjść z podziwu. Płyta jest kontynuacją i rozszerzeniem dwóch poprzednich projektów. Przeplatają się w niej dźwięki z różnych stron świata. Z pozornego chaosu zostaje stworzony świat majestatyczny i wzruszający, działający bardzo sugestywnie na wyobraźnię słuchacza. Do projektu zostały zaproszone dwie nowe wokalistki - Alexandra Whitewater, która wydała pierwszą płytę ,,Whitewater” w 2015, obok pięknych ilustracji muzycznych tworzy obrazy ukazujące baśniowy świat i Martyna ,,Mariko” Kaleta, która jest wokalistką rockowego zespołu Alt Age. Głos Oli jest eteryczny, to ucieleśnienie języka poezji. Natomiast Martyna odpowiedzialna jest za pogańskie zaśpiewy. Obie panie stworzyły niepowtarzalny świat na styku sacrum i profanum, zbliżający do absolutu. Od pierwszej płyty towarzyszy Piotrowi Rafał Wawrzyniak, gitarzysta na co dzień mieszkający w Wielkiej Brytanii. Jego gra oraz wprowadzone efekty specjalne uwypuklają głębię utworów. Agnieszka Marciniak recytuje fragment swojego wiersza w jednym utworze, co jest odstępstwem od wokaliz Oli i Mariko. Nad całością projektu czuwa Piotr Kachny – perkusista i kompozytora oraz osoba odpowiedzialna za loopery i sample. W drugim życiu malarz, fotograf, twórca okładek książek i płyt. Całość kompozycji nasuwa słuszne skojarzenia z duetem Dead Can Dance. Sprzeczne światy muzyczne uzupełniają się i tworzą coś na wzór ruchu ekumenicznego. Ślady ambientu stapiają się z muzyką sakralną, orientalną i afrykańską. Instrumenty konwencjonalne, jak gitara, perkusja splatają się z okaryną czy wietrznym gongiem, odgłosami sowy i czajki. Do tego dochodzi multum sampli i pętli stającymi się odgłosami dżungli amazońskiej, czy sawanny afrykańskiej, ,,Nataraja” – monumentalne zaśpiewy przypominają mi, że mityczne trąby jerychońskie istnieją i mogą nadal skruszyć najtwardsze mury naszego serca. Podszepty czarownicy uświadamiają, że nie świat realny ma znaczenie, a tajemnica ukryta pod dźwiękami. ,,Tahnit – the land of the dead” – przez krainę umarłych prowadzą dwa głosy. Jeden zaklina rzeczywistość, modli się w uniwersalnym języku pierwotnego świata przy wtórach bębnów. Drugi dotyka niebiańskich sfer głaszcząc je delikatnie z prośbą o otwarcie. Przez ten świat przemyka się dosyć szybko, aby finalnie biec i uciec. ,,Celestial Abyss” – tytułowy utwór zaczyna się dość ciężko, dźwiękami wielkiego gongu i potężnych trąb oraz tubalnym głosem Oli. Tworzy to klimat podniosły, sakralny. W miarę rozwoju pieśni na wszystkie doznania sensoryczne wpływa eteryczny głos, który rozciąga przestrzeń muzyczną do granic niebotycznych i wznosi na wyżyny. Kolejny raz szata graficzna okładki albumu jest na najwyższym poziomie dzięki Piotrowi. Użył swego talentu plastycznego do urzeczywistnienia swojej wizji i w efekcie mamy tajemniczą boginkę w tonacji starego mosiądzu na pierwszej stronie, zatopioną w czarnej otchłani tła. Na odwrocie znajduje się pomnik, przywołujący różne skojarzenia, np. z cmentarz, zamglony krzyż celtycki i zarysy piramid egipskich. Po otwarciu jawią się twarze wszystkich osób zaangażowanych w projekt muzyczny z motywami sakralnymi pochodzącymi z różnych kultur, ale z dominantą piramid egipskich. Szkoda tylko, że oblicze lidera jest najsłabiej widoczne. Jego profil jest ledwie zauważalny, jak zjawa, a może raczej dobry duch tej płyty. Tytuły utworów podane głównie w języku angielskim, są uwiecznione na tle bliżej niezidentyfikowanej figury, jakieś tajemnicy. Na samej płycie jest wydrukowane popiersie pomnika, który figuruje z tyłu okładki. Dostrzegam teraz tam szczegóły z różnych religii. Dość wyraźna jest tańcząca boginka. Grecki Hades tańczy z boginią hinduską i zanurza się w tajemnice minojskiej Bogini Ziemi przy pradawnym kulcie solarnym i lunarnym. Tańcem wkracza jedna z japońskich bogiń shinto na stary dubliński cmentarz zatłoczony sakralnymi rzeźbami. Niebiańska przestrzeń lśni i rośnie. A poprzez krainę umarłych trafiamy w niebiańską otchłań. Nic nie jest oczywiste. Piotr Kachny zaprasza nas do zaskakującej przygody. Serdecznie zachęcam do zapoznania się z muzyczną baśnią, która czerpie z tak wielu zakątków globu.

Recenzja płyty Omnamah ,,Celestial Abyss” by Agnieszka Czajka Trzymam w rekach trzeci album pomysłu Piotra Kachnego Omnamah ,,Celestial Abyss” i nie mogę wyjść z podziwu. Płyta jest kontynuacją i rozszerzeniem dwóch poprzednich projektów. Przeplatają się w niej dźwięki z różnych stron świata. Z pozornego chaosu zostaje stworzony świat majestatyczny i wzruszający, działający bardzo sugestywnie na wyobraźnię słuchacza. Do projektu zostały zaproszone dwie nowe wokalistki - Alexandra Whitewater, która wydała pierwszą płytę ,,Whitewater” w 2015, obok pięknych ilustracji muzycznych tworzy obrazy ukazujące baśniowy świat i Martyna ,,Mariko” Kaleta, która jest wokalistką rockowego zespołu Alt Age. Głos Oli jest eteryczny, to ucieleśnienie języka poezji. Natomiast Martyna odpowiedzialna jest za pogańskie zaśpiewy. Obie panie stworzyły niepowtarzalny świat na styku sacrum i profanum, zbliżający do absolutu. Od pierwszej płyty towarzyszy Piotrowi Rafał Wawrzyniak, gitarzysta na co dzień mieszkający w Wielkiej Brytanii. Jego gra oraz wprowadzone efekty specjalne uwypuklają głębię utworów. Agnieszka Marciniak recytuje fragment swojego wiersza w jednym utworze, co jest odstępstwem od wokaliz Oli i Mariko. Nad całością projektu czuwa Piotr Kachny – perkusista i kompozytora oraz osoba odpowiedzialna za loopery i sample. W drugim życiu malarz, fotograf, twórca okładek książek i płyt. Całość kompozycji nasuwa słuszne skojarzenia z duetem Dead Can Dance. Sprzeczne światy muzyczne uzupełniają się i tworzą coś na wzór ruchu ekumenicznego. Ślady ambientu stapiają się z muzyką sakralną, orientalną i afrykańską. Instrumenty konwencjonalne, jak gitara, perkusja splatają się z okaryną czy wietrznym gongiem, odgłosami sowy i czajki. Do tego dochodzi multum sampli i pętli stającymi się odgłosami dżungli amazońskiej, czy sawanny afrykańskiej, ,,Nataraja” – monumentalne zaśpiewy przypominają mi, że mityczne trąby jerychońskie istnieją i mogą nadal skruszyć najtwardsze mury naszego serca. Podszepty czarownicy uświadamiają, że nie świat realny ma znaczenie, a tajemnica ukryta pod dźwiękami. ,,Tahnit – the land of the dead” – przez krainę umarłych prowadzą dwa głosy. Jeden zaklina rzeczywistość, modli się w uniwersalnym języku pierwotnego świata przy wtórach bębnów. Drugi dotyka niebiańskich sfer głaszcząc je delikatnie z prośbą o otwarcie. Przez ten świat przemyka się dosyć szybko, aby finalnie biec i uciec. ,,Celestial Abyss” – tytułowy utwór zaczyna się dość ciężko, dźwiękami wielkiego gongu i potężnych trąb oraz tubalnym głosem Oli. Tworzy to klimat podniosły, sakralny. W miarę rozwoju pieśni na wszystkie doznania sensoryczne wpływa eteryczny głos, który rozciąga przestrzeń muzyczną do granic niebotycznych i wznosi na wyżyny. Kolejny raz szata graficzna okładki albumu jest na najwyższym poziomie dzięki Piotrowi. Użył swego talentu plastycznego do urzeczywistnienia swojej wizji i w efekcie mamy tajemniczą boginkę w tonacji starego mosiądzu na pierwszej stronie, zatopioną w czarnej otchłani tła. Na odwrocie znajduje się pomnik, przywołujący różne skojarzenia, np. z cmentarz, zamglony krzyż celtycki i zarysy piramid egipskich. Po otwarciu jawią się twarze wszystkich osób zaangażowanych w projekt muzyczny z motywami sakralnymi pochodzącymi z różnych kultur, ale z dominantą piramid egipskich. Szkoda tylko, że oblicze lidera jest najsłabiej widoczne. Jego profil jest ledwie zauważalny, jak zjawa, a może raczej dobry duch tej płyty. Tytuły utworów podane głównie w języku angielskim, są uwiecznione na tle bliżej niezidentyfikowanej figury, jakieś tajemnicy. Na samej płycie jest wydrukowane popiersie pomnika, który figuruje z tyłu okładki. Dostrzegam teraz tam szczegóły z różnych religii. Dość wyraźna jest tańcząca boginka. Grecki Hades tańczy z boginią hinduską i zanurza się w tajemnice minojskiej Bogini Ziemi przy pradawnym kulcie solarnym i lunarnym. Tańcem wkracza jedna z japońskich bogiń shinto na stary dubliński cmentarz zatłoczony sakralnymi rzeźbami. Niebiańska przestrzeń lśni i rośnie. A poprzez krainę umarłych trafiamy w niebiańską otchłań. Nic nie jest oczywiste. Piotr Kachny zaprasza nas do zaskakującej przygody. Serdecznie zachęcam do zapoznania się z muzyczną baśnią, która czerpie z tak wielu zakątków globu.