Wiedźmy z Savannah. Tom 2. Źródło - Horn J.D.

Wiedźmy z Savannah. Tom 2. Źródło (okładka miękka)

Autor:
Wszystkie formaty i wydania (3): Cena:
okładka miękka, 2015 33,99 zł
empik

Sprzedaje empik

Cena:
33,99 zł
Cena:
37,90 zł
Oszczędzasz:
3,91 zł (10%)
Koszt dostawy:
Salon empik - 0,00 zł
Produkt u dostawcy
Wysyłka w 24 godziny
Kup teraz
Szybkie zakupy bez zbędnych formalności. Wybierz opcje dostawy, formę płatności i złóż zamówienie.
Dodaj do listy Moja biblioteka

Masz już ten produkt? Dodaj go do Biblioteki i podziel się jej zawartością ze znajomymi.

Opis

Pod południowym splendorem Savannah, pełnego dostojnych, starych drzew i historycznych budynków, biegną mroczne, magiczne korzenie miasta. Członkowie miejscowych klanów wiedźm za wszelką cenę starają się ochronić miasto przed niszczycielskimi siłami. Wiedzie w tym prym rodzina Taylorów – najpotężniejszych wiedźm Południa. Teraz kotwiczącą tego klanu jest Mercy, która jeszcze niedawno sądziła, że nie ma żadnych magicznych mocy. Teraz za wszelką cenę stara się je opanować, ale nie jest to łatwe – jest w ciąży, a do tego wciąż próbuje dojść do siebie po zdradzie, której doznała od swojej siostry bliźniaczki, najbliższej jej osoby. Gdy w mieście pojawia się jej matka, od dawna uważana za zmarłą, Mercy zaczyna się zastanawiać, ile jeszcze nierozszyfrowanych tajemnic ukrywa jej rodzina, i czy komukolwiek w niej jeszcze można ufać. Za wszelką cenę musi odkryć prawdę na temat swoich krewnych.

Dane szczegółowe

Tytuł: Wiedźmy z Savannah. Tom 2. Źródło
Tytuł oryginalny: The Source
Seria: Wiedźmy z Savannah
Autor: Horn J.D.
Tłumaczenie: Bandel Jerzy
Wydawnictwo: Wydawnictwo Feeria Young
Język wydania: polski
Język oryginału: angielski
Ilość stron: 408
Numer wydania: I
Data premiery: 2015-08-12
Forma: książka
Wymiary produktu [mm]: 32 x 206 x 147
Indeks: 17355797

Recenzje

Kup, zrecenzuj i wygraj
średnia 4,4
5
16
4
18
3
1
2
0
1
0
Oceń:
W przypadku naruszenia Regulaminu Twój wpis zostanie usunięty.
32 recenzje
28-03-2016 o godz 17:40 hoodred dodał recenzję:
Wiedźmy z Savannah bardzo łatwo się czyta ma wciągającą fabułę. Jest w niej wiele rzeczy, które zaskakują czytelnika. Polecam.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
09-01-2016 o godz 17:45 FunVirtualnaJa dodał recenzję:
Na Mercy od teraz ciąży wielka odpowiedzialność. Jest głową rodziny. Jest kotwiczącą- czyli
wiedźmą z największą mocą, która pilnuje portalu do innego wymiaru. Jest dla niej wielkim zaskoczeniem, że stała się kotwiczącą ponieważ jeszcze tak niedawno myślała, że nie ma żadnych zdolności. To nie jedyny problem Mercy, chce odzyskać swoją siostrę bliźniaczkę mimo jej okrutnej zdrady. Poza tym jest w ciąży, a na dodatek spotyka swoją matkę, którą uważała za zmarłą. Wiele komplikacji i problemów spotyka ją już na samym początku.

"Gdy kłamiesz, by kogoś chronić, możesz próbować się usprawiedliwiać, bo jesteś pewien – albo tak ci się wydaje – że jesteś w stanie uwolnić kochaną osobę od ciężaru wiedzy."

Mercy chce dotrzeć do prawd związanych z jej rodziną, jednak jest tyle warstw przez które trzeba przejść. Nie można być pewnym żadnej osoby. Ponieważ, każdy może okazać się wrogiem, lub przyjacielem. Autor zaskakuje nas co krok i nie możemy być pewni niczego. Bohaterowie zaś w książce są tacy jak my czyli autorka nie zastosowała wyidealizowania i bardzo mnie to cieszy. Każdy ma jakieś wady. Sprawia to, że chcemy poznać ich bliżej. Możemy też się z nimi uosobić. Klimat w tej książce aż jest przesiąknięty mrokiem i tajemnicą. Przyciąga nas do siebie i nie chce wypuścić. Jest jak mgła, która nas otacza- gęsta i niepowstrzymana.

„...uderzyła mnie myśl, że dom, w którym dorastałam, jest niczym innym jak sceną. Teatr kłamstw. Może i był zbudowany z drewna i cegieł, lecz wszystko inne w nim było nieprawdziwe.”

Wiem, że strasznie uogólniam wszystko jednak nie mogę za dużo pisać, musicie sami sprawdzić jak wyszła J. D. Horn kontynuacja serii "Wiedźmy z Savannah". Według mnie pierwsza część- "Ród"- była zarysem, wstępem historii, a jej druga część już jest w pełni rozwinięciem. Jestem pewna, że jeżeli przeczytaliście pierwszą część to i druga wam się spodoba. Według mnie druga część jest jeszcze lepsza od swojej poprzedniczki. Więc nie pozostało wam nic innego jak sięgnąć po następna część i nie zwlekać.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
13-09-2015 o godz 19:20 Aleksandra Łebek dodał recenzję:
Pierwszy tom cyklu "Wiedźmy z Savannah" pozostawił u mnie mieszane uczucia. "Ród" był całkiem dobry, ale wyraźnie mi czegoś brakowało. Biorąc do ręki "Źródło", miałam nadzieję, że uzupełnione zostaną wszelkie braki i dostanę coś więcej niż w pierwszej części.

Nieprzewidywalna. Pełna tajemnic. Własnie tymi słowami można opisać "Źródło" i pod tym względem wypada o wiele lepiej. J.D. Horn postawił na zaskakujący początek i od pierwszych stron częstuje nas zagadkami. Każdy kolejny rozdział obfituje w wydarzenia, które niosą ze sobą nowe niewiadome. Kiedy już odkryjemy jedną tajemnicę na horyzoncie zaraz pojawia się kolejna, autor nie przestaje nas zadziwiać swoimi pomysłami. Jest tego naprawdę dużo i ogromnie mi się to spodobało, jednak momentami miałam wrażenie, jakby J.D. Horn wszystko, co tylko się da, upchnął na siłę w jednym miejscu.

Książce nie można odmówi dynamicznej akcji, cały czas coś się dzieje, choć jeśli mam być szczera to nie na tyle porywająco, żebym nie mogła się oderwać. Autor wprowadza jeszcze więcej zamieszania, a zwrotów jest tak wiele, że niczego nie można być pewnym. Od dawna nie czytałam pozycji, w której z takim uporem starałam się przewidzieć kolejne kroki autora. Podobnie jak w "Rodzie", co niezbyt mi się spodobało, tak i tu ciężko znaleźć oś wokół której skupiłyby się wszystkie wydarzenia.

Drugi tom podtrzymuje duszny klimat Savannah, ale z większą dokładnością opisuje świat magiczny. Uwielbiam sposób, w jaki przedstawiono rody oraz ich środowisko. Niezmiernie podobała mi się forma, w jaką ubrano magię, jej przedstawienie oraz sama idea.
Kreacja bohaterów pozostaje niezmienna, jest na równie dobrym poziomie, ale pojawiają się także nowe postacie. Każdy z nich się wyróżnia i posiada własne oryginalne cechy. Jednak w tym aspekcie mogę się jeszcze do czegoś przyczepić. Rzuciło mi się w oczy, że w wielu przypadkach widzimy reakcje bohaterów, ale nie poznajemy ich uczuć oraz emocji im towarzyszących, co nieco mnie rozczarowało.

Podsumowując, "Źródło" jest świetną kontynuacją, o wiele lepszą do swojej poprzedniczki. O ile przy pierwszej części zostały zasiane pewne wątpliwości, o tyle w drugiej nie pozostał po nich prawie żaden ślad. J.D. Horn postarał się, aby powrót do Savannah był niezapomniany i nie sprawił czytelnikowi zawodu. Jeśli komuś spodobał się "Ród" to "Źródło" jest obowiązkową pozycją.

------
http://mojeksiazki-ola.blogspot.com/2015/09/zrodo-jd-horn.html
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
07-09-2015 o godz 21:33 Monika Szulc dodał recenzję:
Wiedzmy z Savannah już w pierwszym tomie udowodniły, że można o nich pisać w nieskończoność, gdyż temat wiedźm jest nieograniczony. Pan J. D. Horn czerpie z niego garściami i zaskoczył mnie swoją umiejętnością tworzenia skomplikowanych, magicznych historii, z czego ucieszą się wszyscy fani fantastyki.

Mercy sądziła, że nie posiada mocy, że całą magie posiadła jej siostra a je przypadło w udziale spokojne i niczym się niewyróżniające życie, jakże się myliła. Po zdradzie siostry, to ona została głową rodziny a Granica ją wybrała. Potężna moc, którą została obdarzona potrafi być piękna, lecz również może zawrócić w głowie, szczególnie, gdy życie dziewczyny przechodzi kolosalne zmiany. Poszukiwania siostry, powrót bliskiej osoby, która powinna od lat nie żyć oraz ciążka, wystawią Mercy na próbę i tylko od niej zależy, czy pozostanie wierna dobru i ocali tych, których kocha.

„Źródło” to druga część trylogii o wiedźmach i magii i choć wszystko krąży wokół tego tematu, to nie to mnie zachwyciło. Głównie skupiłam się na relacjach łączących rodzinę Taylorów. Są one tak skomplikowane i często zagmatwane, że trudno je pojąć. Zdrady sprzed lat troszkę podkopują moje dotychczasowe wyobrażenie miłości, lecz co najdziwniejsze, jest to aż nazbyt realne. Nad analizowaniem wyborów niektórych bohaterów można spędzić dużo czasu a odkrywanie kolejnych sekretów, którymi aż ocieka ta historia, sprawia ogromną satysfakcję. Bardzo podoba mi się wątek romantyczny Mercy i Petera, nie jest prosty i płytki, bohaterowi muszą nad nim pracować by się udał, co sprawia, że jest jeszcze bardziej interesujący.

Mercy jest burzliwą bohaterką, która często kieruje się uczuciami, co nie zawsze kończy się dobrze, jednak pomimo popełnianych przez nią błędów, często głupich i irytujących darze ja sympatią, ze względu na jej lojalność i umiejętność szukania w ludziach dobra, bądź dostrzegania go tam gdzie często inni go nie widzą. Największym zaskoczeniem okazał się Peter. W pierwszej części niczym szczególnym się nie wyróżniał, można by powiedzieć, że był mdły. A tutaj taki szok. Autor świetnie rozbudował jego postać i nadał jej charakteru, z czego jestem ogromnie zadowolona, a sam Peter stał się zaskakujący i ma tajemnicę, która wszystko dodatkowo ubarwia.

J.D. Horn dał prawdziwy popis umiejętności pisarski i w pięknym stylu czaruje czytelnika. Książka jest naszpikowana akcją i przyprawia o zawrót głowy. „Źródło” jest lepsze, mroczniejsze i seksowniejsze od poprzedniej części. Czy warto przeczytać? Jak najbardziej TAK! Doznałam lekkiego szoku ilością tych wszystkich tajemnic i zwrotów akcji, którymi dosłownie zostałam zbombardowana.
5/6
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
06-09-2015 o godz 20:31 monweg dodał recenzję:
Wiedźmy z Savannah. Źródło to druga część serii i mam nadzieję, że będzie ich jeszcze kilka. Kolejna powieść Horna to naprawdę całkiem niezła literatura i rozrywka. Tę pełną sekretów, półprawd, magii i niebezpieczeństwa książkę czyta się rewelacyjnie. Krótkie rozdziały pomagają w „pożarciu” jej bardzo ciekawej treści.

Wiarygodności historii dodają wykreowani bohaterowie, którzy nie są idealni, mają wiele na sumieniu, ale przez to bardziej przypominają zwykłych ludzi, takich jak my. Nie wiem, czy każdy polubiłby od razu główną bohaterkę, ja polubiłam i trzymałam kciuki za powodzenie jej wszystkich planów.

Po debiutanckim Rodzie Horn nie spoczął na laurach i zafundował nam, czytelnikom, równie dobrą, pełną emocji i magii książkę. Autor znowu zabrał mnie w podróż do klimatycznego miasta w Georgii, położonego w bliskim sąsiedztwie Oceanu Atlantyckiego. Czułam tę duszność i lepkość klimatu Savannah, choć w sumie nie było to trudne po takim lecie, jakie zagościło do nas w tym roku. I do tego ta wszechobecna magia, której ilości powodują zawroty głowy. Chciałabym umieć tak czarować jak tytułowe wiedźmy. Byłoby bardzo przydatne umieć przesuwać przedmioty, przywoływać je na odległość, a nawet powodować ich znikanie. A co powiecie o uleczaniu, widzeniu przyszłości, a może czytaniu w myślach. O, tak. Czytanie w myślach byłoby świetne, lecz chyba nie zawsze. Nie bardzo sprawdziłoby się gdybyśmy nie chcieli czegoś usłyszeć. Ale jednak taka umiejętność jest niezmiernie kusząca. Przeczytałam gdzieś, że w każdej kobiecie jest coś z czarownicy, czy to nie cudowne (nawiasem mówiąc, to na pewno rzekł mężczyzna). Która na ochotnika do założenia Klubu Czarownic? No która? Może jakiś Sabacik, albo obchody równonocy? Pierwsza wpisuję się na listę.

Źródło polecam wszystkim, licznym miłośnikom fantastyki. Ta powieść przeznaczona dla młodzieży, spodoba się znacznie szerszej liczbie czytelników. Już nie jeden raz zaznaczałam, że młodzieżą od bardzo dawna nie jestem, a jednak potrafię się świetnie bawić z taką literaturą. Mam nadzieję, że przekonałam chociaż część wątpiących. Gorąco polecam.
Całość - http://monweg.blog.onet.pl/2015/09/03/wiedzmy-z-savannah-tom-2-zrodlo-jack-douglas-horn/
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
01-09-2015 o godz 01:27 Agnieszka Trzesniewska dodał recenzję:
Przygoda z pierwszym tomem serii „Wiedźmy z Savannah” była dla mnie niepowtarzalnym oraz fascynującym doświadczeniem i zmieniła moje wyobrażenie o czarownicach. Z niecierpliwością czekałam na kolejne spotkanie z rodziną Taylorów, a kiedy drugi tom cyklu - „Źródło” wpadł w moje ręce bezzwłocznie zanurzyłam się w lekturze.

Czytając „Ród” przekonałam się, że Taylorowie nie tylko obdarzeni są magicznymi mocami, ale mają w swoim gronie ciekawe osobowości, a sekrety z przeszłości, mroczne tajemnice i toksyczne relacje to ich chleb powszedni. Rodzinka wiedźm nie tylko w magicznym znaczeniu tego słowa. Sympatyczna Mercy musiała przejść długą drogę aby odzyskać należne jej dziedzictwo. Zajęła miejsce kotwiczącej i głowy klanu, ale też poniosła ogromną stratę i wiele jeszcze musi nauczyć się. I pewnie poukładałaby swoje życie na nowo, gdyby nieoczekiwanie w jej życiu nie pojawiła się zmarła przed laty matka z informacjami, które nie tylko zachwiały zaufanie dziewczyny wobec najbliższych, ale też zmusiły ją do działania i dokonywania trudnych wyborów. Ale czy znajdzie odpowiedź na pytanie, dlaczego rodzina upozorowała śmierć jej rodzicielki i czy dowie się czemu ukochana mama pojawia się w jej życiu właśnie teraz?


Życie Mercy wkracza na nowe tory, ale okiełznanie magii to nie jedyny z jej problemów, straciła ukochaną siostrę, dowiedziała się, że przez wiele lat była okradana i okłamywana. A do tego za kilka miesięcy sama zostanie matką i nie jest pewna swoich uczuć wobec ojca dziecka. Została uwikłana w trójkąt, którego wierzchołki wyznaczają magia, miłość i rodzina, a boki nasycone są sekretami, kłamstwami i nie zawsze dobrymi intencjami. Potrzebuje pomocy i wsparcia, ale jak ma zaufać ludziom, którzy knuli za jej plecami?

Autor dołożył wszelkich starań aby powrót do Savannah był dla czytelnika emocjonujący i pełen wrażeń. Dzieje się dużo, a bohaterowie zostają wystawieni na ciężkie próby, w których nie tylko z własnymi słabościami przyjdzie im się zmierzyć. Pozwolił czytelnikowi jeszcze głębiej wejść w wykreowaną rzeczywistość i odsłonił przed nim drugą stronę medalu. W pierwszej części rody były przedstawione dość ogólnie, w „Źródle” czytelnik zagląda za kulisy ich polityki oraz lepiej poznaje to hermetyczne środowisko rządzące się swoimi prawami i priorytetami. Znów każda kolejna strona przynosi więcej pytań niż odpowiedzi, a atmosfera grozy i niepewności sprawia, że do samego końca bieg wydarzeń nie wydaje się być przesądzony.

Jestem pod wrażeniem pomysłu pisarza na fabułę i samej realizacji projektu, które sprawiają, że od książek z tej serii trudno się oderwać. Nie brakuje zaskoczenia, zwrotów akcji, a samo zakończenie wywołuje niedosyt i rozbudza ciekawość. J.D. Horn wikła swoich bohaterów w zawiłe sytuacje i skomplikowane relacje międzyludzkie, a potem stawia pod ścianą zmuszając do dokonywania trudnych wyborów, często do położenia na szali tego, co najcenniejsze.

Kolejne spotkanie z „Wiedźmami z Savannah” okazało się intrygującym doświadczeniem. Autor znów zabrał mnie w magiczną podróż i pozwolił obcować z ciekawymi bohaterami z charakterem. Nieczęsto zdarza się, aby książka przynosiła mi zadowolenie na tak wielu płaszczyznach i pozwalała mi wznieść się na szczyt literackich doznań. Jeżeli macie ochotę na niesztampową i magiczną lekturę, która was porwie i oderwie od rzeczywistości, to „Wiedźmy z Savannah” są idealne na takie okazje. Polecam.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
30-08-2015 o godz 21:32 Books&Culture dodał recenzję:
"Gdy kłamiesz, by kogoś chronić, możesz próbować się usprawiedliwiać, bo jesteś pewien - albo tak ci się wydaje - że jesteś w stanie uwolnić kochaną osobę od ciężaru wiedzy."

Nikt włącznie z Mercy nie podejrzewałby, że może ona dysponować magiczną mocą. Choć wcześniej wszyscy byli pewni, że to właśnie jej siostra - Maisie zostanie głową klanu, tak wszystko przybrało inny bieg wydarzeń...

To właśnie Mercy stała się kotwiczącą. W dodatku spodziewa się dziecka. Zdradzona przez własną siostrę, która przepadła nie wiadomo gdzie... Pomimo zranienia, wyrządzonych krzywd, metodą prób i nauki, za pomocą Jilo i Emmeta uczy się panować nad swoją mocą i... emocjami, aby za wszelką cenę odnaleźć siostrę. Kiedy pewnego dnia próbuje ratować życie starszego człowieka, nie zdaje sobie sprawy, że jego sekundowe pojawienie się w jej życiu przyniesie nowe, szokujące wiadomości dotyczące rodziny Petera, jak i jego samego. Jaką tajemnicę skrywają?

Lecz kiedy Mercy, niespodziewanie usłyszy głos swojej matki... Matki, która rzekomo zmarła, świat na chwilę się zatrzyma. Kobieta poprosi ją, aby jeszcze nie wyjawiała nikomu wieści o jej powrocie i zostawi ją z nowymi faktami, które są nie innym stwierdzeniem jak tym, że do tej pory bohaterka żyła w świecie kłamstw.

Czy rzeczywiście tak jest, czy to jej wpojono kłamstwo, aby ją zniszczyć ?
Czy jej matka faktycznie żyje, czy od lat blefowano o jej śmierci?
Czy Mercy zdoła odzyskać Maisie? Co szykuje dla każdego z osobna los?

Sięgnij po Źródło kolejnych odpowiedzi...„...

"Uderzyła mnie myśl, że dom, w którym dorastałam, jest niczym innym jak sceną. Teatr kłamstw. Może i był zbudowany z drewna i cegieł, lecz wszystko inne w nim było nieprawdziwe."

Kiedy rozpoczynamy czytanie danej książki, która okazuje się być początkiem nowej serii możemy oczekiwać na kolejną część z utęsknieniem lub czekać tylko i wyłącznie dla tego, iż mimo, że nas nie porwała do głębi, chcemy przekonać się czy czymś zostaniemy zaskoczeni na nowo. Lub czytamy, bo wychodzimy z założenia, że jak coś zaczynamy to chcemy to skończyć. J.D. Horn należy do grona takich autorów, którzy mimo, iż nie pozostawiają czytelnika w dosłownej rozsypce emocjonalnej [ przynajmniej mnie] to wodzą za nos, niejednokrotnie zaskakując biegiem zdarzeń. Jestem pewna, że pod tym względem autor nigdy nie przestanie mnie zadziwiać.

Przyznaję, że miałam problem ponownego wczucia się w klimat powieści. Początkowo akcja trochę mnie nudziła, nie działo się nic, co mogłoby sprawić, że moja ciekawość będzie działała na najwyższych obrotach, lecz później to uczucie znikło. Kiedy w końcu wbiłam się w rytm, słowa, które czytałam działały kojąco na moją wyobraźnię, gdyż czułam się jakbym była obok bohaterów. Obserwowałam ich. Chwilami biłam im brawo, innym razem, stukałam w czoło. Niesamowite, bo po przeczytaniu Rodu nikt nie spodziewałby się, że bohaterowie, których poznaliśmy mogą być kimś innym, niż tym za których ich uważaliśmy na początku. Za każdym razem odkrywamy ich na nowo. To właśnie jest w tym wszystkim najlepsze.

Serię Wiedźmy z Savannah spokojnie mogę podsumować jednym słowem: przyjemna. Nie tak emocjonalna jak Oddechy, ani z taką dawką humoru jak dialogi Delli i Mirandy z serii Wodospady Cienia. Autor J.D. Horn ma swój własny styl, który nie do wszystkich przemówi, lecz większość będzie chciała zaczytywać się w jego książkach.

Źródło to obowiązkowa pozycja dla czytelników poprzedniej części.. Nie brak tu magi, intryg, wielu niewyjawionych prawd, które przykryte są warstwą kłamstwa. Dla tych, którzy nie obawiają się przenieść do świata magii. To bardzo dobra, przyjemna książka do poczytania na każdą okazję.

http://books-culture.blogspot.com/2015/08/zrodo-jd-horn.html
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
24-08-2015 o godz 14:38 Aneta Wiśniewska dodał recenzję:
J.D.Horn rozpieszcza swoich czytelników. Po pierwszej, rewelacyjnej powieści nadchodzi z drugą, która niczym jej nie ustępuje. Co więcej, spokojnie dotrzymuje jej tempa i nie jest „naciągana” do granic możliwości jak to często bywa w przypadku kolejnych książek przy obiecującym debiucie.

Powracamy do Mercy. Z czarnej owcy rodziny stała się głową rodu. Choć sporo zyskuje dzięki tej zaskakującej zmianie, to jednak wiele ją też kosztuje. Zdradzona przez ukochaną siostrę i najbliższą rodzinę nie czuje się pewnie nie wiedząc komu może ufać. A gdy do gry wchodzi jej matka, która rzekoma zmarła przy porodzie dziewczynek, Mercy zdaje sobie sprawę, że jeszcze wiele sekretów musi ujrzeć światło dzienne, aby prawda mogła zostać odkryta…

Ta książka mocno wciąga do swojego świata. Choć na pozór to rzeczywistość zupełnie odbiegająca od naszej, to jednak bohaterowie to ludzie tacy jak my. Ich cechy możemy zobaczyć nie tylko w naszych przyjaciołach, ale też przypadkowych osobach spotkanych na ulicy. Ich problemy, rozterki w pewien sposób można odwołać do tego co spotyka nas każdego dnia. Te książkowe wiedźmy nie chodzą ubrane na czarne chowając brodawki na nosie pod rondem ogromnego szpiczastego kapelusza. To kobiety takie jak my. I to mi się podoba !

Ja w tej historii widzę też coś więcej, coś co mnie mocno urzekło. A mianowicie piękny portret kobiety, która przygotowuje się do roli mamy. Serce mi rośnie, gdy widzę jak ta dziewczyna zmienia się na moich oczach. Gdy patrzę jak z zagubionej i wystraszonej staje się świadomą, pewną siebie i stojącą murem za swoim dzieckiem i partnerem, to myślę, że macierzyństwo to faktycznie musi być cudowny dar dla każdej kobiety. I choć mało się o tym mówi, to myślę, ze ten stan zmienia kobietę już od samego początku, nawet zanim to maleństwo pojawi się na świecie. Przykładem tego jest Mercy, zwłaszcza, gdy mamy możliwość obserwowania jej przez cały czas, stojąc zupełnie z boku.

„Źródło” to godna kontynuacja. Z mocnym akcentem, książka mocno absorbująca, ale też niezmiernie interesująca. W sumie ma wszystko, czego potrzeba na dobrą książkę. Z przyjemnością stawiam ją na półce i z czystym sumieniem polecam. Genialna!
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
20-08-2015 o godz 01:59 Patiopea dodał recenzję:
Od zawsze lubiłam książki o czarownicach, jednak na rynku pojawiało się coraz mniej powieści tego typu, a i trudno było znaleźć coś, co wyjątkowo by mnie zaciekawiło. Akurat "Ród" okazał się tym przysłowiowym strzałem w dziesiątkę, a ja po prostu musiałam wiedzieć, co będzie dalej. Z niekłamaną przyjemnością zabrałam się za kontynuację i ta spodobała mi się jeszcze bardziej. Teraz pozostaje mi tylko czekać na kolejny tom.

Jeżeli chcecie poznać moje pełne wrażenia to zapraszam do przeczytania recenzji, którą napisałam na temat książki :)
http://ksiazki-patiopei.blogspot.com/2015/08/pasja-skrywana-przez-czarownice-zrodo-j.html
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
19-08-2015 o godz 17:14 Sol dodał recenzję:
A na dzisiaj serwuję kontynuację Wiedźm z Savannah w postaci Źródła. Czy mi się spodobała? A może była lepsza od poprzedniczki? Wszystkiego dowiecie się czytając mnie dalej...

Mam na imię Mercy, jeśli czytaliście wcześniejszą książkę o mnie i mojej rodzinie, to zapewne mnie znacie. Znacie też moją bliźniaczą siostrę Maisie, która swoją drogą wywinęła mi niezły numer, po którym słuch i ślad po niej zaginął. Mimo tego co mi zrobiła, wciąż ją kocham. To w końcu moja siostra. Dlatego też nie przestałam jej szukać. Problem w tym, że muszę to robić w ukryciu przed innymi Rodami. Poza tym, ta cała moc, która została mi odebrana... Wiecie, ciężko mi ją okiełznać. W tym pomaga mi Emmet, pewny siebie i całkiem przystojny golem... A raczej golem, który zyskał człowiecze ciało, tym samym porzucając swoje wcześniejsze "ja". Poza tym jak zapewne wiecie, jestem w ciąży z Peterem. Chłopakiem, którego kocham całą sobą, ale który trochę mnie zawiódł. Jak widać, moje życie nie było i nadal nie jest sielanką. Wiele się w nim dzieje, a najlepsze jest to, że niektórzy powstają ze zmarłych, a to jest przerażające!

Bardzo lubię motyw czarownic czy wiedźm w książkach. W ogóle wszystko co paranormalne jest dla mnie jak miód dla mego serca, ale jeden warunek - historia musi mieć ręce i nogi, musi mieć to coś, co wyróżnia ją na tle innych. I przyznam, że wiedźmia seria J.D. Horn niepodważalnie to coś ma. Począwszy od świetnie nakreślonych i tajemniczych postaci, aż po dopracowaną w najmniejszym detalu treść. Zabierając się za tom pierwszy miałam pewne obawy co do tej serii, ale już po przeczytaniu 2 pierwszych rozdziałów, wiedziałam, że moja przygoda w Savannah szybko się nie zakończy!

Tom drugi jest moim zdaniem jeszcze lepszy od tomu pierwszego, który bardzo przypadł mi do gustu. Otóż w tomie drugim jeszcze bardziej zżyłam się z główną bohaterką i jej rodziną. Poza tym mam wrażenie, że autorka poświęciła więcej uwagi na emocje, jakie znajdują się w niniejszej pozycji. W jedynce również była masa emocji, ale tutaj jest ich znacznie więcej, a to jest ogromnym plusem każdej książki.

Akcja, akcja... W Źródle dzieje się, oj... Dzieje się! Nie ma czasu na nudę. Ciągle jakieś spiski, ataki, miłosne rozterki... Nie będziecie się nudzić, co to, to nie. Już z treści wywnioskowała, że kontynuacja (chyba dobrze wywnioskowałam), będzie interesująca. Już nie mogę się doczekać!

http://sol-shadowhunter.blogspot.com/
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
19-08-2015 o godz 16:58 G.P. Vega dodał recenzję:
„Nad Savannah nastał świt, niebo nabrało barwy krwi...”


Jakiś czas temu w recenzji „Rodu” J.D. Horna wspomniałam, że mam wrażenie, iż ta książka to prolog do znacznie żywszej i sporo ciekawszej historii, i wiecie co? „Źródło”, niecierpliwie przeze mnie wyczekiwany drugi tom cyklu o wiedźmach z Savannah, potwierdził moje przypuszczenia. Ba! Nawet je przerósł!

Po pierwsze – odpuście sobie czytanie opisów na okładkach (nie ważne, czy pierwszego, czy też drugiego tomu). Te informacje są zbędne, wręcz przeszkadzają, bowiem jedną z wielu magicznych mocy J.D. Horna jest umiejętność zaskakiwania czytelnika. Nie umiem wskazać innego autora, który z taką lekkością wprowadzałby do historii z magią w tle tyle nieoczekiwanych zwrotów akcji.

Życie Mercy to bowiem mieszanina sekretów, kłamstw i oszust. Zaledwie w najlepszym przypadku półprawd, a i te potrafią nieźle namieszać. Przyjaciele okazują się wrogami, wrogowie przyjaciółmi i tak na zmianę tylko po to, by na sam koniec ledwie pamiętać od czego się zaczęło. Od miłości? Od nienawiści? Prawdy czy kłamstwa? Komu ufać? Można w ogóle komuś zaufać?

„...uderzyła mnie myśl, że dom, w którym dorastałam, jest niczym innym jak sceną. Teatr kłamstw. Może i był zbudowany z drewna i cegieł, lecz wszystko inne w nim było nieprawdziwe.”

Magia granicy, zapory pomiędzy światem ludzi, a demonów, to kolejna z zagadek, które Mercy musi rozwikłać. Problem w tym, że odpowiedź na jedno pytanie automatycznie rodzi następne, a wszystko to w towarzystwie skrzącej się w powietrzu magii, upiornych stworów, morza krwi i zepsutych potworów udających ludzi. Czasem nawet przyjaciół. W Savannah nic nie jest takie, na jakie wygląda i żeby przeżyć, należy o tym pamiętać.

Wybaczcie brak bardziej rozwiniętego zarysu wydarzeń, jednak naprawdę myślę, że to jedna z tych książek, które najlepiej smakują, gdy się je bierze niemalże w ciemno. Będzie, co ma być. Gwarantuje, że i tak nie zdołacie dogonić sprytnych knowań autora, a bez większej ilości informacji ta szalona historia nabierze jeszcze mocniejszych rumieńców.

J.D Horn stworzył bohaterów, którzy nawet w najmniejszym stopniu nie są idealni i już za to należy mu się uznanie. Pomijając już te ich tajemnice (a wierzcie mi, wszyscy je mają), każdy ma wady czy słabości. Mercy chorobliwie pragnie uwagi i gdy ją dostaje nie bardzo wie jak na nią zareagować, by w rezultacie nie stracić tego, co dla niej najcenniejsze. Ellen ma problem z alkoholem, Iris z powrotem do siebie sprzed jej zdradliwego męża, natomiast „wrodzony” czar Olivera nie zawsze dobrze mu służy w kontaktach z jedyną prawdziwą miłością w jego życiu... Och, jest jeszcze Peter o heterohromicznym spojrzeniu i tajemniczym pochodzeniu oraz Emmet – ożywiony golem, który zdaje się odczuwać więcej ludzkich emocji, niż by pewnie chciał. Nie wspominając już nawet o cudownej Matce Jilo – szalonej ciemnoskórej staruszce mówiącej o sobie w trzeciej osobie... Każdy z nich ma w sobie coś, co sprawia, że pragnie się ich poznać bliżej niezależnie od historii jaka właśnie się toczy.


I jako, że staram się zawsze odrobinę pokręcić nosem, co by nikogo nie zasłodzić...
Z magią w teraźniejszości jest ten podstawowy problem, że czasem zbyt łatwo przesadzić z jej genezą i trafić na terytoria gdzie króluje absurd. J.D. Horn jak na razie tam nie dotarł, kroczy gdzieś na linii granicznej, sprytnie umykając mocniejszym podmuchom wiatru, który mógłby go popchnąć w niewłaściwą stronę. Biorąc jednak pod uwagę z jaką łatwością, ale i precyzją, igra z emocjami czytelnika śmiem twierdzić, że nawet ta pozycja na wspomnianej granicy jest w pełni świadoma, a może nawet zamierzona. To jednak nie zmienia faktu, że w kilku momentach lekko się krzywiłam czując zbliżającą się przesadę. Na szczęście tylko się zbliżała i mam nadzieję, że tak pozostanie.

Niepokojąca – tego słowa szukałam przez ostatnich kilka dni, kiedy to próbowałam napisać o „Źródle”. Ta seria jest specyficzna, ale i właśnie niepokojąca. To coś, z czym chyba nigdy się jeszcze nie spotkałam w fantastyce. Wielu bohaterów wywołuje u mnie sprzeczne emocje, od uwielbienia, poprzez niechęć czy irytacje, a jednak nad wszystkim dominuje proste zaintrygowanie. Ech! Wiem tylko, że wyjątkowość tej serii mnie przyciąga, a to chyba najważniejsze.

Podsumowując; „Źródło” to wyśmienita kontynuacja cyklu, który zapowiadał się bardzo dobrze, ale nie dawał pewności, że spełni wszystkie obietnice. Ku mojej radości udało się. Drugi tom powielił klimat pierwszego, jest tak samo duszno i specyficznie (och, jak mocno specyficznie), a przy tym wydarzenia spadają czytelnikowi na głowę w takim tempie, że nie ma czasu się nawet nad nimi głębiej zastanowić. Zanim coś się wymyśli, do czegoś dojdzie, autor wystawia język i odwraca wszystko do góry nogami... Więcej. Ja po prostu chcę więcej, bo cała ta pogmatwana historia to cudowna zagadka, którą pragnę jak najszybciej rozwiązać!

I Wam też polecam spróbować!

----
http://vegaczyta.blogspot.com/2015/08/zrodo-jd-horn.html#more
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
19-08-2015 o godz 08:40 Kamila Idziaszek dodał recenzję:
"Źródło" to już drugi tom cyklu Wiedźmy z Savannah. Jeśli w miarę regularnie czytacie recenzje zamieszczone na moim blogu to na pewno wiecie, że pierwsza część tej serii bardzo mi się spodobała i z niecierpliwością czekałam na jej kontynuacje, aby poznać dalsze losy głównych bohaterów. Na szczęście nie musiałam zbyt długo czekać i właśnie dzisiaj mam dla Was recenzję "Źródła". Jeśli jesteście ciekawi jakie wrażenie zrobiła na mnie lektura tej książki, zachęcam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Mercy, która do niedawna nie posiadała żadnych mocy teraz jest głową klanu i jego kotwiczącą. Dziewczyna stara się przyzwyczaić do tego niezwykle trudnego zadania i wykonywać je jak najlepiej. Jednak wciąż nie może uwierzyć w zdradę własnej siostry bliźniaczki, z którą zawsze utrzymywała świetne relacje. Pomimo wielu problemów, które na nią spadły, Mercy nie może pozwolić sobie na zbytnie zamartwianie - musi myśleć o dziecku, które rozwija się w jej brzuchu. Ogromnym zaskoczeniem jest jednak dla niej to, że niespodziewanie w mieście pojawia się jej matka, którą wszyscy od dawna uważają za zmarłą. Dziewczyna nie wie komu jeszcze może zaufać, a jedno jest pewne - sama nie poradzi sobie z tak dużą ilością obowiązków i sekretów.

Autor po raz kolejny bardzo pozytywnie zaskoczył mnie swoją pomysłowością na fabułę, a także wprowadzenie nowych wątków. Trzeba przyznać, że podczas czytania "Źródła" nie można się nudzić, ponieważ dosłownie cały czas coś się dzieje i nie można dokładnie przewidzieć co wydarzy się w następnej kolejności. Wielokrotnie byłam ogromnie zaskoczona całkowitym obrotem akcji dzięki czemu po prostu nie mogłam oderwać się od czytanej powieści.

Bohaterowie są doskonale wykreowani, a podczas czytania możemy ich naprawdę dobrze poznać. Tak jak w realnym życiu niektórzy od samego początku wzbudzają naszą sympatię, inni natomiast są bardzo irytujący. Jeśli chodzi o główną bohaterkę i jej zachowanie to bywało z tym różnie. Niekiedy podobały mi się wybory jakich dokonywała, ale czasami miałam ochotę mocno nią potrząsnąć. Jedną z postaci, które ogromnie mnie denerwowały był Peter, którego nie potrafiłam zacząć tolerować.

Jedną z rzeczy, które najbardziej mi się podobają jest to jak autor umiejętnie wprowadza czytelnika w błąd, aby na sam koniec rozwiązać wszystkie sekrety zupełnie inaczej niż z początku mogło się wydawać. W pewnym momencie nie byłam w stanie stwierdzić kto jest przyjacielem Mercy, a kto prawdziwym wrogiem. Każdy wydawał mi się niezwykle podejrzany i zamieszany w przeróżne tajemnice.

Język jakim posługuje się autor jest prosty i doskonale dla każdego zrozumiały, dzięki czemu powieść czyta się naprawdę szybko. "Źródło" to przede wszystkim książka idealna dla młodzieży, ale jestem pewna, że również starsi czytelnicy znajdą w niej coś dla siebie. Z niecierpliwością będę czekać na kolejną część oraz dalsze losy głównych bohaterów.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
18-08-2015 o godz 15:27 Ines Lavender dodał recenzję:
"Źródło" jest bardzo podobne do "Rodu". W sumie autor ani trochę nie zmienił swojego stylu, który można niemal nazwać idealnym, więc raczej nie potrzebuje zmian. Co się zmieniło? Główna bohaterka, jej problemy. Mercy stała się inną osobą, choć ta przemiana była niemalże niezauważalna. Ogromną zaletą książki jest nieprzewidywalność. Nigdy nie wiemy, co jest prawdą, a co kłamstwem, co zdarzy się, kiedy przewrócimy kartkę. Horn trochę się nami bawi, nagle zmieniając nasz punkt widzenia razem z punktem widzenia Mercy. W końcu sami nie wiemy, co o tym wszystkim sądzić.

Horn ma pewien niezwykły dar - potrafi płynnie przenieść się z wątku na wątek, ze sceny na scenę. Nie czujemy, że zmieniło się miejsce, że zmienił się główny wątek. Autor ma doprawdy niezwykłą wyobraźnię, która zdaje się nie mieć granic. Bez żadnego wysiłku wymyśla nowe wątki, nowe motywy i rozwiązania, rozstając się niemal na dobre z przyzwyczajeniami gatunków fantastyki młodzieżowej i paranormal. Tworzy swój własny gatunek.

"Źródło" w pewnym sensie jest jakby "cięższą" lekturą niż "Ród". Zdecydowanie dłużej mi zajęło czytanie drugiej części i objętość nie miała nic do tego. Jakoś po prostu... Wybiłam się z tego klimatu i ciężko było mi wrócić. Gdybym czytała jedną po drugiej może byłoby inaczej. Prawdę powiedziawszy "Wiedźmy z Savannah" wypadły mi już z głowy i nie czułam wielkiej ekscytacji przed lekturą. Zwykłą ciekawość i chęć przeczytania kontynuacji - tak. Ale nic więcej. "Ród" był jednak lepszą lekturą, po "Źródle" spodziewałam się, że przebije poprzedniczkę. A była raczej przeciętna...

Więcej: http://zaczytane-zwariowane.blogspot.com/2015/08/218-zrodo-jd-horn.html
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
18-08-2015 o godz 11:13 markietanka dodał recenzję:
"Źródło" to doskonale napisana powieść, pełna magii, miłości i nienawiści. Powieść ma swój niepowtarzalny klimat, jest pełna tajemnicy, intryguje czytelnika i aż żal ją odkładać. No, ja w każdym razie nie byłam w stanie i zarwałam noc, aby ją skończyć.
J.D.Horn okazała się bardzo oryginalną i pomysłową pisarką, która potrafi czytelnika zaskakiwać. Świetne kreacje bohaterów zwracają na siebie uwagę. Nie wiadomo, kto tutaj jest białym, a kto czarnym charakterem. Autorka skutecznie mąci nam w głowach, tak jak Mercy, i trudno odróżnić wroga od przyjaciela. Akcja mknie jak burza i porywa czytelnika w wir wydarzeń. Mamy tutaj walkę dobra ze złem, miłość, zazdrość i nienawiść. Książka aż kipi od tętniących w niej emocji. Doskonale się ją czytało, aż żal, że się już skończyła......

http://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2015/08/zrodo-t2-jd-horn.html
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
16-08-2015 o godz 23:44 Rosemarie dodał recenzję:
Mercy została kotwiczącą, czyli strażniczką magicznej granicy, za którą czyhają niesamowicie niebezpieczne istoty. Jeszcze nie tak dawno temu w ogóle nie posiadała żadnych magicznych mocy. Nic więc dziwnego, że przystosowanie się do nowych umiejętności przychodzi jej z trudem, a na domiar tego jest w ciąży i nieustannie musi na siebie uważać. A gdy na jaw wychodzą tajemnice skrzętnie skrywane przez jej najbliższą rodzinę, Mercy nie jest już pewna niczego...

"Źródło" to kontynuacja serii Wiedźmy z Savannah autorstwa J.D Horn. Pierwszy tom pt. "Ród" pochłonęłam zadziwiająco szybko, bo tylko w jeden dzień. Sequel natomiast czytałam trochę dłużej, to zasługa nie tylko większej objętości tego dzieła, ale także też tego, iż pisarzowi powoli i stopniowo udało się wyjść z utartych schematów. Właśnie przez ten fakt pozwoliłam sobie dłużej delektować się lekturą, niż pochłonąć ją natychmiastowo. To, co jest najlepsze w tym cyklu to warsztat pisarski autora jest lekki, przystępny, wręcz powiedziałabym, że czytelnik w ogóle nie odczuwa żadnego wysiłku w czasie czytania. Jednocześnie styl pisania J.D Horn charakteryzuje nie tylko lekkość, ale także i obrazowość oraz nieprzesadzanie w żadną stronę. Opisy są krótkie, aczkolwiek treściwe i wystarczające, przez co w ogóle nie nużą i nie powodują chęci odłożenia czytania na bok. Taka lektura jest niczym innym jak samą, czystą przyjemnością. A przecież takie książki są najbardziej uwielbiane przez mole książkowe. Takie, które sprawią, iż rzeczywistość ma się nijak w obliczu powieści, która wciąga nas coraz bardziej w swój świat, aż ostatecznie po prostu musimy ją dokończyć i nie odłożymy jej na półkę dopóki tego nie zrobimy.

Bardzo spodobała mi się koncepcja autora odnośnie granicy i kotwiczącej, która ją strzeże, aby niebezpieczne demony, które zamieszkują inną krainę nie mogły się wydostać. Do tej pory spotkałam się raz z takim pomysłem i miało to zresztą miejsce w serialu, ale tam jakoś niezbyt ta idea do mnie przemówiła... Natomiast w "Źródle" autor wybrnął ze swojego pomysłu i udźwignął ciężar swojej własnej wyobraźni. W ogóle generalnie ukazanie magii przez J.D Horn i sposób, w który Mercy trenowała z Jilo jest niezwykle interesujący i obiecujący. Oprócz pomysłowości w kontynuacji Wiedźm z Savannah, podobnie jak w przypadku prequelu, nie zabrakło wartkiej i dynamicznej akcji oraz elementu zaskoczenia, którym dysponuje autor. Nieraz w czasie czytania nie mogłam się domyślić, jak dalej potoczy się linia fabularna, a w tego rodzaju książkach, czyli fantastyce jest to niezwykle istotny, o ile niekluczowy element.

"Źródło" zdecydowanie spełniło moje oczekiwania. Trzeba przyznać, że J.D Horn wysoko postawił poprzeczkę, ponieważ moim zdaniem sequel okazał się lepszy niż pierwszy tom. Dlaczego? Przede wszystkim od razu po skończeniu lektury rzuciło mi się w oczy, jak ta książka jest dopracowana i jak tworzy spójny i nierozerwalny całokształt. Żaden czytelnik i fan fantastyki nie musi się obawiać o utarte schematy i akcję wiejącą nudą. W tej serii na pewno tego nie znajdziecie - wręcz przeciwnie! Wiedźmy z Savannah gwarantują przyjemnie spędzony dzień, góra dwa, tak szybko czyta się książki z tego cyklu. Na obecną wakacyjną porę są wręcz idealne.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
16-08-2015 o godz 23:43 mamnamyszy dodał recenzję:
Wprost uwielbiam powieści, w które sprawnie wpleciony jest tak popularny motyw jak magia, bowiem to za sprawą czarów możemy wprost z fotela przenieść się do odległych krain przepełnionych tajemniczymi istotami i zaczarowanymi opowieściami, które naprawdę uzależniają, pozostawiając w tyle szarą rutynę i nudę. Jednak z każdą poznaną lekturą dochodzę do wniosku, że to doprawdy niewyczerpalne źródło pomysłów zaskakujących za każdym razem najbardziej wymagających czytelników. Od autora bowiem zależy jak zobrazuje magię widzianą swoimi oczami. Tym razem mam przyjemność po raz kolejny zagłębić się w twórczość J. D. Horna, a dokładnie w drugi tom bestsellerowej serii zatytułowanej "Wiedźmy z Savannah", w której ujawnia się kolejne oblicze magii, tej współczesnej, krążącej dookoła nas. Czy tym razem zawiodłem się na pozycji z ulubionym motywem?

Na samym początku muszę przyznać, że pierwszy tom serii był dla mnie wielką zagadką i sam nie wiedziałem, co mam o nim myśleć. Z jednej strony naprawdę dobrze wykreowani i realistyczni bohaterowie oraz świetna fabuła, która wciąż zawija się i kręci, myląc czytelnika, a wszystko to utrzymane w humorystycznej i chwilami nieco mrocznej atmosferze. Natomiast z całkiem innego punktu widzenia czytając "Ród", doświadczyłem pewnego dziwnego zjawiska, które często mi się nie przytrafia, bowiem przy chłonięciu lektury częściowo zamroczyło moją wyobraźnię, co spowodowało silną dezorientację. Toteż z ogromną niecierpliwością czekałem na "Źródło", które z jednej wielkiej niewiadomej przerodziło się w naprawdę znakomitą niespodziankę, zaskakując mnie nad wyraz pozytywnie.

"Źródło" jest pozycją, która całkowicie skradła moją wyobraźnię już od pierwszych stron, które zagłębiałem z zadziwiającą lekkością i szybkością. Zdecydowanie drugi tom "Wiedźm z Savannah" znacznie lepiej obrazuje rozwijający się pomysł autora, zapewniając prawdziwą dawkę potężnej magii, która na pewno nie odbije się czkawką, a wręcz uzależni czytelnika do tego stopnia, że nie będzie mógł się oderwać od lektury. Co więcej, darzeni przeze mnie ogromną sympatią bohaterowie książki powracają w wielkim stylu ze zdwojoną siłą, wciągając do kontynuacji tajemniczej przygody w Savannah, dodając szczyptę trafionego humoru. I wreszcie docieram do sedna sprawy, którą jest jedna z przedstawionych w "Źródle" postaci, którą uważam za jedną z moich ulubionych i którą na długo zapamiętam, wyobrażając sobie styl jej chodzenia, mówienia i czarowania. Osobą, którą przybliżam jest Matka Jilo, staruszka pełna skrywanych tajemnic, czarownica, która charakteryzuje się "pożyczaniem" mocy, bo sama jej nie posiada oraz kobieta znana ze swojej magicznej działalności, w której rzuca uroki, wiąże magią uczucia czy spełnia te najczarniejsze życzenia klientów. Za pieniądze oczywiście. Możecie mi wierzyć, że nie sposób jej nie lubić, kiedy rzuca na lewo i prawo wyzwiskami, ukazując swą bezczelną naturę przepełnioną czarnym humorem. Natomiast wracając do najważniejszej bohaterki w "Źródle", Marcy, jest to naprawdę przyjazna dziewczyna, z którą poznajemy świat pełen zagadek i która od razu wzbudza sympatię u czytelnika przez realistyczne ukazanie i brak sztuczności. Muszę przyznać, że wszystkie wykreowane przez autora postacie wykazują się prawdziwością i z ogromną łatwością dołącza się do nich w trakcie trwania fabuły.

Naprawdę trudno jest oderwać się od drugiej części serii o wiedźmach choćby na chwilę ze względu na bombardujące czytelnika intrygi. Z jednej strony pojawia się postać, która od lat nie żyje, zaś z drugiej strony poznajemy szczegółowo naturę oraz zakręcony świat Marcy, sekrety rodziny Taylorów czy całego miasta Savannah. Autor naprawdę postarał się, żeby zrobić dobre wrażenie i wprowadził wątek kryminalny, który szokuje i zadziwia jednocześnie. Jedyną moją obawą co do powieści jest to, iż J. D. Horn zapewnił w "Źródle" tak wysoki poziom oraz tyle wspaniałych pomysłów, że trzecia część historii przyniesie same resztki nietrafionych idei i zużytych już wątków. Cóż, liczę na to, aby moje przypuszczenia się nie ziściły.

Podsumowując, kontynuacja cyklu "Wiedźmy z Savannah" okazała się być lepsza od swojej poprzedniczki, bowiem już od samego początku wzięła czytelnika w swoje objęcia i zaprosiła do współczesnego świata przepełnionego magią do granic możliwości, gdzie nawet po ulicach kręcą się złe siły, a za byle rogiem możemy spotkać duchy. Jedno jest pewne, "Źródło" zapewni ci deszcz ognistych intryg oraz prawdziwą lawinę dobrej zabawy pomieszaną z lekkimi wątkami kryminalistycznymi. Dzieło J.D. Horna to mieszanka wybuchowa, przy której zapomnisz o całym świecie. Gorąco polecam!

http://recenzjewojtka.blogspot.com/
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
16-08-2015 o godz 23:08 alexx.1 dodał recenzję:
Mercy nigdy nie zdawała sobie sprawy z tego, że jej życie w jednej chwili może tak diametralnie się zmienić. Kiedy granica chroniąca świat przed niebezpiecznymi istotami nadnaturalnymi wybrała na swoją kotwiczącą właśnie Mercy, a nie jej bliźniaczkę Maisie, która była zdecydowaną faworytką, to na jaw zaczęło wychodzić coraz więcej tajemnic. Okazuje się, że Mercy posiada ogromną moc, znacznie większą niż mogłoby się to niektórym wydawać. Jednak taki obrót spraw stał się przyczyną poróżnienia oraz niegasnącej zazdrości pomiędzy siostrami. Mercy nie była gotowa na to, co zgotowała jej własna bliźniaczka i nigdy nie przypuszczałaby, że ta może życzyć jej śmierci …

Po ostatnich wydarzeniach Maisie została uwięziona w zupełnie innym wymiarze, aby już nigdy nie mogła zagrażać rodom, ani granicy. Jednak Mercy nie zamierza się tak łatwo poddać i ciągle próbuje odzyskać siostrę, nawet jeśli ta niezwykle ją zraniła. Jednak zadanie to jest niezwykle trudne. Gdyby tylko inne rody dowiedziały się o jej planie, to od razu chcieliby ją ukarać, a co gorsza, może nawet odebrać jej moc. W dodatku Mercy musi dbać nie tylko o siebie, ale także o dziecko, które w sobie nosi. Na jaw zaczyna wychodzić coraz więcej sekretów związanych z rodziną Petera i dziewczyna odkrywa, że chłopak nie jest zwykłym człowiekiem, jak jej się to wcześniej wydawało. Czy Mercy będzie w stanie wybaczyć swojej siostrze zdradę? Oraz czy Peter jest osobą za którą się podaje?

„ […] uderzyła mnie myśl, że dom, w którym dorastałam, jest niczym innym jak sceną. Teatr kłamstw. Może i był zbudowany z drewna i cegieł, lecz wszystko inne było w nim nieprawdziwe.”

Dziewczyna zawsze wierzyła w to, że jej matka zmarła przy porodzie. Jednak kiedy pewnego dnia Mercy widzi ją na własne oczy i z nią rozmawia, to wszystko w co dotąd wierzyła, zostaje poddane poważnej próbie. Czy kobieta z którą rozmawiała to naprawdę jej matka? A jeśli tak, to dlaczego cała rodzina ją okłamywała w tej sprawie? Już nic nie jest w życiu dziewczyny czarne, albo białe, a odróżnienie prawdy od kłamstwa zaczyna być coraz trudniejsze. Czy jej matka naprawdę żyje? Oraz co naprawdę sprowadza ją do Savannah po tylu latach? Z każdym następnym dniem Mercy okrywa coraz to więcej rodzinnych sekretów, które wstrząsają dziewczyną. Komu może zaufać, a kto nią manipuluje? Jedno jest pewne, Mercy czeka niezwykle trudny wybór pomiędzy tym co powinna, a tym co chciałaby zrobić. Czy uda jej się dokonać dobrego wyboru i jednocześnie nie stracić tego, na czym tak bardzo jej zależy?

„Gdy kłamiesz, by kogoś chronić, możesz próbować się usprawiedliwiać, bo jesteś pewien – albo tak ci się wydaje – że jesteś w stanie uwolnić kochaną osobę od ciężaru wiedzy.”

Co do pierwszego tomu miałam trochę wątpliwości i zastanawiałam się, jak wypadnie na jej tle kontynuacja. Jednak okazało się, że elementy które mnie irytowały w pierwszej części, zostały zamienione na zupełnie inne i znacznie ciekawsze wątki. Same tajemnice rodzinne wydały mi się w tej książce znacznie ciekawsze i lepiej wyjaśnione. Czytelnik nie był zagubiony, ani tym bardziej przytłoczony nagłymi rozwiązaniami niektórych spraw, które w pierwszym tomie trochę mnie zirytowały. Tutaj natomiast w końcu poukładałam sobie całą historię w całość i nie było żadnych niedomówień, co bardzo mi się spodobało.

Dużym atutem tej książki jest duża ilość zwrotów akcji, dzięki którym czytelnik nie nudzi się ani chwili. Drugi tom zdecydowanie bardziej do mnie przemówił, niż pierwsza część, co niezwykle mnie ucieszyło. W książce obserwujemy przemianę głównej bohaterki w pewną siebie oraz odważną kobietę, dla której rodzina zawsze stoi na pierwszym miejscu. Jednak Mercy nadal musi mierzyć się z licznymi rozterkami sercowymi, które nie opuszczają jej ani na chwilę. Czy Peter jest rzeczywiście miłością jej życia? Oraz czy dziewczyna na pewno chce spędzić z nim resztę swojego życia? Uwielbiam wątek magii w książkach i mam wrażenie, że czarownice oraz wiedźmy nigdy mi się nie znudzą. Jeśli podobają się Wam mroczne klimaty oraz intrygujące sekrety rodzinne, to ta seria jest zdecydowanie dla Was! :))
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
14-08-2015 o godz 09:00 recenzent.com.pl dodał recenzję:
Tak jak poprzednio w „Rodzie”, tak i w „Źródle” Horn postawił na piętrzący się stos tajemnic. Autor niemal natychmiast wrzuca czytelnika w pełny sekretów świat wiedźm i zasypuje go nagłymi zwrotami akcji. Tajemnica goni tajemnicę, zagrożenie goni zagrożenie, a niespodziewane decyzje bohaterów robią z tego wszystkiego nęcący gulasz. Problem w tym, że tym razem gulasz, to tylko gulasz. W „Rodzie” czytelnik był wodzony za nos, autor kazał mu wierzyć w tę czy tamtą wersję historii. „Źródło” nie ma już w sobie tej dualności. W zasadzie od początku wiadomo, kto, po jakiej stronie barykady stoi. Tylko pozornie sprawa jest niejasna. Główny wątek historii jest więc przewidywalny, a przez to nieco mniej wciągający niż wydarzenia z pierwszego tomu serii.

Nie oznacza to jednak, że źle wypada całość. Trup wciąż ścieli się u Horna gęsto, magia przykuwa uwagę i intryguje, a bohaterowie walczą z poznawanymi prawdami lub stosami kłamstw oraz podejmują odważne decyzje. Niektórzy błądzą, zmuszając czytelnika do cichego dopingu: nie, nie rób tego, Mercy, nie! W „Źródle” znalazł się także ciekawy wątek romansowy, chociaż uważam, że autor nie wykorzystał w pełni jego potencjału. Mogły tutaj paść pytania o to, czym jest zdrada i kiedy przekracza się granie związkowej przyzwoitości, ale nie padły. Niemniej sposób, w jaki jego bohater wywołuje u obiektu westchnień przyjemność jest czymś niespotykanym i naprawdę interesującym.

Miałam nadzieję, że Peter odegra wreszcie w powieści większą rolę. Szczególnie, że jego nietypowe oczy – jedno błękitne, drugie zielone – do bólu przypominają mi „Totalną magię”. To po prostu musi być znak, że chłopak ma do zaoferowania coś więcej, niż tylko bezgraniczna miłość do Mercy. Okazuje się, że i owszem, Peter skrywa sekret (choć nieświadomie), ale dużo istotniejszy okazuje się on w kontekście nienarodzonego dziecka Mercy i jego. Wybranek kotwiczącej raz jeszcze został zepchnięty na boczny tor, pojawiając się od czasu do czasu, kiedy akurat jest potrzebny fabule.

Po pierwszym tomie uznałam, że najmocniejszą stroną Horna jest jego umiejętność kreowania bohaterów. Tym razem jednak ci nieco stracili na wiarygodności. Jilo z najbardziej charyzmatycznej postaci zmieniła się w typowy przykład idei „nigdy nie jest za późno, by czynić dobro”; nowe zagrożenie, chociaż faktycznie groźne, bazuje na przepracowanych już schematach. Zdaje się, że bohaterowie niczego się nie nauczyli, bo wciąż popełniają stare błędy. Jedynie Mercy przeszła wyraźną przemianę. Od dziewczyny, która parała się „wycieczkami kłamców” aż do odpowiedzialnej kotwiczącej, ale i walecznej tygrysicy, gdy chodzi o ochronę jej dziecka. Wreszcie dziewczyna przestaje pozwalać sobą sterować i to jest świetne.

W sferze językowej Horn nie zanotował ani poprawy, ani jakościowego spadku. To wciąż rzecz lekko napisana i z wartko toczącą się akcją. Chwilami chciałoby się, by autor na chwilę zwolnił, ale widać taki jego znak rozpoznawczy. Pisarz zgrabnie referuje prowadzoną historię, wyraźnie stawiając na naturalność opisów i dialogów. Nie daje, ani nawet nie próbuje, popisu literackich umiejętności. Skomplikowane opisy, czy metafory – tego należy szukać pod innym adresem. Seria „Wiedźmy z Savannah” to po prostu dobrze skonstruowane czytadło.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
13-08-2015 o godz 17:16 Angelika dodał recenzję:
Piękne słoneczne dni i długie ciepłe wieczory sprawiają ,że mam coraz więcej czasu na czytanie. Niedawno miałam okazję zrecenzować pierwszą część Wiedźmy z Savannah więc gdy dostałam propozycję przeczytania tej drugiej części,z miłą chęcią to zrobiłam.Mogę na samym wstępie powiedzieć, że tę pozycję przeczytałam w jedno popołudnie nie dało się jej zostawić niedoczytanej i nie wiedząc jak potoczą się dalsze losy bohaterów.
Główna bohaterka jest już wiedźmą kotwiczącą. Jej życie cały czas jej wielką nie wiadomą. Bohaterka oczekuję dziecka, robi również wszystko co w jej mocy, by odnaleźć swoją siostrę.Z pomocą przychodzi jej Matka Jilo.Marcy ma w sobie bardzo dużo wszechmocnej mocy niestety nie jest w stanie w pełni ją wykorzystywać.Podczas udzielania pomocy człowiekowi zdaję sobie sprawę jak potężna tkwi w niej mocy. By ujarzmić swoją czarodziejską naturę zostaje jej zesłany Emmet, który trochę namiesza jej w życiu. Jak będzie wyglądało dalsze życie Mercy w mieście Savannah.
Po przeczytaniu tej części mogę stwierdzić, iż obie pozycję dorównują sobie w tajemniczości.Źródło to powieść nasycona mroczną tajemniczością.Tęsknota i bólem za tą jedyną miłością. Jej enigmatyczność, mistyka w postaciach pozwala nam na odkrywanie magii w wyjątkowej powieści.Dawno nie czytałam tak dobrej powieści o wiedźmach. Serdecznie polecam Angelika.

Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
12-08-2015 o godz 23:30 Marta Zagrajek dodał recenzję:
Zdrada siostry. Wybór na kotwiczącą. Atak boo-haga. Utrata zaufania do najbliższych. Tak było w pierwszej części przygód znakomitego rodu Taylorów. Teraz Mercy Taylor musi się zmierzyć z nową rolą, zarówno tą pełną magii, którą nagle posiadła, jak i instynktem macierzyńskim, który dopiero zaczyna odczuwać. Jak poradzi sobie w tej sytuacji i czy Matka Jilo pomoże jej w przygotowaniach do objęcia kontroli nad granicą?
Wybierzcie się w podróż razem z Mercy i jej rodziną, aby odkryć sekrety, które skrywają Taylorowie od pokoleń i które zatruwają serca wielu z nich. Czy stworzony z ziemi golem może odczuwać emocje, zarezerwowane przede wszystkim dla ludzi? Jak poradzi sobie ciocia Iris po stracie Connora? Czy Peter w końcu przekona do siebie Mercy i zawładnie jej sercem samodzielnie? Jak potoczy się życie wujka Olivera, który wrócił na nowo do Savannah? Czy granica nie pomyliła się wybierając Mercy Taylor na kotwiczącą?
Koncept całego magicznego Savannah rozkochał mnie od pierwszego tomu, a część druga tylko potwierdziła moje uczucia względem tej powieści. Gdy zaczynacie czytać o wiedźmach z Savannah, od pierwszej strony zauroczy Was ten świat. Pełen tak ludzkich wiedźm, tak rozbuchanych emocji i tak wielu wielowymiarowych bohaterów. Powszechnie słowo „wiedźma” kojarzy się z czymś pejoratywnym, ale dzięki tej książce nabiera też pozytywnego znaczenia i absolutnie nie kojarzy się z brzydką staruchą, która ma wielki haczykowaty nos i rechoczący śmiech. Nie, wiedźma to osoba władająca magią, która wcale nie musi w dodatku być kobietą.
Jack Douglas Horn to amerykański pisarz, któremu nie jest obca literatura rosyjska i francuska oraz analiza finansowa. „Źródło. Wiedźmy z Savannah tom 2” to jego druga powieść, w której idealnie łączy elementy wzbudzające strach, obrzydzenie, radość i śmiech. Wyszły już trzy tomy tej serii – trzeci to „The Void” – można zatem mniemać, że zostanie przetłumaczony jako pustka albo otchłań i już mnie intryguje co owa próżnia będzie oznaczała! Mam nadzieję, że na tłumaczenie nie będzie trzeba długo czekać. A prequel o wdzięcznym tytule „Jilo” zostanie też przygarnięty na nasz ojczysty język, bo naprawdę warto.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
12-08-2015 o godz 22:09 NathalieRoss dodał recenzję:
"Wiedźmy z Savannah" J.D. Horna to seria zaliczająca się do świeżego na polskim rynku gatunku - thrillera fantastycznego. Można by ją podciągnąć pod fantastyczny kryminał, jednak miano thrillera znacznie bardziej odpowiada zawartości. Historia dosłownie mrozi krew w żyłach. W drugim tomie znacznie bardziej niż w pierwszym.

Mercy powoli uczy się wymaganych umiejętności do przejęcia roli kotwiczącej. Chce wybaczyć siostrze jej intrygi i uwolnić ją z więzienia, w którym umieściła ją Granica, jednak musi działać w tajemnicy przed innymi. Jednocześnie przygotowuje się do rozpoczęcia nowego życia - z dzieckiem, którego nie tylko ona pragnie, oraz przyszłym mężem, który wcale nie jestem tym, za kogo go uważała. To jednak nie koniec. W jej życiu pojawia się osoba, o której istnieniu nie miała pojęcia, całkowicie burząc wszystko, w co dotąd Mercy wierzyła.

Myślałam, że kontynuacja "Rodu" będzie po prostu na tym samym poziomie co pierwszy tom. Okazała się jednak znacznie mroczniejsza, tajemnicza i ciekawsza. Sprawiła, że jeszcze raz przeczytałam pierwszą cześć, zastanawiając się, czy czegoś nie przegapiłam. Autor jednak znów mnie przechytrzył.
Ważne jest, że autor, mimo że należy do płci brzydkiej, świetnie ujął damską postać oraz wątki romansowe w obu częściach. Wszystko wychodzi na tyle naturalnie, na ile może przy ingerencji magii. To często się mężczyznom nie udaje, a J.D. Horn opisał momenty zbliżeń - niekoniecznie fizycznych - z prawdziwą delikatnością i gracją w doborze słów.

Mercy jest rozsądniejsza, niemniej wciąż zdarzały jej się momenty naiwności. Mimo to niesamowicie ją polubiłam. Jest powiewem świeżości wśród bohaterów z wszechobecnego nurtu New Adult i jadących na fali "Igrzysk Śmierci" dystopii. Dba o rodzinę, walczy z zagubieniem i otaczającym ją fałszem. Nie wie, komu może wierzyć, ale stara się na wszystkich patrzeć tak samo. Jest odpowiedzialną matką dla dziecka noszonego pod sercem, o czym wielu autorów zapomina, wsadzając w ich dłonie procentowe trunki. Tutaj tego nie znajdziemy.
Matka Jilo sprawiła, że zapałałam do niej jeszcze większą sympatią niż w pierwszej części. Jej szacunek i ciepło okazywane Mercy zdobyły też moje serce. Peter denerwował swoją zaborczością i podważaniem wielu decyzji. Rodzina Taylorów nagle pokryła się dziesiątkami cieni, zaś Oliver dalej uwodził - wiem, że gra do innej bramki, jednak wciąż jestem nim zauroczona.

Okładka jest jeszcze piękniejsza niż przy pierwszym tomie. Nie nazwałabym jej mroczniejszą, ale z pewnością bardziej symboliczną. Mam wrażenie, że Mercy jest ukazana jako zagubiona, niepewna drogi, którą chce wybrać, aby rozpocząć nowy rozdział życia.
Język autora jest plastyczny i bogaty. Treść dosłownie się pochłania, nawet gdy włoski na całym ciele stają dęba.

"Źródło" wraz z pierwszym tomem - "Rodem" - gorąco polecam wszystkim fanom mroczniejszych klimatów z fantastyce. Tajemnicze morderstwa, rodzinne intrygi, sekrety skrywane od lat i magia - to tylko kilka z elementów, które sprawiają, że ta seria jest tak niesamowita i stanowi świetną lekturę w ramach odpoczynku od New Adult czy literatury greyopodobnej.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
11-08-2015 o godz 11:01 Sophie dodał recenzję:
Po przeczytaniu pierwszej części trylogii Wiedźmy z Savannah – Rodu byłam zachwycona i wiedziałam, że ta seria to strzał w dziesiątkę. Tego mi brakowało, a J.D. Horn wniósł powiew świeżości w literaturę młodzieżową. Bardzo czekałam na premierę drugiej części – co prawda około czterech miesięcy – ale jednak to jest okropne uczucie. Czytasz inną książkę i nagle zaczynasz myśleć o postaciach stworzonych przez J.D. Horna. Jednak wróćmy do kontynuacji serii czyli Źródła. Jest to zupełnie co innego niż Ród. Mercy już nie wybiera między chłopakami, a jest ustatkowana, więc fabuła opowiada zupełnie co innego. Czytelnik razem z rodziną Taylorów poszukuje Maisie, siostry głównej bohaterki i razem z Mercy rozwiązuje zakręcone tajemnice. I do tego ostatnie dwadzieścia stron, które mnie zachwyciły, a przy okazji złapały za serce.

Jeśli Źródło jest taką bombą emocjonalną i tak bardzo dobrą książką, to boję się myśleć, jak będzie z ostatnią częścią. Jeśli jeszcze nie poznaliście się z Wiedźmami z Savannah, radzę wam to zrobić jak najszybciej, zwłaszcza, że ta trylogia jest pod moim patronatem. Także naprawdę warto. Co mogę jeszcze powiedzieć? Chcę więcej.


http://boook-reviews.blogspot.com/2015/08/przedprmierowo-jd-horn-zrodo.html
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
11-08-2015 o godz 09:06 Maadziuulekx3 dodał recenzję:
Pod zabytkowymi murami i ulicami Savannah żyją i kłębią się niewyobrażalnie groźne siły zła. Miejscowe klany wiedźm w tym rodzina Taylorów za wszelką cenę starają się ochronić miasto przed złem. Jednak w pewnym momencie wszystko się zmienia.

W końcu miało iść ku dobremu. Ciocie, wujek i Mercy zawarli umowę: żadnych więcej kłamstw i sekretów nawet w dobrej wierze. Jednak zamiast być dobrze było coraz gorzej. Okazuje się, że Maisie jej własna siostra bliźniaczka planowała pozbyć się Mercy raz na zawsze, staje się główną głową klanu i jego kotwiczącą, choć jeszcze niedawno sądziła, że nie posiada żadnej magicznej mocy. Żeby jeszcze tego było mało okazuje się, że w jej łonie rozwija się dziecko, a jej matka uważana wcześniej za zmarłą pojawia się znienacka i próbuje jej wszytko wyjaśnić.

Mercy nie zważając na to co zrobiła jej siostra postanawia ją odnaleźć i przywrócić do ich świata, do ich rzeczywistości. Jednak to nie będzie takie proste. Przy boku matki Jilo nabiera wprawy w nauce magii tak by mogła później wyrwać siostrę ze szponów nicości. Będzie to trudne do zrealizowania, jednak nie zamierza się poddać. W chwili, gdy na jej drodze staje jej własna matka doznaje szoku. Ile jeszcze sekretów skrywa jej najbliższa rodzina? Czy będzie w stanie im jeszcze kiedykolwiek zaufać? Czy uda jej się odkryć prawdę o swojej rodzinie, zanim ta prawda doszczętnie ją zniszczy? Nie dowiecie się jeżeli nie przeczytacie.

Znowu powracamy na tak zwane ,,stare śmieci". Zagłębiamy się w świat wiedź z Savannah, ale czy to dobry pomysł by na nowo odkrywać ten niezwykły, magiczny świat? Oj tak i to zdecydowanie. Moim zdaniem druga część przygód Mercy jest o wiele lepiej przedstawiona niż w pierwszej książce, bardziej ciekawie. Sądzę, że tak musiało być, gdyż autorka chciała podsycić naszą ciekawość za pomocą pierwszej książki i zachęcić nas do sięgnięcia po dalszą część.

,,Źródło" to kontynuacja przygód naszej ukochanej bohaterki Mercy. Poznajemy jej zmagania z przeciwnościami losu, chęcią odnalezienia siostry nie zważając na protesty dziewięciu rodów wiedź, przyswajanie wiadomości o zdradzie ukochanej siostry, jej starania z kontrolowaniem mocy, którą w końcu odzyskała. Na jej głowę spada ciężar obowiązku, zdrad, przeróżnych tajemnic. Jednak to nie wszystko. Autorka rzuca nas w wir przeróżnych wydarzeń, nie pozwala nam zatrzymać się nawet na chwilę. Książka przesycona jest tajemnicami, intrygami, grozą, rodzinnymi sekretami. W niektórych momentach doznawałam szoku odkrywając z bohaterką nowe, ciekawe tajemnice. Moja adrenalina co chwilę wzrastała, a po chwili gwałtownie spadała. Nie mogłam się od niej po prostu oderwać. Bardzo pragnęłam zapoznać się z dalszymi przygodami Mercy, a zakończenie poprzedniej części jeszcze bardziej podsyciła moją chęć zagłębienia się w następną powieść.

W książce odnalazłam kilka błędów jednak nie raziło mnie tak bardzo jak w pierwszej części, więc nie zwracałam na to większej uwagi. Bardziej skupiłam się na toczącej akcji i na tym jak główna bohaterka wytrzyma psychicznie toczące się wokół niej wydarzenia, jakie rzuca jej nasza autorka. Plusem ,,Źródła" jest fakt, że tempo akcji za bardzo się nie zmienia z czego książka coraz bardziej nas pochłania, do tego styl autorki bez problemu sprawia, że powieść nie staje się w ogóle męcząca. Bardzo przyjemne chwile spędziłam przy tej pozycji. Jednak bez zapoznania się z wcześniejszą częścią nikt nie będzie wstanie odnaleźć się w tej części, dlatego warto przebrnąć przez ,,Ród" by zaraz zabrać się za ,,Źródło". Gorąco polecam.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
10-08-2015 o godz 21:02 Ksiazkomania dodał recenzję:
I znowu nastał czas na magię, prawdziwą magię. Wiedźmy z Savannah powracają z jeszcze większą ilością tajemnicy i nieprzewidywalności. Musicie przygotować się na pełną emocji powieść, w której nie jedna wiedźma może wam zajść za skórę!

„Gdy kłamiesz, by kogoś chronić, możesz próbować się usprawiedliwiać, bo jesteś pewien – albo tak ci się wydaje – że jesteś w stanie uwolnić kochaną osobę od ciężaru wiedzy.”

Mercy Taylor została kotwiczącą. Niestety nie korzysta w pełni ze swojej mocy, musi najpierw nauczyć się ją kontrolować. Do tego celu został powierzony jej Emmet – Piaskowy Ludek. W życiu Mercy wszystko wywaliło się do góry nogami, a tajemnicze pojawienie się matki, która rzekomo nie żyje, jeszcze bardziej rozwala jej, i tak już rozchwiane, życie. Ma oparcie w Peterze, ojcu dziecka, które nosi pod sercem, jednak o nim też dowiaduje się nowych, zaskakujących rzeczy. Komu Mercy może zaufać: najbliższej rodzinie, tym którzy ją wychowywali, czy matce, która przedstawia jej całkiem inną prawdę? Przed dziewczyną są naprawdę trudne wybory i decyzje, które musi podjąć jak najszybciej, by ocalić Savannah.

Po zachwycającej i pełnej emocji pierwszej części czas na kontynuację przygód wiedźm z Savannah. Tak samo jak w poprzedniej części, w tej również nie brakuje tajemnic, które napędzają cały korowód wydarzeń. Tajemnica idzie za tajemnicą, zaskoczenie za zaskoczeniem, akcja za akcją. Autor chyba bardzo lubi bawić się emocjami czytelnika. Niektóre zwroty akcji wręcz proszą się o zawał serca. Niektóre odkrywane tajemnice zatrzymują powietrze w płucach. Książka jest nieprzewidywalna, a to jej ogromny plus. Do końca nie wiemy, komu możemy zaufać, kto jest sprzymierzeńcem, a kto wrogiem. Nie mamy nawet podejrzeń, co czyha na nas na następnej stronie.

W książce mamy do czynienia z bohaterami, których poznaliśmy w poprzedniej części, jednak widać po nich, że są inni. Ewoluowali razem z książką. Nie są wierną kopią tych samych postaci z poprzedniej części. W książce nie brakuje również nowych postaci, chociażby matki Mercy. Kobieta zjawia się po tylu latach wywracając życie Mercy oraz rodziny Taylorów do góry nogami. Wszyscy myśleli, że umarła przy porodzie, jednak ona przebiegle wszystkich oszukała. Co teraz zamierza i po czyjej jest stronie, tego dowiecie się z lektury.

„Źródło” zostało napisane bardzo miłym i przyjemnym językiem, dlatego książkę czyta się z zachwycającą lekkością. Zdarzały się momenty, przynajmniej w moim odczuciu, które trochę za bardzo się „dłużyły”. Było ich niewiele, jednak dlatego ocena spadła o oczko niżej, w stosunku do pierwszej części. Jednakże książka jest warta przeczytania. Szczególnie polecam ją fanom magii. „Wiedźmy z Savannah” zostawią ślad w magicznej literaturze fantasy, tego jestem pewna. Takiej żywej, pędzącej do przodu fabuły nie znajdziecie, w każdej książce. Autor zadbał o to byśmy się nie nudzili. Jedna tajemnica przeradza się w drugą i kolejną i tak aż do końca, który też zaskakuje z ogromną siłą. Aż boję się jak zakończy się ta przygoda z Savannah.
http://ksiazkomania-recenzje.blogspot.com/
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
10-08-2015 o godz 19:14 Heather dodał recenzję:
Motyw czarownic zawsze należał do jednego z moich ulubionych. Jeśli sięgałam po gatunek paranormal romance - na pierwszym miejscu zawsze wybierałam ten o wiedźmach. Nie bez przyczyny do grona moich ulubionych książek należy "Sezon czarownicy" Natashy Mostert ze swoim obłędnym klimatem gotyckiej grozy.

Wydawnictwo Feeria wyszło na przeciw oczekiwaniom czytelników podobnych do mnie i wydało serię, która spełnia wszystkie te warunki - są czarownice, jest magia i klimat, który może nie do końca jest taki jak być powinien, ale nie można zarzucić mu, że się nie stara. "Źródło" to drugi tom historii o losach wiedź z Savannah, wobec którego miałam wysokie oczekiwania, bo pierwszy tom - choć dobry - wyraźnie zaznaczył się w nieodkrytym potencjale. Po cichu liczyłam, że przyjemna opowieść nabierze rozpędu w kontynuacji i zachwyci swoim klimatem i historią.

"A potem nadałaś mi imię [...]. Czy ci się podoba, czy nie, naznaczyłaś to ciało."


Pierwszy tom zaskoczył mnie skomplikowaną i wielowątkową fabułą, która bardzo szybko wciągnęła mnie do swojego świata. Jednak w tle wciąż wyczuwałam niezdecydowanie autora, brakowało mu pewności siebie i nie do końca rozwinął swoje skrzydła, przez co to co dobre było dopiero przed nami. Kontynuacja serii już widocznie rozwija się w tą dobrą stronę, gdzie akcja pędzi na złamanie karku a jedno wydarzenie goni drugie. Tutaj nikt nie będzie narzekał na nudę czy powolne tempo, bo nie ma na to czasu. W życiu bohaterów zbyt wiele się dzieje, a dzięki temu czytelnik poznaje więcej faktów i wydarzeń, które rozjaśniają sytuację i przynoszą rozwiązania niezakończonych wątków z pierwszej części.

Mercy Taylor, dwudziestojednoletnia dziewczyna o silnym charakterze ponownie wkracza do świata pełnego tajemnic. Nie da się ukryć, że bohaterka potrafi przysporzyć o zawrót głowy swoją postawą, która czasami budzi podziw, a czasami chęć politowania. Przez większość fabuły mocno stąpa po ziemi i racjonalnie podchodzi do wielu spraw, ale kiedy pojawiają się chwile załamania, to na całego. Wkracza w obcy świat, uczy się magii i stawia czoła rodzinie, która uwielbia kolekcjonować tajemnice. Dzięki temu czytelnik podąża tropem zakłamania, intryg i licznych przeciwności losu, krok po kroku, razem z bohaterką, odkrywając nową rzeczywistość. Mercy została kotwiczącą, więc teraz nic nie będzie już takie samo, a w dodatku pojawia się matka dziewczyny. Która swoją drogą zmarła przy porodzie. Ile kłamstw i sekretów jest jeszcze do odkrycia?


"-Martwi się o mnie? Dlaczego?
-"Przeczucie" jak stwierdził."


Styl i język autora to nie zawsze sprawa łatwa - potrafi pisać krótko, rzeczowo i na temat, ale potrafi również rozpisywać się w emocjach i wydarzeniach. Obie formy bardzo dobrze wkomponowały się w wydarzenia i w odpowiedniej chwili dostosowują się do sytuacji, tak by nie zanudzić czytelnika na śmierć. Jeśli jest to konieczne, emocjonalne sceny potrafią nieźle namieszać i wprowadzić lawinę sprzecznych emocji, tak że czytelnik sam już nie wie kogo kochać a kogo nienawidzić. Dodatkowo obrazowość i plastyczność w tym wszystkim ma kluczową rolę - sprawia, że świat przedstawiony stał się bardziej realistyczny i niezwykle przyjemny w odbiorze.

"Źródło" to dobra kontynuacja wciągającej serii. Chociaż dalej uważam, że potencjał autora nie został do końca wykorzystany, to nie czuję się rozczarowana. Z tomu na tom pojawia się co raz to więcej tajemnic i akcja nabiera tempa, a miejscami nawet zaskakuje. Zdecydowanym atutem tej serii są emocje, które ujawniają się w najmniej oczekiwanym momencie i w połączeniu z niebanalnym klimatem tworzą naprawdę dobrą całość. Fanom pierwszego tomu zdecydowanie polecam, a tych niezdecydowanych odsyłam do pierwszej części. Mi pozostaje jedynie czekać na kolejny tom, który zapowiada się przełomowy w wydarzeniach.

Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
10-08-2015 o godz 17:00 Julia Alaska dodał recenzję:
Pod południowym splendorem Savannah, pełnego dostojnych, starych drzew i historycznych budynków, biegną mroczne korzenie miasta. Członkowie miejscowych klanów wiedźm za wszelką cenę starają się ochronić miasto przed niszczycielskimi siłami. Wiedzie w tym prym rodzina Taylorów - najpotężniejszych wiedźm Południa. Teraz kotwiczącą tego klanu jest Mercy, która jeszcze niedawno sądziła, że nie ma żadnych magicznych mocy. Teraz za wszelką cenę stara się je opanować, ale to nie jest łatwe - jest w ciąży, a do tego wciąż próbuje dojść do siebie po zdradzie, której doznała od swojej siostry bliźniaczki, najbliższej jej osoby. Gdy w mieście pojawia się jej matka, od dawna uważana za zmarłą, Mercy zaczyna się zastanawiać, ile jeszcze nierozszyfrowanych tajemnic ukrywa jej rodzina, i czy komukolwiek w niej może jeszcze zaufać. Za wszelką cenę musi odkryć prawdę na temat swoich krewnych - zanim ta jej nie zniszczy.

Życie Mercy nie jest już aż tak proste jak było kiedyś. Teraz dziewczyna jest jedną z kotwiczących - osób chroniących Granicę. Co dziwne, jeszcze do nie dawna sądzono, że młoda kobieta nie ma w sobie ani krzty mocy, ale to właśnie ją wybrała Granica. Poza tym Mercy musi teraz dbać nie tylko o siebie, ale także o dziecko, które nosi w sobie. Jak poradzi sobie z nowa sytuacją? I czy zaufa temu komu trzeba?

Pierwszy tom zawiódł mnie. Spodziewałam się zupełnie innego, a dostałam kolejną książkę o czarownicach. Z kolei druga część historii rodu Taylorów wciągnęła mnie w swój świat całkowicie. Tutaj zdecydowanie przeważały zdrady, intrygi co sprawiało, że Źródło było znacznie lepsze niż Ród.
Autor cały czas wodził czytelnika za nos, zrzucając winę z jednej osoby na drugą. Kiedy już raz byłam pewna kto jest dobry, a kto zły, nagle Pan Horn zmieniał taktykę sprawiając, że cały mój "wysiłek" szedł na marne. Jednak muszę przyznać, że bardzo mi się to podobało, ponieważ nie miałam czasu, żeby chociaż pomyśleć o nudzie.

Od poprzedniej części dostrzegłam dużą zmianę w Mercy. Stała się dojrzalsza, nie podejmowała decyzji aż tak pochopnie, ponieważ od teraz musiała martwić się nie tylko o siebie, ale także o swojego nienarodzonego synka. Oprócz znanych z poprzedniej części bohaterów mamy także kilka nowych postaci. Dobrym pomysłem było nadanie każdej z nich cech charakterystycznych - na przykład, Matka Jilo charakteryzowała się mówieniem o sobie w trzeciej osobie liczby pojedynczej.

Powieść zdecydowanie jest warta polecenia. Czytanie jej to sama przyjemność, no chyba, że nie lubicie kiedy akcja pędzi nie dając Wam chwili wytchnienia, chociaż ja osobiście uważam, że to największy plus tej książki. Jeśli jeszcze nie zapoznaliście się z pierwszym tomem lub już jesteście po jego lekturze, ale nie przypadł Wam on do gustu do z ręką na sercu mówię, iż Źródło jest znacznie lepsze niż Ród. Z niecierpliwością czekam na kontynuację serii Wiedźmy z Savannah.

~ A.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Feeria.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
10-08-2015 o godz 16:31 Dominika Szałomska dodał recenzję:
http://dominika-szalomska.blogspot.com/2015/08/56-recenzja-zrodo-wiedzmy-z-savannah-2.html " Czary mary, hokus pokus – dwa zwroty, które zapowiedzą powieść, ale to dopiero bohaterowie i historia jaką opowiadają pokazują prawdziwą magie.
Wakacje to czas kiedy książek przybywa, a recenzje się tłoczą. Niektórzy w wakacje odpoczywają i opinie nie piszą się tak szybko jakbyśmy tego chcieli. Do tego grona osób należę również ja, nie bardzo mam ochotę siedzieć wpatrzona w Worda, gdy tyle rzeczy wkoło. Lecz kiedy pojawiła się perspektywa przeczytania przedpremierowo książki „Źródło. Wiedźmy z Savannah 2” nie wahałam się, tylko zabrałam się zaczytanie, a kiedy to zrobiłam to musiałam przejść do kolejnego punktu czyli recenzji. "
Zapraszam!!!
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
09-08-2015 o godz 09:21 Czarny Kapturek dodał recenzję:
Kiedy miałam ochotę na przeczytanie książki, w której głównymi bohaterami byłyby wiedźmy do moich rąk trafił Ród J.D. Horn, a wrażenia dotyczące lektury tej powieści znajdziecie pewnie gdzieś na blogu. Teraz mogłam kontynuować tą przygodę, ale czy okazała się pełna wrażeń?



Ci, którzy czytali tom pierwszy pewnie pamiętają to zdziwienie, gdy granica wybrała Mercy na kotwiczącą, bo ani Taylorowie, ani my – czytelniczy – się tego nie spodziewaliśmy. Przez to życie dziewczyny stało się bardziej upierdliwie, bo na każdy jej krok patrzą wszystkie rody. Na dodatek jej głównym celem stało się odnalezienie siostry, na co inni nie pozwolili, ale z pomocą swoich sprzymierzeńców kontynuuje swoją nową misję. Jednak żeby nie było zbyt nudno w mieście pojawia się ważna osoba dla Mercy, która bardzo zmieni jej dotychczasowe życie.



Wiedźmy z Savannah to cykl, który warto poznać, gdy jesteście znudzeni wampirami, wilkołakami, czy co tam jeszcze istnieje. W naprawdę dobry sposób autor wykreował tajemnice, które skrywają bohaterowie. Ciągle zaskakuje czytelników, dzięki wprowadzaniu nowych bohaterów, uczuć oraz zdarzeń, na które ani postacie, ani czytelnicy nie w pełni są gotowi.



W Źródle widać, że Mercy jest zagubiona. Nie wie komu ufać, ani co robić. Jej główny cel zasłania całą resztę, która również jest ważna. Bohaterka jest doprowadzona do takiego stanu, że robi coś wbrew sobie.



Największą wadą tej powieści było to, że nie mogłam do końca wciągnąć się w czytaną historię. Momentami nuda tak mnie przytłaczała, że tylko wodziłam wzrokiem po kolejnych linijkach tekstu. Niektóre opisy czy przemyślenia, według mnie, są zbędne, a przez ich usunięcie akcja nabrałaby dynamiki, której czasami brakowało.

Z drugiej strony podobało mi się to w jak trudnych sytuacjach autor stawiał Mercy, a także Źródło nie straciło pierwiastka dobrej powieści, którą niewątpliwie był tom pierwszy. Może jestem dziwna, ale w sumie ta powieść bardzo mi się podobała. Fabuła została dobrze wymyślona, jednak wykonanie czasami siadało.



Ze swojej strony polecam, ale jak zawsze ostateczny wybór należy do Was. Źródło to nie kolejny paranormal romance, ale coś znacznie lepszego, gdzie miłość nie gra pierwszych skrzypiec, a skrywane tajemnice tak straszne, że bardzo zaskoczeni.

everydayxbook.blogspot.com
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
08-08-2015 o godz 15:26 hasacz93 dodał recenzję:
Życie Mercy Tylor zmieniło się zupełnie, od momentu kiedy okazało się, że jej własna bliźniacza siostra knuje przeciwko niej. Od tamtego czasu Mercy została głową rodu i jego kotwiczącą, choć jeszcze do niedawna sądziła, że jest pozbawiona jakiejkolwiek magii. Z trudem dochodzi do siebie po stracie siostry, a na domiar wszystkiego jest w ciąży. Jej życie zaczyna łamać się u podstaw, kiedy w mieście pojawia się Emily – jej matka, od lat uważana za zmarłą. Od tego momentu pytań tylko przybywa, a marzenie o powrocie zmarłej matki, zmienia się w krwawy koszmar, który tylko wszystko utrudnia. Czy Mercy może jeszcze komuś ufać? Ile jeszcze sekretów skrywa przed nią jej rodzina? Czy zdoła odkryć prawdę, zanim wcześniej ta prawda ją zniszczy?

Kolejny tom o wiedźmach z Savannah. Powiem szczerze, bardzo się obawiałam, że ta seria będzie dobra tylko na początku. Całe szczęście, drugi tom obronił się sam. Chociaż Mercy nadal jest naiwna i wciąż uczy się bycia kotwiczącą, jest silniejsza niż w pierwszym tomie. Plus ma w końcu swoje magiczne zdolności. W tym tobie dzieje się jeszcze więcej niż w pierwszym, jest więcej intryg i tajemnic, które po skończeniu książki nadal nie dają czytelnikowi spokoju. Horn umiejętnie rozwija akcję, choć postaci wychodzą mu zawodowo irytujące – patrz Peter, ojciec dziecka, które nosi Mercy. Jednak mamy też postaci, które to wszystko równoważą. Nadal mamy babcię Jilo, która nadal bawi swoim zachowaniem i cynizmem. Jeśli o samą fabułę chodzi, jestem mile zaskoczona, że ten tom rozwijał się nieco szybciej niż poprzedni, ale to działa na plus dla całości, ponieważ czytelnik się nie nudzi – ja się nie nudziłam. Jedynym minusem tej książki, jest ten sam defekt, jaki posiadał pierwszy tom. Za szybko się czyta, a chciałoby się zostać w Savannah dłużej i przeżywać z Mercy to wszystko. Samo zakończenie było przyjemne, choć cierpiałam w pewnym momencie i przyjdzie czekać na kolejny tom. Mam tylko cichą nadzieję, że jednak szybciej pojawią się na polskim rynku.

Reasumując: Drugi tom trzyma poziom pierwszego, dzieje się wiele i zapowiada się jeszcze więcej, czego nie mogę się doczekać. Samo wydanie jest naprawdę przyjemne. Bardzo dobre tłumaczenie i co najważniejsze – czysta się szybko, więc nie musicie się bać o to, że wymęczy was ta książka. Bo będziecie czekać na więcej.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
05-08-2015 o godz 13:10 Bujaczek dodał recenzję:
Źródło jest przemyślaną i w pełni dopracowaną kontynuacją. Magia, mroczny klimat, sekrety, emocje i jeszcze więcej emocji. Horn pokazuje, że jest nieprzewidywalny i potrafi się wyróżnić pośród innych pisarzy tego gatunku, nie spoczywa na laurach tylko dąży do tego, by było jeszcze lepiej, ciekawiej. Wiedźmy z Savannah to seria godna polecenia, zapewniam, że oba tomy są na bardzo wysokim poziomie.

Cała recenzja na--> http://zapatrzonawksiazki.blogspot.com/2015/08/patronat-odnajdz-w-sobie-sie.html
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
02-08-2015 o godz 23:09 Adriana Bączkiewicz dodał recenzję:
Sami bardzo często będziecie zapędzani w ślepy zaułek i nie ma możliwości byście byli w stanie rozszyfrować te tajemnice. Autor pogrywa sobie z nami i nic na to nie poradzimy, ale robi to w tak dobry sposób, że nie odciągnięcie się od drugiego tomu dopóty, dopóki nie ujrzycie ostatniej strony. On wręcz nas bombarduje informacjami na temat życia w Savannah, w szczególności podoba mi się tutaj motyw magii. Ta historia jest przedstawiona tak, że wprowadza nas w tajniki czarowania i rzucania zaklęć. Nie musimy mieć jakiejkolwiek wiedzy na ten temat, bo wraz z Mercy, poznajemy ją od podstaw.
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
29-07-2015 o godz 23:41 paulinka25042 dodał recenzję:
Tak jak w poprzedniej części, tak i w tej, nie brakuje dreszczyku emocji. Po raz kolejny jest mrocznie i tajemniczo. Autor pokazał, że może wprowadzić jeszcze wiele zamieszania. Za każdym razem kiedy próbowałam zorientować się kto jest po której stronie i kto mówi prawdę, pojawiały się nowe fakty zbijające z tropu. Zaskoczenie i niedowierzanie towarzyszyło mi nie odłącznie, już nie mówiąc nic o napięciu, którego również nie mogło zabraknąć. A największym zaskoczeniem były pewne zmiany w bohaterach. Tego na pewno się nie spodziewałam. Tak samo jak tego, co kryje się w przeszłości rodziny Taylorów, więcej wam nie zdradzę, to będzie niespodzianka. Nie każdy jest tym kim się wydaje…

Więcej dowiecie się tutaj: recenzjemystic.blogspot.com
Czy ta recenzja była przydatna? 0 0
Załaduj więcej recenzji Pokaż mniej recenzji

Dostawa i płatność

Prezentowane dane dotyczą zamówień dostarczanych i sprzedawanych przez empik.

TERMIN ZWROTU

14 DNI

Z KARTĄ

30 DNI

Klienci, których interesował ten produkt, oglądali też

Opinie, uwagi, pytania

Jeśli masz pytania dotyczące sklepu empik.com odwiedź nasze strony pomocy.
Jeśli widzisz błąd lub chcesz uzyskać więcej informacji o produkcie skorzystaj z formularza kontaktowego: zgłoszenie błędu / pytanie o produkt

Twoja wiadomość została wysłana. Dziękujemy.

Wybierz temat a następnie wypełnij dane formularza:

Pole Email jest wymagane

Pole imię i nazwisko jest wymagane

Pole Twoja wiadomość jest wymagane

pola wymagane

Jeśli chcesz skontaktować się z nami telefonicznie, skorzystaj z naszej infolini:

Centrum Wsparcia
Klienta
+48 22 462 72 50

+48 22 462 72 50

Czynne całą dobę

* z wyjątkiem świąt ustawowo wolnych od pracy

Ostatnio oglądane

Podobne do ostatnio oglądanych

 zamknij  korzyści