Telegram

Opis albumu: Telegram

W wieku lat trzynastu zaczęła więc zakładać kapele punkowe. Najpierw był Exodus, potem Tippi Tikarrass, następnie K.U.K.L. – zespół, który nagrał dwie płyty dla wytwórni prowadzonej przez legendarną brytyjską formację anarchistyczną, Crass. „Kiedy byłam pankówą, nie istniało coś takiego jak islandzka muzyka" – opowiada. „Musieliśmy ją wymyślić. Nikt nie śpiewał po islandzku. Dzieje się tak dopiero teraz, gdy pojawiły się genialne zespoły jak Múm czy Sigur Ros. Myślę, że to kwestia drugiej generacji. Nic wielkiego". W pierwszym etapie tworzenia własnego stylu, dużą rolę odgrywały wpływy jej kolegów: dysponującego muzyczną wiedzą Asmundera Jónssona – radiowego didżeja i muzykologa, który prowadzi teraz w Islandii organizację Bad Taste, czy Sjóna – poetyckiego, dowcipnego eksperymentatora, którego dyskusje o surrealizmie z Björk i Einer Örnem prowadziły do wielu napędzanych alkoholem kłótni. „Jako jedyna dziewczyna miałam za zadanie być trochę punkowa. Byłam w punkowej kapeli z długimi pomarańczowymi włosami i wygolonymi brwiami. Dyskutowałam z intelektualistami, co stanowiło akt odwagi, bo nie dysponowałam słownictwem. Nie walczyliśmy – to był instynkt przeciwstawiony logice".

W 1987 roku, Einer Örn, Siggi Baldurson oraz Björk założyli nowy zespół –The Sugarcubes, w którym znaleźli się też Thór Eldon, Magga Örnólfsdóttir i Bragi Olafsson. Od pierwszego singla, Birthday, pokazywali swoje niezwykłe zdolności: od surowego postpunkowego feelingu, po odrobinę eksperymentatorskich dźwięków, urzekających melodii i niezwykłego, radosnego śpiewu Björk. The Sugarcubes umieścili Islandię na muzycznej mapie świata. Osobowość Björk, jej wokalny styl i wyczucie w sprawach image´u, zostały wymierzone w bezpłciową muzyczną scenę, desperacko potrzebującą odkrywczych, samostanowiących indywidualności.

W roku 1992, po nagraniu czterech płyt, grupa stanęła na granicy rozpadu. Ich ostatnie remiksowe wydawnictwo, odzwierciedlało rosnące zainteresowanie Björk brytyjską sceną taneczną. Rozpoczynając długą muzyczną współpracę z Grahamem Masseyem, nagrywała z 808 State, śpiewając w dwóch kawałkach na EX:EL, dała też wyraz swojemu uwielbieniu jazzu, realizując płytę Gling-Gló z triem pianisty Gudmundara Ingólfssona. Wszystko odmienił wydany w lipcu 1993 roku solowy album Debut. Wyprodukowany przez Nellee´a Hoopera (wschodzącą gwiazdę konsolety, który terminował na eklektycznej scenie hiphopowej Bristolu i przyczynił się do sukcesu Soul II Soul), zawierał partie smyków zaaranżowane przez Talvina Singha i sekcję dętą w aranżacji Björk oraz Oliviera Lake´a. Płyta przedstawiała Björk jako najbardziej niezwykłą i wyróżniającą się wokalistkę, wśród tych, które pojawiły się w nadchodzących latach.