Radość najpiękniejszych lat

Opis albumu: Radość najpiękniejszych lat

Anna Jantar właśc. Anna Maria Szmeterling, ur. 10.06.1950 Poznań, zm. 14.03.1980 Warszawa, piosenkarka. Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w czwartym roku życia. Kontynuowała ją w PSM. Ukończyła ŚSM w Poznaniu. Uczestniczyła w wielu przeglądach i konkursach pianistycznych, koncertowała też z orkiestrą Filharmonii Poznańskiej. W 1967 roku nawiązała współpracę z poznańskimi teatrami poezji i kabaretami studenckimi Oktawa, Od Nowa i Nurt. Początkowo jako akompaniatorka, później jako piosenkarka. W 1968 roku uczestniczyła w Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie, gdzie otrzymała wyróżnienie za interpretację piosenki A lipiec grał. Dokonała także pierwszych nagrań w Rozgłośni Poznańskiej PR. Po występach na FAMA w Świnoujściu w 1969 roku, gdzie otrzymała wyróżnienie za interpretację piosenki Łąka bez kwiatów, została solistką zespołu Waganci, którym kierował Jarosław Kukulski (późniejszy mąż). Z Wagantami śpiewała do 1972 roku.

Wylansowała wówczas swój pierwszy przebój Co ja w Tobie widziałam. Wystąpiła w filmie Milion za Laurę (reż. H. Przybył) jako solistka zespołu wojskowego, z którym zaśpiewała piosenkę Czujna straż. W filmie Nie zaznasz spokoju (reż. M. Waśkowski) zaśpiewała piosenkę Kto powie nam, a w filmie Brunet wieczorową porą (reż. S. Bareja) piosenkę Cygańska jesień. W 1972 otrzymała uprawnienia Ministerstwa Kultury i Sztuki do wykonywania zawodu piosenkarki i pod pseudonimem Anna Jantar rozpoczęła karierę solową. W 1973 roku uczestniczyła w KFPP w Opolu, gdzie śpiewała swój pierwszy solowy przebój Najtrudniejszy pierwszy krok. Jest laureatką nagrody publiczności na KFPP Opole'74 za Tyle słońca w całym mieście (piosenka ta zwyciężyła także w plebiscytach na przebój roku 1974 i 1975), nagrody Polskich Nagrań na FPŻ Kołobrzeg'74 za Nie żałujcie serca dziewczyny, wyróżnienia za interpretację jugosłowiańskiej piosenki Czas jest złotem na festiwalu w Lublanie (Jugosławia) w 1974 roku, III nagrody za interpretację piosenki Tak wiele jest radości na festiwalu w Castelbar (Irlandia) oraz III nagrody w Coupe d'Europe w Villach (Austria) wspólnie z Marianną Wróblewską i Tadeuszem Woźniakiem w 1974 roku, II nagrody za interpretację piosenki Staruszek świat oraz nagrody publiczności na MFP Sopot'75, II nagrody na festiwalu w Dreźnie (NRD) w 1975 roku za Niech ziemia tonie w kwiatach, II nagrody festiwalu Interstudio w Helsinkach (Finlandia) w 1978 roku za Tylko mnie poproś do tańca. W 1976 roku z powodu macierzyństwa zrezygnowała z pracy zawodowej. Na estradę powróciła w 1977 roku z nowym repertuarem. Śpiewała w duetach, m.in. ze Stanisławem Sojką, Bogusławem Mecem, Andrzejem Thenardem i Zbigniewem Hołdysem, nagrywała piosenki z Budką Suflera i Perfectem.

30 grudnia 1979 przed trzecią podróżą na koncerty w klubach polonijnych USA wystąpiła w programie PR Cztery pory roku, gdzie przypomniała swoją karierę. Przyjęła wówczas także gratulacje za zwycięstwo w plebiscycie s łuchaczy studia Gama, którzy Nic nie może wiecznie trwać w jej wykonaniu uznali piosenką roku 1979. Zginęła w katastrofie lotniczej. Od 1984 roku nagroda jej imienia przyznawana jest debiutantom na KFPP w Opolu. Dwie piosenki z jej repertuaru (Tyle słońca w całym mieście i Najtrudniejszy pierwszy krok) znalazły się wśród laureatek plebiscytu O!polskie piosenki ogłoszonego z okazji jubileuszu 35-lecia KFPP w Opolu w 1998 roku. W kilku miastach kraju działają fankluby imienia A. Jantar. W 1994 roku ukazało się książkowe Wspomnienie o Annie Jantar - Słońca jakby mniej... M. Pryzwan.

Ryszard Wolański