Przekrój Muzyki - Fortepian Chopina

Opis albumu: Przekrój Muzyki - Fortepian Chopina

„Chopin pianista? Przede wszystkim ci, co słyszeli Chopina, mogą powiedzieć, że nigdy wcześniej nie słyszeli czegoś podobnego. Jego gra była jak jego muzyka; i co za wirtuozeria! I co za potęga! Tak, co za potęga! Tylko że trwało to jedynie kilka taktów. I jakież uniesienie, i jakież natchnienie! Cały ten człowiek wibrował! Fortepian zaczynał żyć nadzwyczaj intensywnym życiem, co był tak wspaniałe, że wzbudzało dreszcze. Powtarzam, że instrument, który się słyszało, kiedy grał Chopin, istniał tylko pod palcami Chopina: grał tak, jak komponował".

Relacja Georges’a Mathiasa, francuskiego pianisty, ucznia Chopina, sugestywnie oddaje sztukę gry naszego kompozytora. Ale jaka była, tak naprawdę, jego pianistyka? Jak grał Chopin? To chyba najbardziej niesamowite zagadnienie, które przy uruchomieniu wyobraźni możemy rozwiązywać bez końca. Odkąd wynaleziono zapis dźwięku, Chopin jest jednym z najczęściej nagrywanych kompozytorów. Zmieniały się mody i upodobania, style i epoki, a chopinowska dyskografia coraz bardziej się rozrastała. Dziś katalogi płytowe pęcznieją od nagrań jego muzyki. Każdy z wydawców chce mieć utrwalone te najważniejsze pozycje, które bez względu na sytuację rynku płytowego, zawsze się sprzedadzą.

Ułożenie „chopinowskiego niezbędnika" to jednak trudne zadanie, bowiem pomieszczenie na jednym krążku najbardziej znanych utworów (mazurków, polonezów, ballad, walców, sonat, koncertów) nie jest przecież możliwe. A większość z nich rozpoznamy już po pierwszych taktach, nawet bez tytułu, bo przecież wiadomo, że to Chopin.

Dziś możemy przebierać w nagraniach historycznych i współczesnych, romantycznych i wirtuozowskich, na współczesnych i dawnych instrumentach. Nasz album jest subiektywnym spojrzeniem na interpretacje muzyki Chopina - najbardziej znane utwory w wykonaniach, które przetrwały próbę czasu (wybranych z archiwum EMI Classics). Wzorcowych, takich, które już na zawsze kojarzyć się będą z tą muzyką. Obok gigantów fortepianu, laureatów Konkursu Chopinowskiego w Warszawie (Argerich, Pollini), pokazujemy wstępującą generację pianistów, którzy zdążyli już wyraźnie przemówić własnym głosem (Anderszewski, Goerner). Na zakończenie zaś niespodzianka, dokładnie sprzed wieku – ale bez Ignacego Jana Paderewskiego trudno wyobrazić sobie rozwój współczesnej Chopinistyki.

A styl, którego z wykonawców najbliższy jest uniesieniu i natchnieniu, emocjom znanym z opisów gry Chopina? Najpiękniejsze jest to, że nigdy na to pytanie nie będziemy w stanie odpowiedzieć.