Posłaniec

Bo Zusak dobrym pisarzem jest
Urok tej książki jest nieodparty i skłamałabym, gdybym powiedziała, że na mnie nie podziałał. Historia Eda taksówkarza, nieudacznika z małego przedmieścia jest uniwersalna i można śmiało nazwać tę powieść przypowieścią. Zusak udowadnia, że wszystko zależy od nas samych i użalanie się nad sobą jest domeną ludzi słabych. Ale...No właśnie, zawsze jest jakieś ale. Z pozoru ta książka może zachwycić i właściwie same pochwalne recenzje na jej temat mnie nie dziwią. Bo pomimo że można by się przyczepić do kilku drobiazgów, to jednak ogólnie należy książkę pochwalić. Pan Zusak ma specyficzne poczucie humoru i przyznaję, że zaśmiewałam się w głos, zwłaszcza nad pierwszymi dwoma rozdziałami. Scena napadu na bank i opis rodziny głównego bohatera, jego psa i sytuacji zawodowej jest przezabawny. Morał płynący z całości wzrusza i uczy mądrej rzeczy - każdy człowiek potrzebuje drugiego człowieka. W swej samotności potrzebujemy towarzystwa.

Książka o każdym z nas.
Dlaczego? Bo każdy coś z Eda (Edwarda ;)) Kennedy'ego znajdzie w sobie; czy to przeciętniactwo, czy bycie kiepskiem farciarzem, pechowcem w miłości,a może bycie samotnikiem z poczuciem braku celu? No właśnie ale czy jeśli zdarzy się nam okazja to czy coś w sobie zmienimy i zdecydujemy się na wykonanie pierwszego kroku tak jak Ed z dostaniem pierwszej karty decyduje sie na bycie Posłańcem. Bo ta książka pokazuje że ten pierwszy krok jest ważny reszta przychodzi sama, czasem niespodziewanie, czasem brutalnie, ale zawsze sama... Polecam tę pozycję, do której ja z pewnością powrócę nie raz...

Ed Kennedy.
Postać tragiczna z domieszką dramatyzmu i niekończącą się falą nieszczęśliwego losu - oczywiście żadne, ŻADNE!, z tych słów nie jest prawdą. Powieść zaskakuje, nakłania do przemyśleń, a co więcej jest napisana żartobliwym, współczesnym językiem, którego zaletą jest przede wszystkim wodzenie czytelnika za nos tak, aby wywołać pożądane emocje. Książka godna polecenia, jeżeli chcesz się pośmiać, odpocząć i zagłębić w życiu kogoś, kogo matka - nie uwierzysz - nazywa, jak pewną męską cześć ciała... Ja? Płakałam ze śmiechu, ale i także z przejęcia tą historią, skłaniającą do refleksji nad pechowym bądź szczęśliwym ludzkim losem i nakazującą postawić sobie pytanie "KIM TAK NA PRAWDĘ JESTEM, A KIM CHCIAŁBYM/CHCIAŁABYM BYĆ?"