Moja hisTORIa

Była najbardziej znaną dziewicą telewizji – i, jako córka producenta filmowego Aarona Spellinga, prawdopodobnie najsłynniejszym przykładem nepotyzmu panującego w tej branży. Rola Donny Martin w serialu Beverly Hills 90210 uczyniła z niej najbardziej rozpoznawalną aktorkę młodego pokolenia, której życie prywatne było tak samo fascynujące, jak losy jej serialowej postaci. Lata później nazwisko Tori Spelling częściej zamykało, a nawet zatrzaskiwało te same drzwi, do których wcześniej było kluczem.

Moja hisTORIa to szansa Tori opowiedzenia własnej wersji życiorysu tak ukochanego przez tabloidy. Tori bez ogródek opowiada o wystawnych przyjęciach urodzinowych, wczesnej operacji nosa, bajkowym ślubie z niewłaściwym mężczyzną i „szeptanej wojnie” z matką. Jej wspomnienia sięgają głębiej niż tabloidowe plotki. Mówią o skomplikowanej relacji z rodzicami, walce o karierę aktorską po serialu Beverly Hills 90210, skłonności do złych facetów, aż do spotkania Deana McDermota, swojej prawdziwej miłości i głośnego wydziedziczenia.

Moja hisTORIa to wciągająca i czarująca książka, która otwiera nam oczy na to co tak naprawdę znaczy być Tori Spelling?

Tori Spelling - aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna, córka wpływowego, hollywoodzkiego producenta telewizyjnego Aarona Spellinga. Zyskała uznanie krytyków filmowych rolami w niezależnych produkcjach, takich jak Trick (Trick) oraz Upiorne Święta (House of Yes). Najbardziej znana z roli Donny Martin w kultowym serialu Beverly Hills 90210. Bohaterka bestsellerowego reality show Tori&Dean, opartego na jej życiowych perypetiach od chwili narodzin jej pierwszego dziecka. W Polsce program emituje telewizja TVNStyle.

Gdy jesteś dzieckiem, nie musisz się martwić o to, co myślą inni. Rozpowiadasz dookoła, co ci ślina przyniesie na język, albo dłubiesz w zębach i nigdy nie przyjdzie ci do głowy, że ktoś mógłby sobie pomyśleć, że jesteś grubiańska, niezręczna czy groteskowa. Taka właśnie byłam – dłubałam w nosie, chrumkałam śmiejąc się - byłam sobą. Wszystko uległo zmianie w słodkim wieku dwunastu lat, gdy przygotowywałam się do rodzinnego zdjęcia. To miał być formalny portret rodzinny z naszymi psami (bo któż tak nie robi?), a moja grzywka doprowadzała mnie do szału. Nie mogłam grzywki zmusić do tego, do czego dwunastolatka chciałaby zmusić grzywkę w 1985 roku. Poszłam do sypialni rodziców, wystrojona, z włosami uczesanymi na tyle, na ile potrafiłam i zapytałam matkę:

- Czy jestem ładna?

Spojrzała na mnie i odpowiedziała:

- Będziesz ładna, gdy zrobimy ci nos.

Doznałam szoku. Mój nos, jak to z nosami bywa, znajdował się pośrodku twarzy. Właśnie powiedziano mi, że jestem brzydka. Żegnaj, niewinności.