Kolekcja Kurosawy (Wydanie Deluxe)

produkt niedostępny
Reżyser: Kurosawa Akira
Data premiery: 2007-12-14
Nośnik: DVD

16 lat empik.com, ulubione produkty do 80% taniej! Całą ofertę znajdziesz TUTAJ.

Uwaga! Oferta ważna do 23:59 29 września 2014 roku lub do wyczerpania zapasów.
  • Opis
  • do góry

    Opis

    Akira Kurosawa urodził się w Tokio w 1910 roku jako najmłodszy z ośmiorga rodzeństwa. Już w młodości zaczął interesować się malarstwem i filmem oraz tradycyjną sztuką walki - kendo. W 1927 roku wstąpił do szkoły sztuk pięknych, ale po krótkim czasie zrezygnował z prób zostania malarzem. W 1936 roku odpowiadając na ogłoszenie w gazecie znalazł pracę w studiu filmowym PCL, jako asystent reżysera Kajiro Yamamoty. Przez następne cztery lata uczył się zawodu, awansując stopniowo do stanowiska reżysera grupy B. Zachęcony przez Yamamoto w 1941 roku napisał swój pierwszy scenariusz. Chociaż został on tak jak kilka następnych wysoko oceniony, jednak nie zrealizowano filmu na jego podstawie. W grudniu
    1942 roku Kurosawa rozpoczął zdjęcia do swojego pierwszego filmu Sugata Sanahiro (Legendy Judo). W 1982 roku Akira Kurosawa otrzymał Specjalną Nagrodę Komitetu Festiwalu Filmowego w Cannes z okazji 35 rocznicy powstania Festiwalu. W roku 1990 został nagrodzony Honorowym Oscarem za całokształt twórczości filmowej. Akira Kurosawa był niewątpliwie najbardziej znanym japońskim reżyserem. Mimo, że w jego filmach można znaleźć wiele elementów japońskiej tradycji to jednocześnie są one mocno przesiąknięte ideami modernizmu, typowego dla cywilizacji zachodniej.
    Nade wszystko, Akira Kurosawa był reżyserem współczesnym i uniwersalnym, pokazującym etyczne i metafizyczne dylematy, które są charakterystyczne dla powojennej kultury świata po wybuchu bomby atomowej. Kultury, która sprowadziła normy i dogmaty naszej cywilizacji do absurdu. W swoich dziełach Kurosawa koncentruje się na koncepcji bohaterstwa”, na mężczyznach stojących przed etycznymi i moralnymi wyborami. Pewnie przez to, że Akira Kurosawa przeżył wielkie trzęsienie ziemi w Kendo (1932) i II Wojnę światową, jego filmy poruszają też temat chaosu. Bohaterowie znajdują się w czasach metafizycznej erupcji, zagrożeni zniszczeniem moralnym i fizycznym, w świecie egzystencjalnego odosobnienia, gdzie Boga nie ma i nic nie jest pewne. Kino Akiry Kurosawy może być odbierane jako paradygmat natury zmieniającej się Japonii, paradygmat tego, jak wpływy kulturowe są adaptowane i transformowane geniuszem japońskiego narodowego charakteru.
    Akira Kurosawa zmarł 6 września 1998 roku.



    1949 - Pojedynek w ciszy
    1950 - Rashômon
    1962 - Tateshi Danpei (scenariusz Akira Kurosawa)
    1993 - Madadayo

    POJEDYNEK W CISZY

    Główny bohater Pojedynku w ciszy - młody lekarz, operując rannego żołnierza w szpitalu polowym, zaraża się syfilisem. Po powrocie do domu nie ma odwagi wyznać swojej narzeczonej o tym, co się stało. Nie może też zdecydować się na ostateczne rozstanie. Oczekuje, że zniechęcona jego beznamiętną postawą i milczeniem odejdzie. Jednak narzeczona cierpliwie czeka, znosząc przykrą sytuację. Mimo to, rodzina zmusza ją do zawarcia małżeństwa z bogatym człowiekiem. Tymczasem żołnierz, od którego lekarz zaraził się chorobą, przywozi do szpitala swoją ciężarną żonę. Dziecko rodzi się martwe i zdeformowane. Żołnierz popada w obłęd. Lekarz doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że nie pozostaje mu w życiu nic poza pracą.

    Wizja świata wartości Kurosawy, niewątpliwie bliska jest manicheizmowi: twórca Rashômona nieustannie obserwuje walkę dobra ze złem. Z jednej strony przedstawia piękno i szlachetność ludzkiego postępowania, z drugiej jak mantra pojawia się w jego filmach motyw porównania świata do piekła. Jednak świat nie jest sam w sobie ani dobry ani zły, to człowiek odpowiedzialny jest za dobro i zło. W centrum światopoglądu Kurosawy stoi człowiek.

    Bohater Pojedynku w ciszy zdecydowanie należy do kategorii świadomie dobrych. Mimo, że Kurosawa jest jak najdalej od jednoznacznego oceniania zachowań ludzkich, bezwzględnie daje do zrozumienia, że moralnym obowiązkiem każdego człowieka jest dążenie do zwycięstwa dobra.
    Kwestia altruistycznego poświecenia pojawia się w filmach Kurosawy bardzo często. Poświęcenie to połączone jest najczęściej z odrzuceniem indywidualnych pragnień. Bezinteresowność bohaterów dążących do poprawy warunków najbiedniejszych (Piętno śmierci), lekarze niosący pomoc najbardziej potrzebującym (Rudobrody, Pojedynek w ciszy) i oczywiście konsekwencja działań samurajów (Sanjuro - samuraj znikąd) - to bardzo znamienne motywy twórczości Kurosawy. Działanie tego rodzaju bohaterów polega także na rozbudzaniu pozytywnych emocji w ludziach, których świadomość moralna do tej pory raczej się nie ujawniała.

    Tragizm głównego bohatera Pojedynku w ciszy polega na tym, że jest on osobą o nieprzeciętnie rozwiniętych zasadach moralnych. Jednocześnie podczas zmagań ze złem zmuszony jest do sięgania po środki, które niekoniecznie go uszczęśliwiają. Ten wewnętrzny konflikt bardzo wyraźnie zarysowuje się w portrecie doktora Fujisaki.

    Film inspirowany sztuką teatralną wystawioną przez aktora Minoru Chiakiego. Kurosawa stwierdził, że adaptacja na pewno będzie odpowiadała Mifune. Miał to być pierwszy film niezależnej spółki produkcyjnej, niestety cenzura wprowadziła wiele zmian (chcąc złagodzić aspekt choroby wenerycznej). Ostatecznie scenariusz został zatwierdzony z poprawką, w związku z czym Mifune nie popada w obłęd (tak jak tego chciał dla głównego bohatera Kurosawa). Reżyser zdecydował się także na rozbudowany wątek miłosny, i jak sam potem twierdził: "historia miłosna była najtrudniejszą do nakręcenia częścią filmu.”

    REŻYSERIA: Akira Kurosawa
    SCENARIUSZ: Akira Kurosawa, Senkichi Taniguchi według powieści Kazuo Kikuty
    ZDJĘCIA: Sôichi Aisaka
    MUZYKA: Akira Ifukube

    OBSADA: Toshirô Mifune jako doktor Kyoji Fujisaki
    Miki Sanjo jako Misao Matsumoto
    Takashi Shimura jako ojciec Fujisaki
    Noriko Sengoku jako Rui Minegishi, pielęgniarka
    Kenjiro Uemura jako Susumu Nakada
    Chieko Nakakita jako żona

    Film zajął w Japonii ósme miejsce w dziesiątce najlepszych filmów roku.



    RASHôMON

    Akcja filmu rozgrywa się w epoce Heian (IX - XI wiek), niedaleko ówczesnej stolicy - Kyoto. Klamrą utworu są sceny w ruinach świątyni, w których schroniła się grupa podróżnych. Z ich opowieści widz dowiaduje się o tajemniczej śmierci samuraja, a także o sprzecznych zeznaniach jakie złożyli świadkowie zbrodni. Oskarżony bandyta Tajomaru twierdzi, że zgwałcił żonę samuraja, a samuraja zabił w rycerskim pojedynku. Żona z kolei wyznaje, że to ona zabiła męża w ataku rozpaczy, nie mogąc znieść poniżenia jakiego doznała. Duch zamordowanego (przemawiający przez medium) mówi, że samuraj popełnił samobójstwo, ponieważ żona nie tylko chciała odejść z bandytą, lecz żądała także, by ten zabił jej męża. Natomiast drwal, przypadkowy świadek wydarzenia, demaskuje całą trójkę. Kobieta sprowokowała walkę, ale mężczyźni okazali się tchórzami i myśleli o ratowaniu własnej skóry, a nie o pokonaniu wroga.
    Ale czy drwal mówi prawdę? Na pewno wiadomo tylko, że ukradł sztylet znaleziony na miejscu zbrodni.
    I tak wszystkie zeznania są zgodne co do faktu śmierci samuraja, jednak przedstawiają wypadki pod zupełnie innym kątem, zwielokratniając i zagęszczając tym samym rzeczywistość.

    W literackim pierwowzorze Rashômon to brama prowadząca do zdziesiątkowanego przez rozmaite plagi Kyoto. Kurosawa i Hashimoto zostawili jedynie symboliczną nazwę, trzon opowieści zaczerpnęli z innego utworu Akutagawy (W gęstwinie), w którym skonfrontowane zostają różne wersje tych samych wydarzeń. Zarówno tekst literacki, jak i dzieło Kurosawy podają w wątpliwość narodowe tradycje jednoznacznie określające podział społecznych ról i przynależny im system wartości. W ich miejsce wprowadzają zrelatywizowany obraz świata ściśle związany z rozważaniami o względności ocen ludzkich czynów i przebiegu wydarzeń.

    Akutagawa to pisarz okresu Meiji (1868 - 1912). Styl tego twórcy ukształtował się pod wpływem literatury europejskiej. Dla Europejczyków jest to postać tragiczna (Akutagawa popełnił samobójstwo w wieku 30 lat). Natomiast Japończyków zjednał sobie dzięki wspaniałej literaturze.

    Kurosawa niewątpliwie podążał tropem Akutagawy. Pisarz bardzo często stosował formułę monologu wewnętrznego - rezygnując tym samym z wszechwiedzącego narratora. Kurosawa także rezygnuje z głosu rozstrzygającego - w scenach przesłuchań sądowych odrzuca eksponowanie sądu na rzecz zbliżeń twarzy i gestów osób przesłuchiwanych. Według Akutagawy priorytetem ludzkich działań jest przemożna chęć ocalenia urojonego wizerunku własnego "ja”, a nie pragnienie biologicznego przetrwania. Jakby projektowanie własnej tożsamości było jedynym gwarantem istnienia. I tak oto bohaterowie filmu relacjonują zbrodnię w sposób jak najbardziej korzystny dla siebie. Jednak kontekst tego spektaklu bohaterów stanowi przesłuchanie, a więc sytuacja wymagająca publiczności. Tak więc fałszywe "ja” związane jest z obecnością lustra, w którym może się odbić, tylko po to, żeby odbitym obrazem powrócić do nadawcy i uprawomocnić przefiltrowane, więc według niego mniej fałszywe "ja”.
    Najbardziej interesujące w Rashômonie wydaje się jednak nie to, w jaki sposób, ale dlaczego w pamięci bohaterów zostają tak różne obrazy zbrodni.
    W opowiadaniu Akutagawy głosy relacjonujące wydarzenia po prostu kończą swoje opowieści. Natomiast w końcowej scenie filmu drwal ocala dziecko. Być może więc nie każda decyzja wiąże się z grą prowadzoną na użytek własnego ego, i człowiek może przekroczyć swoją pożądliwą naturę.
    Niewątpliwie Rashômon otworzył nowy cykl w twórczości Kurosawy (okres trwający zaledwie siedem lat, ale bardzo owocny). To czas trzech niezwykłych arcydzieł, czas zakończony Tronem we krwi (1957). Sprawą zadziwiającą jest na pewno stosunek Kurosawy do dzieł zrealizowanych podczas tych siedmiu lat. Rashômona i Siedmiu samurajów planował Kurosawa jako filmy rozrywkowe dla szerokiej publiczności. Spośród filmów, które zrealizował w latach 1950 - 1957 Kurosawa najwyżej cenił Idiotę i Żyję w strachu. Światową karierą Rashômona był więc bardzo zaskoczony.

    Rashômon to film, który odegrał niezwykle istotną rolę w kinematografii. Od weneckiego pokazu filmu datuje się europejska kariera kina japońskiego. Oczywiście na jego temat krąży mnóstwo sprzecznych opinii. Nie był to jednak film odtrącony przez japońską publiczność. Co prawda nie rozumiano relatywizmu opowieści i oczekiwano jednoznacznej odpowiedzi na pytanie - kto mówi prawdę?, niemniej w Japonii film odniósł sukces nie tylko finansowy.

    REŻYSERIA: Akira Kurosawa
    SCENARIUSZ: Akira Kurosawa, Shinobu Hashimoto według dwóch opowiadań Ryunosuke Akutagawy W gęstwinie i Rashômon
    ZDJĘCIA: Kazuo Miyagawa
    MUZYKA: Fumio Hayasaka

    OBSADA: Toshirô Mifune jako Tajômaru
    Masayuki Mori jako samuraj Takehiro Kanazawa
    Machiko Kyô jako Masako Kanazawa
    Takashi Shimura jako drwal
    Daisuke Kato jako policjant
    Kichijiro Ueda jako służący
    Minoru Chinki jako bonza
    Fumiko Homma jako czarownica

    Film zajął piąte miejsce w dziesiątce najlepszych filmów roku. Na MFF w Wenecji, w 1951 roku, Akira Kurosawa otrzymał za Rashômon Złotego Lwa, a także Oscara dla najlepszego filmu zagranicznego wyświetlanego w USA w 1951 roku.
    W Polsce film rozpowszechniano w latach: 1959 - 1963.



    TATESHI DANPEI

    Samasho, wybitny aktor, tworzy popularny teatr, w którym ogromne sukcesy odnosi znakomity zapaśnik Danpei. Danpei to człowiek bardzo gwałtowny. Odchodzi od trupy, nie mogąc się pogodzić z Samasho. Po kilku latach wraca i zabija Samasho w walce, na oczach trupy. Tateshi Danpei to nie tylko opowieść o skrajnych emocjach, ale także opowieść o teatrze.

    Kurosawa jest prawie zawsze swoim własnym scenarzystą, tym niemniej napisał ponad trzydzieści scenariuszy dla innych reżyserów (ok. 10 nigdy nie ujrzało światła dziennego, reszta została zrealizowana). W 1950 roku Kurosawa napisał scenariusz Tateshi Danpei, jednak film zrealizowano dopiero w 1962 roku.
    Reżyser twierdził, że praca nad scenariuszem jest najważniejsza, scenariusz nazywał "kręgosłupem filmu”. Według niego nie sposób źle zrealizować dobry scenariusz. Na ile wierność scenariuszowi została dochowana w Tateshi Danpei, jest pytaniem o to, na ile w ogóle możliwa jest kompletna wierność scenariuszowi. Raczej niemożliwe jest znalezienie na nie odpowiedzi.

    SCENARIUSZ: Akira Kurosawa, Yukinobu Hasegawa
    REŻYSERIA: Harumi Mizuho
    ZDJĘCIA: Hiroshi Imai
    MUZYKA: Nakaba Takahashi

    OBSADA: Raizô Ichikawa jako Shojiro Sawada
    Genjiro Nakamura jako Danpei Ichikawa
    Miwa Takada jako Okiku
    Kinuyo Tanaka jako Oharu


    MADADAYO

    Ostatni film Kurosawy. W wieku 83 lat reżyser zdecydował się na realizację pomysłu filmu o doświadczeniu upływającego czasu. Tytuł filmu bardzo wyraźnie sugeruje temat, Madadayo znaczy - "jeszcze nie gotów”. Jest to niezmienna odpowiedź profesora na pytanie swoich uczniów, które brzmiało dokładnie: "czy jest pan już gotów?”, zadawane oczywiście w kontekście śmierci. Pytanie stawiane zawsze w ten sam sposób i zawsze ta sama odpowiedź były swoistą próbą oswojenia śmierci, czy też jej wyobrażenia. Madadayo to obraz niezwykle łagodny i spokojny, a nawet łudząco radosny. Połączenie lekkiej ironii i sentymentalności nie przeszkodziło w stworzeniu filmu dojrzałego. Główny bohater, którego protagonistą był mentor Kurosawy - Hyakken Uchida, emanuje mądrością, spokojem i ogromnym poczuciem humoru. Na początku filmu profesor świętuje ostatni dzień nauczania. Postanawia poświecić się pisaniu. Od tego momentu studenci regularnie odwiedzają profesora i urządzają mu przyjęcie, dziękując za nauki i wiedzę, którą im przekazał. Cykliczność spotkań przeplata się z rytmem zmian świata zewnętrznego. (Najpierw, podczas sześćdziesiątych urodzin profesora, możemy zauważyć ślady wojny. Później, tłem siedemdziesiątych siódmych urodzin profesora jest zamożna i ustabilizowana Japonia.) Powracający motyw urodzin profesora nadaje rytm całemu filmowi, w pewnym sensie organizuje także strukturę narracyjną.

    Prostota Madadayo może - jak chce tego Agnes Peck - budzić skojarzenia z japońską poezją haiku. Choć film trwa ponad dwie godziny, widz może mieć wrażenie, że składa się zaledwie z kilku scen. Jednak podobieństwa między filmem a haiku realizują się także na innej płaszczyźnie. Japońskie miniatury poetyckie opierają się przecież na minimalistycznych efektach, a sens utworu zawarty jest często w jednym słowie skonfrontowanym z pozostałymi elementami wiersza. Podobną strukturę można obserwować w filmie Kurosawy, którego świat przedstawiony jest spójny i jednolity. Zaskakująca jest jedynie sekwencja scen związana z zaginionym kotem profesora, nadmiernie wydłużona i lekko burząca kompozycję filmu.

    Minimalistyczna jest także metoda realizacji tego filmu. Szeroki kąt widzenia i horyzontalne prowadzenie kamery, organizują koncepcję realizacji obrazu. Niewątpliwie ma to bardzo ścisły związek z wielością scen tworzonych w przestrzeni domowej, z koncepcją japońskiej architektury. W mieszkaniu Japończyka wszystko widzi się z niskiego poziomu, w całej szerokości. Taka architektura organizuje zupełnie inny rodzaj spojrzenia, wyklucza wertykalizm, zamyka przestrzeń na wysokości ludzkiego ciała. Najwyraźniej zaznaczyło się to w scenach, w których profesor, jego żona i uczniowie "siedzą” przy stole. Kadry, które widzimy ukazują szczegóły mieszkania, ale tylko na planie horyzontalnym. Takie ujęcia pozwalają na obserwację korelacji między ciałem a przedmiotem.
    Madadayo - przez niektórych uwielbiany, uważany za kontynuację Sierpniowej rapsodii, przez innych krytykowany za naiwne przedstawienie wizji śmierci. Niewątpliwie uważany za jeden z mniej spektakularnych w dorobku reżysera.
    Jednak od początku kariery Kurosawy bywało tak, że filmy, w które wkładał najwięcej energii spotykały się z chłodnym przyjęciem, a te, które realizował na marginesie pasji - zyskiwały opinię jego największych dzieł.

    REŻYSERIA: Akira Kurosawa, Ishirô Honda
    SCENARIUSZ: Akira Kurosawa, Ishirô Honda, Hyakken Uchida
    ZDJĘCIA: Takao Saitô, Masaharu Ueda
    MUZYKA: Shinichirô Ikebe

    OBSADA: Tatsuo Matsumura jako profesor
    Kyôko Kagawa jako żona profesora
    Hisashi Igawa jako Takayama, uczeń
    Jôji Tokoro jako Amaki, uczeń
    Masayuki Yui jako Kiriyama, uczeń
    Akira Terao jako Sawamura, uczeń
    Takeshi Kusaka jako dr Kobayashi





    SZKICE KUROSAWY

    W 1927 roku Kurosawa zapisał się do Szkoły Sztuk Pięknych zorientowanej na malarstwo zachodnie. Dwukrotnie jego płótna zostały przyjęte i wystawiane przez grupę Nikkakai. Jednak trudności materialne nie pozwoliły mu wybrać kariery malarza. Próbował zarabiać ilustrowaniem dodatków do pism kobiecych, ale sytuacja rodzinna zmusiła go do podjęcia bardziej radykalnych decyzji. Wybór padł na film, choć Kurosawa na drugim miejscu (po malarstwie) stawiał literaturę.

    Niestety płótna, które powstały w latach dwudziestych Kurosawa podobno spalił, a do malarstwa powrócił dopiero kilkadziesiąt lat później - przy okazji plastycznych projektów do filmu Ran. Bardzo często Kurosawa wspominał o tym, że z kinem związała go chęć finansowego uniezależnienia się. Być może wpłynęły na to także względy pozaracjonalne - głęboki związek Kurosawy z bratem, który był komentatorem niemych zagranicznych filmów. Samobójczą śmierć brata Kurosawa przeżył bardzo boleśnie.
    Jednak zwyczaj rysowania podczas realizacji filmu, nigdy na dobre nie zniknął z życia Kurosawy.
    Zamknij
    Dziękujemy za dodanie recenzji
    Podziel się na Facebooku
    Kolekcja Kurosawy (Wydanie Deluxe) - Kurosawa Akira
    Kolekcja Kurosawy (Wydanie Deluxe)
    Akira Kurosawa urodził się w Tokio w 1910 roku jako najmłodszy z ośmiorga rodzeństwa. Już w młodości zaczął interesować się malarstwem i filmem oraz tradycyjną sztuką walki - kendo. W 1927 roku wstąpił do szkoły sztuk pięknych, ale po krótkim czasie zrezygnował z prób zostania malarzem. W 1936 roku
    Zamknij
    Napisz recenzję i oceń produkt
    Oceń produkt:
    Tytuł: * pole wymagane
     
    Recenzja: ** minimum 50 znaków
     
    W przypadku naruszenia Regulaminu Twój wpis zostanie usunięty.
    * pole wymagane
    ** minimum 50 znaków
    Napisz recenzję i wygraj 100 zł na zakupy w empik.com! Szczegóły konkursu, regulamin oraz zwycięzców z poprzedniego miesiąca znajdziesz TUTAJ.
  • Dane szczegółowe
  • do góry

    Dane szczegółowe

    Tytuł: Kolekcja Kurosawy (Wydanie Deluxe)
    Reżyser: Kurosawa Akira
    Producent: Mayfly
    Dystrybutor: Mayfly
    Data premiery: 2007-12-14
    Język oryginału: angielski
    Lektor: tak
    Lektor języki: polski
    Dubbing: nie
    Napisy: polskie
    Nośnik: DVD
    Liczba nośników: 4
    Dźwięk: Dolby Digital 2.0
    Indeks: 67095636