Jedz, módl się i kochaj

3 razy "I",Italia, Indie, Indonezja czyli Jedz Módl się i Kochaj
Wspaniała książka pokazująca, że poszukiwanie szczęścia to innymi słowy proces poznawania i akceptowania samej siebie/samego siebie .... pewnie nie powiem niczego nowego ale powtórze maksymę stara jak świat: słuchaj serca ... a będziesz szcześliwszy .... wierz w szczęście! o tym jest ta książka:)

świetna książka
Książka bardzo dobra. Tzn. jestem po 2 rozdziałach i juz nie mogę doczekać sie trzeciego :) Opowiada o trzydziesto cztero letniej kobiecie, która po rozstaniu z mężem popada w depresje i postanawia odszukać siebie. Myślę, że książka nie będzie podobała się osobom, które same tego nie przeżyły. Naprawdę polecam tą lekturę :)

Jedz, modl sie, kochaj.
Fantastyczna rekolekcja wydarzen kobiety borykajacej sie z odnalezieniem swojej osobowosci. Autorka opisuje swoje podroze do Wloch, gdzie znajduje przyjemnosc w potrawach (wspaniale opisy kulinarne), Indii gdzie odnajduje wewnetrzny spokoj, i Indonezji gdzie znajduje milosc. Ksiazka ktora moze byc inspiracja dla wielu kobiet, ktore szukaja CZEGOS wiecej w zyciu... Elizabeth Gilberth przeniosla mnie w inny swiat.

Książka jest fantastyczna
Na pewno nie dla każdego - trzeba wiedzieć jaki sens ma medytacja, żeby móc ją docenić. Nie nazwałabym jej też "amerykańską komercją" jak moja poprzedniczka, bo z komercją wybitnie nie ma nic wspólnego. Dla mnie świetna książka warta polecenia.

Przeciętna
Po wszystkich hymnach pochwalnych na cześć tej książki, postanowiłam koniecznie ją przeczytać. Niestety, bardzo się rozczarowałam... O ile pierwsza część jest rzeczywiście dobra, następne dwie zupełnie nie przypadły mi do gustu. Dużo własnych przeżyć, retrospekcji, intymnych wyznań, a za mało opisów krajów, do których podróżowała autorka! Szczególnie dotyczy to Indii - z tej części nie dowiedziałam się praktycznie niczego, poza buddyjskimi technikami medytacyjnymi...
Nie twierdzę, że "Jedz, módl się, kochaj" to zła książka - niewątpliwie są gorsze - ale nie jest to też arcydzieło. Jak na mnie jest też trochę zbyt osobista. Współczuję mężowi autorki - wprawdzie nie zarzuciła mu nic konkretnego, ale nie chciałabym przeczytać o sobie, że zachowywałam się w taki sposób, że lepiej tego nie opisywać...
No i - godzenie się z duchem męża w czasie medytacji??? Pisanie do siebie samej w notatniku: "jestem przy tobie, kocham cię"?
Nie, ja chyba jestem za mało amerykańska...

wyjątkowo prawdziwa
Książkę te można określić w paru słowach: prosta, po amerykańsku zaangażowana, taka stuprocentowa, ale jednocześnie po amerykańsku naiwna, choć bardzo w tym ujmująca i urzekająca. Nie jest to arcydzieło, które odżywa, co pokolenie, które staje się kanonem pisarstwa... więcej poczytasz na www.broszka.pl
http://broszka.pl/jedz-modl-sie-i-kochaj,a