Jedno wesele, dwa pogrzeby

Opis albumu: Jedno wesele, dwa pogrzeby

W czwartek, piątego października o godzinie 19 weszliśmy na scenę częstochowskiego klubu Rura, inaugurując tym samym bezstresową trasę. Kończyły wybrzmiewać wzmacniacze po piosence "ona nie chce jeszcze spać", gdy na scenę wszedł Wojtek z Naiv i położył u stóp mikrofonu naszą pierwszą płytę, którą co dopiero dowiózł pociągiem z Warszawy. Nie powiem - poczułem pewne uniesienie, że już na wyciągnięcie ręki leży zafoliowana pachnąca, ale jeszcze przed nami dwie piosenki były do końca występu. Potem nerwowe zdzieranie folii, oglądanie, czytanie tekstów, które przecież zna się tak dobrze, składu zespołu, podziękowań. Duma, radość, zawstydzenie. Potem obserwowanie jak ktoś podchodzi do stoiska i kupuje lub choćby tylko ogląda nasze "jedno wesele, dwa pogrzeby". Minęło już kilka dni i już się oswoiłem, ochłonąłem. Jedno wiem - na pewno inaczej się słucha takiej płyty z nadrukiem opakowaniem, uroczyściej tak i jakby pełniej brzmi:)

Płytę nagrywaliśmy w studio Róbmuze, które mieściło się na warszawskiej Woli w piwnicach pod pewną starą kamienicą. Planowo mieliśmy zacząć cały proces rejestracji piosenek wiosną, ale w związku iż do studia miał dojść nowy stół mikserski czekaliśmy, aż się ten nowy sprzęt pojawi. Czekaliśmy i czekaliśmy, a gdy się już pojawił okazało się, że jest dość trudny w obsłudze i w końcu i tak na starym nagrywaliśmy. Z racji tego, iż Tomek - nasz realizator - jest bardzo zapracowanym człowiekiem, ciągle przekładany był termin rozpoczęcia. Poza tym chcieliśmy skorzystać ze sprzętu zespołu Happysad, a że chłopaki dużo koncertują, trudno było się wstrzelić w taki weekend, który mieliby akurat wolny. W końcu udało się ustalić pierwszy weekend sierpnia bodajże jako dobry moment do nagrań i wtedy umarł tata Darka, naszego perkusisty. Wszystko odłożyliśmy na jakiś czas. Ostatecznie w połowie sierpnia udało się wyhaczyć wolną sobotę i niedzielę. I wiadomo było, że w ciągu tych dwóch dni musimy nagrać perkusję do wszystkich numerów i w ogóle tyle ile się da.

Postanowiliśmy nagrywać metodą na setkę czyli, że wszyscy jednocześnie gramy żeby zachować naturalność rytmiczną i pewien nieuchwytny klimat, który traci się nagrywając metodą ścieżka po ścieżce. Oczywiście metronom nam pikał w słuchawkach, żeby zagrać w miarę równo. W piątek wieczorem przygotowaliśmy w studio cały sprzęt żeby w sobotę rano już nie tracić na to czasu i ruszyć z kopyta. Szło w miarę sprawnie, główny nacisk kładliśmy na to, żeby bębny i bas były dobrze zagrane, jak my z Makaronem gdzieś się pomyliliśmy a bębny dobrze zgrały, to sobie poprawki na kiedy indziej zostawialiśmy. Każdą piosenkę na komputer dwukrotnie wbijaliśmy, żeby później w procesie miksu było z czego kleić taką wersje już najlepszą. Szło w miarę sprawnie tak, że na niedziele zostały nam bodajże 4 piosenki.

Noc z soboty spędziliśmy w Warszawie u koleżanek na piciu wina i radowaniu się, że chyba fajnie to wszystko brzmi, i że będziemy zadowoleni. W niedzielę do 18.00 udało nam się zakończyć pierwszy etap pracy tak, że jeszcze na koncert do Parku Sowińskiego skoczyliśmy, gdzie Pogodno grało. Potem wymęczeni wróciliśmy do naszych wschodnich miasteczek, pierwszy etap był zakończony. Hmmm to chyba jednak nie jest ciekawe takie opisywanie wszystkiego krok po kroku, nigdy nie lubiłem takich pamiętnikowych najpierw tu poszliśmy potem tam. No nic nadajmy sprawie przyspieszenia? gitary nagrywaliśmy sami z Makaronem, używaliśmy wielu instrumentów i siedzieliśmy w studio ze trzy dni z rzędu, tak że od ciemności zaduchu i piwnicznej wilgoci dostawaliśmy świra. Pamiętam noc, co Maku jedną solówkę ze 3 godziny nagrywał i było ciężko, poza tym napięcie zawsze się wytwarza jak się tak dużo czasu ze sobą spędza, a jeszcze świadomość, że musimy się wyrobić była czynnikiem dodatkowo stresującym. Ale jakoś udało się dociągnąć do końca bez większych kłótni. Był to wyjątkowo intensywny czas, po studio łaziły wielkie pająki a sny nerwowo i niespokojnie na kanapach za krótkich w skuleniu spędzaliśmy. A najgorszy był brak światła tak, że czy trzecia w nocy czy dziesiąta rano zawsze ciemno. Dodatkowo to napięcie, czy gitary aby stroją, czy dobrze zaśpiewane, że może inaczej byłoby lepiej, albo, że się czegoś nie wyciąga.

W międzyczasie zalało studio i mało nie zalało komputera z naszą pracą. Wydawnictwo, które miało nas wydawać upadło. Miksy przebiegały w okolicznościach zalanego studia, gdzie pająków zrobiło się jeszcze więcej a dodatkowo doszedł zapaszek pleśni, który jednak szybko stał się tak naturalny, że przestawaliśmy na niego zwracać uwagę. Dodatkowo ciągłe problemy ze zgraniem terminów, siedzenie po nocach, tracenie dystansu do tego, co się zrobiło. A później, gdy zmiksowany materiał do masteru wysłaliśmy, doszły dodatkowe wątpliwości, że może coś lepiej byłoby ustawić, inaczej znaczy się cos ściszyć coś zgłośnić inne proporcje czy lepszy master lżejszy czy cięższy, czy wysoki czy niski? starczy?

Płyta już jest, włożyliśmy w nią wiele emocji, pracy, czasu i mam nadzieje, że to wszystko słychać. Najchętniej zabrałbym się do nagrywania następnej, ale póki co nacieszcie się tymi piosenkami, a właśnie może coś o piosenkach:


Skąd jest ten wiatr: Otwiera cały album i jest to chyba mój ulubiony utwór osadzony w klimacie miejsca, w którym mieszkam. Jest i obraz dziewczyny, którą konkubent zatopił bo nie chciała go już więcej i mięso sprzedawane na targu, co to muchy na nim siadają i wspomnienie cmentarza pełnego życia, gdzie pszczoły żywe kwiaty zapylają i wspomnienie butelek mleka, co pod drzwiami zostawiali i miało takie sreberko za wieczko; i wiatru, co to wiosną od strony Niedziałki zapach nawozu rozrzucanego po polach przynosi na Mińsk.

Zielone oczy: Na naszym demo to wolna piosenka, a tutaj punkowo bigbitowa, w chórku zaśpiewała Ania Brachaczek z Los Trabatos i Kuka z Happysad i jej podświadomy przekaz, to ta moc spływająca wieczorem do lędźwi, która sprawia, że oczy bardziej błyszczą a słowa lepkie i kuszące się robią.

Żabi: Tą piosenkę na singla wybraliśmy i do różnych rozgłośni został rozesłany, czy skutecznie - nie wiem, bo bardzo rzadko radia słucham. W każdym razie numer wyszedł kantrowo i gitaraka taka rubaszna jako motyw przewodni, teraz żabki na zimę w ziemi się zagrzebują więc do wiosny im nic nie grozi, a na potem znowu się powinny rozkumkać, bo lato do rozmnażania było wyjątkowo dobre.

Jedno wesele, dwa pogrzeby: Ano taka kolej rzeczy, dziś są młodzi piękni i pachnący o dentyście rzadko myślą, nie raz się pokłócą oby umieli się godzić i niech im się darzy i spokój i miłość i w niedziele na spacery chodzą a na starość niech się na nowo odkryją. On raz chce umrzeć przed nią raz po niej; raz myśli że nie wytrzyma jej odejścia a potem, że jej będzie smutno bez niego, że sobie nie da rady i woli żeby ona pierwsza zmarła, dziadku nie ma co myśleć życie i tak to wszystko ułoży po swojemu.

Zmiana czasu: Dunin w lampowej recenzji napisał, że to szkic piosenki wypełniacz. A dla mnie to najbardziej dramatyczny numer z napięciem smutkiem i klimatem. Już niedługo śpimy o godzinę dłużej, podarujcie komuś tą godzinę nadprogramową to dobry prezent.

Maria i józef: Było smutno, jest wesoło a raczej wzruszająco. Okrzyk raz, dwa, trzy, hej był nagrywany ostatniego dnia miksów w zalanym studio i sprzęt odmawiał posłuszeństwa, ale się udało po jakimś czasie namówić komputer do współpracy.

21: Wydłużył się ten kawałek w stosunku do dymówki. Czekał na nią pod kinem, przeszła burza, ona nie przyszła a on wraca pustymi mokrymi ulicami, serce ma złamane, sen go ukoi.

Ja wiem mała: Nie martw się chłopie wczoraj nie przyszła, ale dziś ma angielski, kończy o 16:45, będzie wracała do domu przy garażach, tam na nią poczekaj i udawaj, że niby przypadkowo tam się znalazłeś. I przypadkowo to czekoladowe serce przy sobie masz. Kuka wymyślił tu cały chórek, uznaliśmy jednak, że to już za duży babilon by był gdyby to zachować i zostało tylko łoł!

Wetlina: Jesień w mieście, a w głowie ciągle wspomnienie słodkich dziewczyn z bieszczadzkiej polany, kolan podrapanych i przez komary pogryzionych, czarnych od słońca i brudu, bosych stóp mytych w potoku i liśćmi babki okładanych; daj się pocałować?

Wakacje w mieście; Moment kulminacyjny płyty, trwa prawie siedem minut. Rege z odjazdem, na końcu bloki z pootwieranymi oknami, przeciąg wywiewa przez nie firany, pachną obiady. Dziś zupa wiśniowa; lody w blaszaku za złotówkę; piwko przy torach; rowerowe jazdy na górki pawełka; wyjścia na frytki do Dujera; pierwsze policjantki na Mińsku mało atrakcyjne:). Pod kinem kipi od ludzi i szybkich samochodów; kuszenia i podryw na samochód i buzi za odwiezienie do domu dziś ta z tym jutra ta z tamtym; smutno jest mieszkać samemu; dobrze z psem wędrować po lesie.

Muzyka końca lata: No i już można się wuluzować; puścić z prądem rzeki; położyć pod drzewem; niech uszumi do snu. I co z tego, że mrówy gryzą to nie mnie gryzą tylko skórę moją która i tak się zaraz złuszczy; ja jestem w środku mnie gryzą wewnętrzne robaki, których ręką nie rozgnieciesz. Być ze sobą czy może lepiej się rozstać.

Maliny, jeżyny, mech: Mały zakochany słoń zabłąkał się w lesie, uciekł z cyrku; wącha nieznane rośliny; słucha nieznanych ptaków i czuje to coś nieznanego co wolność na to mówią. Najpierw był las suchy iglasty pełen jagód, ale teraz zaczęły się paprocie liście i sucha ścieżka momentami staje się błotnista. Słonik nasz wędruje zdziwiony, trochę przestraszony a przede wszystkim samotny. Doszedł do obszaru mchów i torfowisk, chciało mu się pić, szuka wilgoci, wchodzi coraz głębiej do wody, aż traci oparcie. Wszystko się rozstępuje przed nim, pod nim a nad nim zasklepia. Słonik walczy, porykuje, rozrzuca błoto zdradliwe. Z gałęzi patrzy na niego sójka, słonik znika w zielonych odmętach, to nie twój świat słoniku.
(Opis dzięki uprzejmości menadżera zespołu)

Skład zespołu:
Bartosz Chmielewski: gita, vox
Marcin Biernat: gita, vox
Piotr Majszyk: bas
Dariusz Gosk: bębny