Honor jak Ołów

Fajna książka, dobrze się czyta. Rzeczywiście mogłaby być trochę dłuższa. Zakończenie może zaskakujące, ale w pewnym momencie do przewidzenia. Uważam, że warta przeczytanie, szczególnie jeżeli ktoś lubi klimaty dobrej sensacji osadzonej w klimacie wojny w Iraku.

Sięgnąłem po tę książkę głównie ze względu na fajną okładkę. I zacznę tak: nie spodziewałem się. Mocno zarysowany główny bohater - może dlatego, że narracja jest w pierwszej osobie. Ciekawie poprowadzona fabuła z totalnie zaskakującym końcem. Sporo barwnych postaci - mnie najbardziej przypadli do gustu Strombergas i Balinescu. Rozbudowane bagdadzkie tło akcji. No i klimat - w opisach nie ma nic z wojackiej przygody, panuje niepewność i stan zagrożenia. Naprawdę ścisnęło mnie w gardle w momencie, gdy Gabriel złamał rozkaz i ruszył z kumplami na pomoc naszym żołnierzom. A ta późniejsza rozmowa z polskim oficerem chyba najlepiej tłumaczy tytuł.
Teraz o minusach. Nie podoba mi się stosunek autora do Amerykanów - w końcu są teraz naszymi jednymi prawdziwymi sojusznikami. No i powieść jest trochę za krótka. Jak już stworzyło się taki oddział wyrolowanych zawodowców, to warto było pociągnąć to dłużej.
P.S. Opis książki jest trochę mylący - np. nie było żadnej tam "weryfikacji".