Homo Bimbrownikus

Niezwykle wesoła, lekka, ale i nieco brutalna powieść o Jakubie Wędrowiczu. Jedna z książek przy której ciężko powstrzymać się od śmiechu w miejscach publicznych. Fajna, zwarta akcja z ciekawym pomysłem na fabułę. :)

Książka jest utrzymana w klimacie parodii. Pilipiuk jawi się w niej jako prześmiewca naszej polskiej rzeczywistości- tak ja to odebrałam, nie znając wcześniejszych tomów cyklu.
Ich obecna przygoda skupiała się na wyznawcach jakiegoś pogańskiego kultu, którzy nieposłuszni katolickim rządom, oddawali się swoim rytuałom. Te rytuały miały doprowadzić do odrodzenia się ich bóstwa. Milicja katolicka jest świetna- jeżdżą po kraju wyłapując niepokornych i próbujących się wyłamywać. Potem poddają ich egzorcyzmom albo palą na stosie. Inkwizytorzy mają pełne ręce roboty.
Opisane to zostało językiem prostym, codziennym, nasączonym kolokwializmami. Tutaj trzeba oddać cześć autorowi, że uniknął epatowania wulgaryzmami, czego nie znoszę.
Powieść jest dość zabawna i szybko się ją czyta.Jest dobra, ale na kolana mnie nie rzuciło. Wcześniejsze tomy były lepsze?

Na kolejne przygody Jakuba Wędrowycza czekało się i czekało..... W końcu się się ukazały i chwała za to autorowi. Niestety zawartość książeczki rozczarowuje na całej linii:((( Wygląda to tak, jakby autor miał jakiś pomysł, ale kompletnie nie wiedział, jak z tego wyciągnąć przygodę na miarę poprzednich awantur Wędrowycza... Gwoździem do trumny okazało się powtórzenie jednego z opowiadań, które było opublikowane w poprzedniej części przygód Wędrowycza... Tak to robią muzycy, którzy tworzą niby nowy krążek, wsadzając na niego stare utwory!!! Liczę na rychłą rehabilitację, choćby w postaci kolejnych, wciągających części Oka Jelenia...
Podsumowując: pozycja ciekawa, ale jakby pisana "na kacu":((((