Tomasz Raczek POLECA "Dziecko Rosemary" Romana
Polańskiego

Od „Dziecka Rosemary” czterdzieści lat temu zaczęła się hollywoodzka kariera Romana Polańskiego. Ten bezkrwawy horror do dzisiaj pozostał przykładem mistrzostwa warsztatowego wszystkich zaangażowanych w jego stworzenie ludzi. Od autora adaptowanej książki (Ira Levin) przez aktorów (Mia Farrow, John Cassavetes i nagrodzona Oscarem Ruth Gordon), przez kompozytora muzyki (Krzysztof Komeda) aż po scenarzystę i reżysera w jednej osobie, czyli Polańskiego.

 
Chociaż nie leje się tu krew ani nie dokonują na naszych oczach żadne czary, z całą pewnością jest to jedna z najbardziej przerażających opowieści o wizycie Szatana w naszym ziemskim życiu. A wszystko zaczyna się tak niewinnie! Rosemary i jej młody mąż, jak to nowożeńcy, szukają dla siebie mieszkania. A że znajdują się w Nowym Jorku, agent nieruchomości proponuje im m.in. zwolniony właśnie w wyniku śmierci pewnej staruszki apartament w solidnym i zamożnym choć trochę ponurym budynku Dakota. Tak, znamy ten położony tuż koło Central Parku dom – to w nim mieszkał wraz ze swoją żoną John Lennon i to w jego bramie został zamordowany przez szaleńca. Ale to było dużo później! W czasie gdy Mia Farrow była przed kamerami Polańskiego gwałcona przez Szatana na planie „Dziecka Rosemary”, a w jednej ze scen domowego przyjęcia pokazała się na ułamek sekundy ukochana reżysera, a późniejsza jego żona Sharon Tate, John Lennon był jeszcze zajęty podróżowaniem po świecie z Beatlesami. Śpiewał z nimi między innymi piosenkę „Helter Skelter”, którą tak upodobał sobie przywódca anarchistycznej bandy, Charles Manson, że rok później właśnie jej tytułem „podpisał” mord w willi Polańskiego, gdzie wśród ofiar znalazła się także ciężarna Sharon Tate.

 
Przypadek? Przypadki? W historiach o szatanach nie ma przypadków! I  fascynacja Polańskiego Szatanem też nie była przypadkowa. Magia i gra ze złem fascynowała go tak bardzo, że w „Dziecku Rosemary” osiągnął szczyty wirtuozerii osaczenia i strachu. Ciężarna młoda kobieta jako ofiara? To go prześladowało… Gdzieś na przecięciu fikcji i rzeczywistości należy szukać tajemnicy geniuszu tego filmu. Do dzisiaj niepostarzałego i nieanachronicznego. Jeszcze nikt w historii kina nie znalazł się tak blisko tajemnicy Szatana jak Polański…

Tomasz Raczek