Bartosz Żurawiecki POLECA "Purpurową różę z Kairu"
Woody'ego Allena

Zdaje się, że już niedługo będzie można z dumą zaprezentować znajomym domową półeczką z pełną filmografią Woody’ego Allena na płytach DVD. Właśnie dochodzą nowe tytuły, w tym m.in.– nominowane do Oscarów „Wnętrza” (pierwszy dramat psychologiczny napisany i wyreżyserowany przez autora „Manhattanu”) i nostalgiczne „Złote dni radia”. Jest też, pochodząca z roku 1985, „Purpurowa róża z Kairu”, którą trzeba uznać za najbardziej inspirującą komedię z całej bogatej twórczości Allena. Jej pomysł twórczo wykorzystany został chociażby przez Wojciecha Marczewskiego w „Ucieczce z kina Wolność”.

Akcja „Purpurowej róży...” rozgrywa się w czasie Wielkiego Kryzysu lat 30. Biedna kelnerka, nieszczęśliwa w małżeństwie Cecilia (Mia Farrow) szuka ucieczki od codziennych problemów w lokalnym kinie, gdzie grają pełne blasku i przepychu produkcje hollywoodzkie. Gdy Cecilia po raz kolejny zasiada na widowni, by obejrzeć przygodowe widowisko, zatytułowane właśnie „Purpurowa róża z Kairu”, bohater filmu, przystojny archeolog, Tom Baxter (Jeff Daniels)... schodzi do niej z ekranu. Oboje zakochują się w sobie, tylko czy romans z fikcyjną postacią ma szansę przetrwać w prawdziwym świecie?

Głównym źródłem komizmu jest w filmie Allena nieprzystawalność celuloidowej figurki Baxtera do rzeczywistości. Tom myśli i przemawia kliszami z romantycznych hollywoodzkich produkcji, nie można go zranić ani zabić, ba! nie można nawet zepsuć jego fryzury. Kino karmi nasze złudzenia, bez niego życie byłoby jeszcze bardziej nie do zniesienia. Ale to życie – jak z życzliwą ironią pokazuje Allen – jest wielowymiarowe i nieprzewidywalne.

Bartosz Żurawiecki „Film”