Bartosz Żurawiecki POLECA "Parę osób, mały czas"

Jeden z najlepszych polskich filmów ostatnich lat. A może i najlepszy? Historia związku przyjacielskiego Jadwigi Stańczakowej, niewidomej redaktorki i pisarki z Mironem Białoszewskim, znanym polskim poetą i prozaikiem. Ona dbała o jego sprawy domowe i zawodowe – nagrywała i przepisywała na maszynie utwory Mirona, ale także gotowała dla niego i zanosiła jego rzeczy do pralni. On pomagał jej przezwyciężać kolejne ataki depresji, wyciągał na wariackie eskapady po mieście, jako pierwszy oceniał też wiersze, które pisała Jadwiga. Ich relacje nie miały charakteru erotycznego, chociażby ze względu na homoseksualizm i mizantropię Białoszewskiego – oparte były na tym, co zwie się „pokrewieństwem dusz”.

Andrzejowi Barańskiemu w skromnym, kameralnym filmie udało się uchwycić nie tylko istotę tego związku, ale także oddać atmosferę przełomu lat 70. i 80. ubiegłego wieku, schyłkowy okres gierkowskiej „propagandy sukcesu”, gdy większość obywateli zaprzątały problemy z zaopatrzeniem w podstawowe artykuły. I w takiej to siermiężnej, szarej rzeczywistości dwoje ludzi stworzyło sobie własny, alternatywny świat. Świat, w którym dyskutowało się sztuce, w którym sztukę się tworzyło. Świat, gdzie najważniejsze były: wrażliwość, wyobraźnia, zabawa oraz ironiczny dystans do zjawisk wszelakich.

„Parę osób, mały czas” – ze znakomitymi kreacjami Krystyny Jandy (nagroda na festiwalu w Gdyni) i Andrzeja Hudziaka (nagroda na festiwalu w Karlowym Varach) – to rzadki w naszym kinie film o ludziach inteligentnych i dla ludzi inteligentnych. Ci, którzy czują, że przynależą do tej kategorii, nie powinni go przeoczyć.

Bartosz Żurawiecki "FILM"