Nominacja do Nagrody NIKE 2008: Pociąg do życia
wiecznego

Jerzy Pilch - popularny pisarz i felietonista, laureat m.in. nagrody Fundacji im. Kościelskich - otrzymał tegoroczną nominację do Nagrody Literackiej NIKE 2008. W ten sposób wyróżniono najnowszy zbiór jego felietonów, zatytułowany: „Pociąg do życia wiecznego”. Autor jest laureatem NIKE 2001, za powieść „Pod Mocnym Aniołem”.

Nota wydawcy:

Polska - kraj cudów
Jerzego Pilcha nikomu nie trzeba przedstawiać. Jeden z najpopularniejszych polskich pisarzy, a także niezrównany felietonista, w pełnym humoru i ironii stylu opisuje nasz świat, rozpięty między rzeczywistością a fantazją.
Pilch, piekielnie bystry obserwator naszej rzeczywistości, z humorem i ironią pisze o polityce, obyczajach, kulturze i jej braku, nie oszczędza innych, ale siebie też nie... Kto mógł brać w centrum Warszawy ślub, wyglądający „jakby żenił się Bogusław Linda z najmłodszą córką Saddama Husajna”? Jak rozwiązuje się w USA problem nadmiernie szczekających psów? Czy stan wojenny był sexy? Wśród tekstów: „Pierwsza pielgrzymka Jarosława Kaczyńskiego do ojczyzny”, „Cud na Dworcu Centralnym” i „Jak przejść przez drzwi”. Felietony, pisane dla „Polityki” i „Dziennika” w ciągu ostatnich lat, to błyskotliwy kalejdoskop spraw, które co rano podsuwa samo życie.

Głosy prasy i opinie o książce:

Czytając najnowszą publikację Jerzego Pilcha, natychmiast ma się wrażenie, że autor popełnia wykroczenie literackiej wtórności: wszak przed pięcioma laty zostaliśmy obdarzeni wyborem jego felietonów z „Polityki”. „Upadek człowieka pod Dworcem Centralnym” już w 2002 roku udowodnił, że forma literacka, w jakiej Pilch czuje się najlepiej, warta jest udokumentowania nie tylko na stronach czasopisma, którego życie z natury jest krótkie i którego czytelnik zazwyczaj nie zostawia sobie na półce.
„Pociąg do życia wiecznego” potwierdza, że konieczne jest wydawanie felietonów autora w formie książkowej, albowiem są one w każdym calu dopracowane, sugestywne i po prostu najlepsze spośród wszystkich pisanych i publikowanych form tego typu w Polsce. Co więcej - uważam, iż „Upadek człowieka pod Dworcem Centralnym” oraz „Pociąg do życia wiecznego” winny być obowiązkowo wykorzystywane na zajęciach ze studentami dziennikarstwa jako zbiory udowadniające, jak subiektywnym - a jednocześnie prawdziwym, celnym i błyskotliwym żywiołem jest felieton. A mistrzem jego niezaprzeczalnie jest Jerzy Pilch.
Jarosław Czechowicz

Lubię felietony. Są krótkie, mocno osadzone w codzienności i na ogół doprawione ironią. Jeśli w dodatku autor dysponuje dobrym warsztatem dziennikarskim, to felieton staje się prawdziwą perełką. Jest ich trochę wśród tekstów publikowanych od 2002 r. przez Jerzego Pilcha w „Polityce” a następnie w „Dzienniku”, a teraz zebranych w wydaniu Świata Książki pod tytułem: „Pociąg do życia wiecznego”.
Czytałam tę książkę na urlopie - to świetna lektura na taki czas, krótki przerywnik rozleniwionego dnia. Można otworzyć na chybił trafił i znajdzie się coś interesującego. Niektóre teksty mogłam sobie przypomnieć, bo należę do dość wiernych czytelników „Polityki”, a do „Dziennika” też zaglądam od czasu do czasu. Ciekawym doświadczeniem stało się więc czytanie felietonów, których kontekst zdecydowanie się zmienił, bo przecież były pisane na gorąco, w odniesieniu do bieżących zdarzeń, silnie zabarwione subiektywnym stylem Pilcha. Wydawałoby się, że teksty stracą na aktualności, skoro nie istnieje już sytuacja, której dotyczyły. Jednak nie do końca tak jest, bo przecież znajomość dalszego ciągu historii pozwala na inne odczytanie tekstu. A poza tym… Pilcha nie trzeba reklamować.
Kamila Drabek

Tego Pilcha czyta się znakomicie, niespiesznie, po kawałku, na raty. Smakuje się subtelne relacje rodzinne i zaskakującą rzeczywistość Polski zaściankowej w XXI wieku. Czyta się o wydarzeniach, które wstrząsają i nie schodzą z czołówek gazet, 10 wydarzonkach, jakie prowokują do przemyśleń. Warto sięgnąć po tę książkę.
Dziennik Wschodni Lubelski, czerwiec 2007
Wszystko, co napisał, czytałem z niestrudzoną uwagą i wielkim zachwytem – takim zdaniem Jerzy Pilch, co tu ukrywać, wychwala Saula Bellowa. To samo jednak ja mogłabym napisać o Pilchu: - Wszystko, co napisał, czytałam z niestrudzoną uwagą i wielkim zachwytem. Wiem, jedni go kochają, drudzy nienawidzą. Taki los na ogół spotyka literatów – dwa obozy walczą ze sobą. Jedni wierni, drudzy wieszający psy. Jedni z zachwytem, drudzy z bólem głowy. Jedni z uwagą, drudzy z jeszcze większą, bo a nóż widelec znajdą coś, do czego można się przyczepić.
Katarzyna Zarecka, Przystań Literacka.pl

[...] podczas lektury nie opuszcza mnie przekonanie, że wypełniając swój cotygodniowy obowiązek - kiedyś w „Tygodniku Powszechnym”, potem w „Polityce”, a od czerwca 2006 r. w „Dzienniku” - autor wciąż ma na widoku pewną Całość. Owszem, podejmuje tematy doraźne, komentuje rzeczywistość, zwłaszcza polityczną, owszem, wdaje się w felietonowe polemiki i potyczki zaczepno-obronne, rozkładając przeciwnika na łopatki - ale te wątki wplecione są w materiał solidny i gęsto tkany, który nie rozpada się po jednorazowym użyciu. Zasługa to zarówno niezrównanej Pilchowej frazy, jak i czegoś, w czym ta fraza jest zakorzeniona: sposobu widzenia świata. To on pozwala meandrować pomiędzy tematami, przechodzić od kpiny do tonu serio, od śmiechu do wzruszenia.
Lektor, Tygodnik Powszechny, czerwiec 2007

Felietony Pilcha działają zapobiegawczo, odczulająco i co tu dużo mowić również jako odtrutka. Jesteśmy oto zaczadzeni wiadomościami dnia, mamy wysypkę na widok gadających głupio głów, wykręca nam jelita od politycznych wygibasów, na które chcąc nie chcąc musimy patrzeć, mamy mętlik w głowie od tego kto jest albo nie jest agentem, co jest skandalem w najwyższym stopniu, a co jedynie w stopniu umiarkowanym? Na to bierzemy pigułkę felietonu Pilcha, jedną albo dwie dziennie, najlepiej przed snem. I nam przechodzi. Ryszard Rudnik, Nowa Trybuna Opolska, czerwiec 2007

Czytelnicy, którzy akceptują Pilcha widzenie świata, znajdą w tym tomie wszystko, co lubią w jego stylu pisania. Przede wszystkim są to teksty błyskotliwe i poświęcone sprawom ważnym. Można bez końca delektować się słynną frazą, która denerwuje mniej wprawnych wczytaniu, a zachwyca wyznawców. Osoby, które czytają wszystko, co Pilch napisze, a nie kryję, że ja także się do nich zaliczam, przebywają w świecie doskonale sobie znanym. Andrzej Rostocki, Dziennik Łódzki, czerwiec 2007

Fragment książki:

…Informacyjne, fora i debaty: Co z tą Polską? Wiadomości lokalne? Pierwszą Panoramę? Fakty? Wydarzenia? Wiadomości i Raport, Teraz My?
Co takie psy kombinują? Jak radzą sobie z permanentną presją? Jak reagują na nieustanny jazgot? Wisi on im? Nie rozumieją? Nie słyszą? Wykluczone. Jakby nie rozumiały, to by nie miały pysków bez przerwy wlepionych w ekran. Jakby nie słyszały, to by nie miały cały czas uszu po sobie. Co najwyżej niekiedy nie chcą słyszeć.
Czy rozróżniają spikerów? Spikerki? Czy wolą Gawryluk od Pochanke? A może na odwrót? Czy rozróżniają bliźniaków? Czy wiedzą, kto jest w opozycji, i czy odróżniają opozycję od koalicji? Kogo popierają?
Pół biedy oczywiście, jak dają w telewizji Plebanię, Modę na sukces, bawarski koncert czy berliński program medyczny - wtedy i psy doznają odprężenia, w drzemkę zapadają; do kuchni - herbaty się napić - wychodzą. Ale bywają przecież- tak jak wczoraj - dni bez seriali, bez germańskich festów i bez magazynów o zdrowiu. Bywają przecież - tak jak wczoraj - czarne dni. Psy przychodzą na Teleexpress i słyszą, i widzą, że Lepper zostaje wicepremierem. Potem oglądają lokalne wiadomości i widzą, i słyszą, że Lepper zostaje wicepremierem. Potem patrzą na Fakty i widzą, i słyszą, że Lepper zostaje wicepremierem. Potem w głównych Wiadomościach widzą i słyszą, że Lepper zostaje
wicepremierem. Potem przez cały wieczór na różnych kanałach widzą i słyszą, że Lepper zostaje wicepremierem. Próbują usnąć, ale ciągle do nich dochodzi sącząca się z ekranu mantra, że Lepper zostaje wicepremierem.
Młodszemu - temu, co łapy nie umie podać - udaje się na chwilę nawet zdrzemnąć, ale budzi się z przeraźliwym wyciem. Ciekawe, co mu się śniło? Retoryczne jest to
pytanie. Śmiało zaryzykować można przypuszczenie: śniło mu się, że Lepper został wicepremierem.

Nagrody i wyróżnienia:
Publikacja nominowana do nagrody Nike 2008

”Pociąg do życia wiecznego”, Jerzy Pilch
Świat Książki, premiera 2007 rok.

Świat Książki/I.J.