Motyl i skafander - premiera w styczniu

Nagrodzony w Cannes za najlepszą reżyserię oraz Złotą Żabą dla Janusz Kamińskiego za zdjęcia na Camerimage 2007 obraz Juliana Schnabla „Motyl i skafander” 18 stycznia 2008 roku trafi na ekrany polskich kin. W filmie zobaczymy m.in.: Emmanuelle Seigner, Mathieu Amalrica i Maxa von Sydon.

O filmie:

„Motyl i skafander” to prawdziwa, poruszająca i urzekająco piękna historia redaktora naczelnego francuskiego „ELLE” Jean-Dominique Bauby, który w wieku 43 lat doznał paraliżu całego ciała. Posługując się jedynie powieką do komunikowania się ze światem i bliskimi pisze bestsellerową książkę o walce o sens życia. Bauby próbuje odtworzyć wspomnienia i opisać wszystkie aspekty swojego wewnętrznego świata - motyla uwięzionego w skafandrze bezwładnego ciała.
Film wielokrotnie nagradzanych Oscarem twórców z zachwycającymi zdjęciami Janusza Kamińskiego.

„Czy byłem ślepy i głuchy, czy musiałem doznać oświecenia przez nieszczęście, żeby móc poznać prawdziwego siebie?” - pyta Jean-Dominique Bauby. Czy trzeba zostać unieruchomionym, by stać się bardziej świadomym, by wzbudzić empatię u innych? Czy musimy najpierw zachorować, żeby mogły pojawić się anioły, które nam pomogą?

Kiedyś Jean-Dominique Bauby był pisarzem o umiarkowanym powodzeniu, nikim innym, jak pisarzem-rzemieślnikiem. Paraliż i ponowne narodziny pod postacią oka – punkt widzenia, który sam nazywa motylem - sprawiły, że zaczął badać swoje życie i jego paradoksy, by napisać książkę, która wywiera olbrzymie wrażenie na każdym czytelniku. Książkę, dzięki której stał się artystą.

„Moje życie było łańcuchem małych porażek… kobieta, której nie potrafiłem kochać, chwile radości, które mi umknęły. Wyścig, którego wynik znałem od początku, a mimo tego nie potrafiłem postawić na zwycięzcę”. Introspekcyjne spojrzenie na życie. Możliwość posiadania świadomości. To historia każdego z nas, który pewnego dnia zetknie się z chorobą i śmiercią. Ale wystarczy trochę uwagi, by odnaleźć sens i piękno życia. Chciałem, żeby ten film był narzędziem - tak, jak i książka, na podstawie której powstał - samodzielnie obsługiwanym urządzeniem, które pomoże Ci poradzić sobie z własną śmiercią i własnym życiem. To dlatego zrobiłem ten film”.
Julian Schnabel

Jean-Dominique Bauby, redaktor naczelny magazynu mody Elle, był mężczyzną w sile wieku, uwodzicielem. Mógłby podzielić swoje życie na kilka i w każdym z nich byłby człowiekiem sukcesu. Dbał o swoje zdrowie i wygląd. Zespół zamknięcia niczym fatum, spadł na niego nagle i niesprawiedliwie. W istocie uznał to za swoje przeznaczenie. Zanim choroba go dopadła, wiódł życie dziennikarza, który z szaleńczą pasją wykonuje swój zawód, ale nie zauważa w życiu tego, co jest naprawdę ważne - swoich dzieci, rodziny, bliskich. Poczucie winy nie opuszczało go. Ponad rok wcześniej porzucił dom, dzieci i ich matkę. Nawet nie miał czasu, by rozpocząć nowe życie. I nagle wszystko to zatrzymało się 9 grudnia 1995r.

Przed udarem podpisał kontrakt na książkę z wydawnictwem Les Éditions Robert Laffont. Miał napisać współczesną wersję Hrabiego Monte Cristo. Próba takiego świętokradztwa mogłaby wyjaśnić okropną karę, jaką otrzymał. „Nie powinno się grzebać przy arcydziele”. Jean-Dominique postrzega siebie samego jako Noirtier de Villeforta, mroczną postać, strażnika sekretów grobowych, skazanego na milczenie, uwięzionego na wózku inwalidzkim, porozumiewającego się jedynie powieką. Książka Bauby’ego to akt czysto literacki. Potęga jego historii czyni z niego pisarza. Tragiczne przeznaczenie sprawiło, że stał się artystą.

Schnabel odebrał książkę w bardzo osobisty sposób, jako że chwilę wcześniej odszedł jego przyjaciel. Najbardziej zainteresowała go technika narracji spoza ekranu – widownia jest jedynym powiernikiem głównego bohatera. Jedynie czytelnik, czy widz wie, co się dzieje w jego głowie.
Początkowo za projekt zabrał się Universal. Następnie trafił on do Pathé, w którym produkcją zajął się Jon Kilik - ten sam, który wyprodukował wszystkie poprzednie filmy Juliana Schnabla. Schnabel zdecydował, by nakręcić film w języku francuskim – według niego nie było innej możliwości. Wybrał francuskich aktorów zaczynając od Mathieu Amalrica, którego odkrył w 1999r. podczas festiwalu w San Sebastian w filmie Fin aout début septembre. Kathleen Kennedy pracowała z nim też przy filmie Monachium Stevena Spielberga i od razu pomyślała, że byłby dobry do tej roli.

Reszta obsady także jest wynikiem precyzyjnego wyboru. Każda rola, bez wyjątku, jest grana przez znanych aktorów - Emmanuelle Seigner, Marie-Josée Croze, Anne Consigny, Patricka Chesnais, Nielsa Arestrupa, Olatza Lopeza Garmendię, Jeana-Pierre’a Cassela, Marinę Hands, Emmę de Caunes, Isaacha de Bankolé i Maxa Von Sydowa. Zdjęcia wykonał Janusz Kamiński, który pracował wcześniej przy wielu filmach Stevena Spielberga.

Best Film CO/I.J.




2