Szklarski Alfred

Pisarz literatury młodzieżowej, uczestnik Powstania Warszawskiego.

Urodzony w Chicago, w wieku 16 lat powrócił do Polski, by zamieszkać w rodzinnym Włocławku.

Od 1932 roku mieszkał w Warszawie, gdzie podjął studia na Akademii Nauk Politycznych na wydziale Konsularno-Dyplomatycznym.

Wraz z wybuchem II Wojny Światowej zaangażował się w działalność konspiracyjną, później wstąpił do Armii Krajowej i jako strzelec ochotnik (pseudonim „Szklarz”), brał udział w Powstaniu Warszawskim.

Od lutego 1945 roku zamieszkał na stałe w Katowicach.

Po wojnie osądzony za publikowanie w pismach proniemieckich (wydawanych w czasie wojny pod nadzorem władz niemieckich), został skazany i osadzony w więzieniu.

W latach odwilży po śmierci Stalina, wyszedł na wolność i został w części rehabilitowany.

Od 1954 do 1977 był redaktorem w wydawnictwie „Śląsk”, które wydało wiele jego dzieł.

Debiutował w 1946 roku powieścią  sensacyjną Gorący ślad, jednak największy rozgłos i sławę wśród wielu pokoleń dała mu seria powieści przygodowych o Tomku Wilmowskim.  

Pierwszy tom, Tomek w krainie kangurów ukazał się w 1957 roku, ostatni Tomek w grobowcach faraonów, został dokończony pośmiertnie przez przyjaciela pisarza, ks. Adama Zalgę i wydany w 1993 roku. Ostatni tom, Przygody Tomka na Alasce, nigdy nie został ukończony, pozostał jedynie w zapiskach autora.

Odznaczony Orderem Uśmiechu w 1971 roku , laureat Nagrody Prezesa Rady Ministrów (w 1873 i 1987 roku) za wkład w literaturę młodzieżową.

Jego powieści przetłumaczono na wiele języków, zostały wydane systemem Brailleà.

Ukazały się w łącznym nakładzie ponad 11 milionów egzemplarzy.