Marquez Gabriel Garcia

Gabriel Jose García Márquez (Gabo) jest sławnym powieściopisarzem realizmu magicznego, dziennikarzem i działaczem społecznym.

García Márquez rozpoczął karierę jako dziennikarz w prasie lokalnej. Później rozpoczął pracę jako reporter w kolumbijskim dzienniku El Espectador. Dużo wyjeżdżał w charakterze korespondenta zagranicznego do Rzymu, Paryża, Barcelony, Caracas oraz Nowego Jorku.

Jego debiutancka powieść Szarańcza powstała w 1955 r. Ale to cyklem reportaży pt. Opowieść rozbitka (hiszp. Relato de un náufrago) publikowanym w 1955 r. zdobył prawdziwą popularność.

Najbardziej znaną powieścią Marqueza jest Sto lat samotności (Cien años de soledad), która ukazała się w 1967 r. Utwór ten przedstawiając sagę rodu Buendía, jest pewnego rodzaju syntezą dziejów całego kontynentu. Powieść okrzyknięto "najważniejszym dziełem literatury hiszpańskojęzycznej od czasów Don Kichota", natomiast jej specyficzny styl nazwano "realizmem magicznym".

W 1982 r. Marquez został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. W uzasadnieniu napisano, iż nagrodę otrzymał za "powieści i opowiadania, w których fantazja i realizm łączą się w złożony świat poezji, odzwierciedlającej życie i konflikty całego kontynentu".

Wykryta u pisarza choroba nowotworowa skłoniła go do rozpoczęcia spisywania własnych wspomnień. Zaowocowało to opublikowaną w 2002 r. książką Żyć, żeby opowiadać o tym (Vivir para contarla), będącą pierwszą częścią autobiograficznego cyklu zamierzonego na trzy tomy.

W 2004 r. ukazała się ostatnia jak dotąd powieść pisarza – Rzecz o mych smutnych dziwkach (Memoria de mis putas tristes).

Dobrym przyjacielem pisarza jest kubański dyktator, Fidelem Castro. Marquez wielokrotnie wypowiadał się krytycznie na temat polityki władz kolumbijskich wobec grup rewolucjonistów działających w różnych krajach Ameryki Łacińskiej, a kilkakrotnie uczestniczył jako mediator w rozmowach prowadzonych pomiędzy legalnymi władzami Kolumbii i bojownikami.