Kurt Jr Vonnegut

Początkowo nic nie wskazywało na to, że niedoszły biochemik (niedokończone studia w Cornell) oraz antropolog (odrzucona praca magisterska na uniwersytecie w Chicago) z czasem stanie się pisarskim idolem młodzieży amerykańskiej lat 60. i 70. a ostatecznie zyska uznanie i popularność na całym świecie wśród bardzo zróżnicowanych grup czytelniczych.
Przełomowym wydarzeniem w życiu Vonneguta, które znalazło wyraz w jego twórczości, był epizod jeniecki podczas II wojny światowej, kiedy jako więzień pracował „ku chwale Trzeciej Rzeszy” w starej opuszczonej rzeźni w Drezdnie, gdzie przeżył bombardowanie miasta 13 lutego 1945 r. Wstrząsające doświadczenia z tego okresu zainspirowały go do napisania „Rzeźni numer pięć” (1968, Slaughterhouse-five), powieści o antywojennym wydźwięku, która stała się pierwszym bestsellerem pisarza.
Po wojnie przez jakiś czas pracował m.in. jako dziennikarz/redaktor i rzecznik General Electric. Praca pisarska na dobre pochłonęła go i stała się stałym źródłem utrzymania od 1953 roku, kiedy to zadebiutował powieścią „Pianola” (choć już od 1950 roku pracował jako wolny strzelec).
Twórczość Vonneguta kojarzona jest z fantastyką i groteską, jednak pod sztafażem parodii i gier stylistycznych z czytelnikiem, kryją się istotne pytania o odpowiedzialność człowieka za los świata. Do najbardziej znanych powieści pisarza należą: „Pianola” (1952, Player Piano), „Syreny z Tytana” (1959, The Sirens of Titan), „Matka noc” (1962, Mother Night), „Kocia kołyska” (1963, Cat's Cradle), „Niech pana Bóg błogosławi, panie Rosewater” (1965, God Bless You, Rosenwater) oraz powieści w których najlepiej prezentuje się jego kunszt pisarski i eksperymentalne podejście do konstrukcji powieści: „Śniadanie mistrzów” (1973, Breakfast of Champions), „Slapstick” (1975), „Recydywista” (1979, Jailbird), „Deadeye Dick” (1982).
W swoich ostatnich powieściach „Galapagos” (1985, Galapagos), „Sinobrody” (1987, Bluebeard) powraca do idei człowieka jako zakładnika świata niszczonego przez technikę, ekologiczne katastrofy, masowe morderstwa i dehumanizację. Określał się jako humanistę i socjalistę, był przeciwnikiem wszelkich wojen i łamania praw obywatelskich.
W 1997 roku została wydana powieść „Timequake” (Trzęsienie Czasu) zapowiadana jako ostatnia w dorobku pisarza.
Powieści Vonneguta były parokrotnie adaptowane na potrzeby teatru i kina (m.in. „Matka Noc” z Nickiem Noltie z 1996 r. „Rzeźnia numer pięć” z 1972 r. czy „Śniadanie mistrzów” z rewelacyjną rolą Bruce’a Willisa z 1999 r.)